Stresstest: wat gebeurt er bij faillissement van je werkgever?

Enkele jaren geleden werkte de Snor voor een werkgever die later wat “bijzonder” bleek te zijn. De man was op het oog charismatisch en geslaagd. Gaandeweg kwam ik er achter dat er een en ander niet klopte. Het was een aaneenschakeling van BV’s, zijn dure auto’s bleken geleaset te zijn en de A-locatie in een grote Nederlandse stad in het westen bleek maandenlang niet betaald.

Het was een ramp die op het punt stond zich te voltrekken. Schuldeisers begonnen mij te bellen, omdat ze de directeur niet te pakken kregen. Het salaris werd altijd gestort – totdat het niet meer gebeurde. In de ene BV nog wel, in de andere niet. Zoals ik zei: het was een aaneenschakeling van BV’s en we vielen niet allemaal onder dezelfde entiteit. De hoogstbetaalden (waaronder ondergetekende) werden niet betaald en gelukkig onze collega’s nog wel.

Enfin. Het was een leerzame periode. Ik was nog geen Mustachianist, maar had al wel een aardig inzicht in mijn financiën. Maar wat houdt het nu in als je werkgever failliet gaat en hij niet meer betaald?

Het Worst-case Scenario

Het ergste wat kan gebeuren is dat je werkgever stopt met het uitkeren van je loon. Bij een faillissement neemt het UWV namelijk de betalingsverplichtingen over. Hieraan zitten allerlei voorwaarden verbonden, maar het gaat vrij snel. Maar het gaat pas snel áls er sprake is van een faillissement of een verdwenen werkgever. Als deze simpelweg niet betaald en niet reageert, dan heb je “gewoon een probleem”: jij hebt geen geld. Zo lang leveranciers betaald worden, of enkele collega’s wel, dan voldoe je niet aan alle eisen.

Je werkgever failliet laten verklaren is heel erg moeilijk en duurt maanden zolang je geen externe medestanders hebt.

Enfin, dit artikel gaat over wat de gevolgen zijn en niet wat de stappen zijn die je moet zetten om je werkgever tot betaling te dwingen. Bel daarvoor sowieso met het UWV, bespreek het met je collega’s en schakel de rechtsbijstandverzekering in.

Worst-case is dat je maandenlang naar je centen kunt fluiten. Het UWV betaalt tot maximaal 13 weken achterstallig loon. Laat de situatie dus NIET doorsudderen! Een werkgever die je loon 1x niet kan betalen is direct een “rode vlag”. Niet accepteren maar handelen.
Let op dat het UWV ook je vakantiegeld en vakantiedagen uitbetaald. Let ook op dat dit alleen geldig is tot maximaal 150% van het maximum dagloon. Hoge salarissen schieten er dus bij in.
Als blijkt dat ook pensioenpremies niet betaald zijn, dan haalt het UWV dit ook in. Maar, dat kan tot een jaar duren. In ons geval bleek (en dat wisten we, we hebben er tientallen keren over gesproken) dat onze aanmelding door de pensioenverzekeraar nooit was geaccepteerd. En dus ook niet werd ingehaald door het UWV…

Worst case is dus dat je maanden niet doorbetaald krijgt en pas na die periode een voorschot kunt krijgen (als er sprake is van faillissement). Een behoorlijk stressvolle periode. Voor mij dit overkwam dacht ik altijd aan situaties waarbij je ontslagen wordt en daar had ik mijn buffers op ingesteld. Immers bij ontslag zie je het aankomen. Los van het feit dat het zelden zo maar uit de lucht komt vallen (in ieder geval niet als je in het management zit), is er altijd nog een opzegtermijn. Voor mijn werkgever bedraagt die op het moment 6 maanden. Ik heb dus 6 maanden de tijd om iets anders te zoeken en mijn uitgaven aan te passen. In het ergste geval ben ik daarna werkloos en heb ik 2 jaar lang recht op uitkering. De “runway” tot einde geld is dus 2.5 jaar, want ook met 70% van het dagloon kan ik mijn levensstijl in stand houden, alleen minder sparen.

Maar toen kwam dus de situatie dat we gewoon niet betaald werden. En dan gaat het toch wel hard. Er komt immers geen cent binnen (van mijn kant), maar je uitgaven lopen door. Oef! Een aanslag op de buffers werd gepleegd, want hier had ik geen rekening mee gehouden. Mijn studiekosten liepen gewoon door (ik volgde een MBA), ik had net een nieuw huis gekocht en dat soort grappen. Zou mijn hypotheek wel passeren vóórdat er faillissement werd uitgesproken? Gelukkig lukte dat: de hypotheek was rond 1 week voordat de rechtbank het faillissement uitsprak. Alweer Oef!

In mijn geval: het maximumdagloon was ongeveer 7.000 EUR. Mijn salaris was (incl. vakantiegeld) 8.000 EUR. De achterstand was 2 maanden dankzij ons snelle handelen. Ik schoot er dus 2.000 EUR bij in (bruto), plus het feit dat ik mijn lease-auto al had ingeleverd bij de lease-maatschappij (een MKB-bedrijf, die wilde ik geen verdere schade berokkenen dan mijn werkgever al had gedaan). Ook heb ik ruim een jaar pensioenpremie gemist. Met nog >30 jaar te gaan is dat uiteindelijk het grootste gemis.

Sindsdien hou ik in mijn buffers en berekeningen altijd rekening met het ergste: het kan voorkomen dat je niet ontslagen wordt door het bedrijf, maar dat het bedrijf failliet gaat. In dat geval heeft de curator geen boodschap aan een opzegtermijn behalve wettelijk 6 weken. In het beste geval heb je een goede werkgever die zijn zaken keurig regelt en het zelf aan ziet komen en zelf faillissement aanvraagt. In het slechtste geval moet je het als werknemer zelf aanvragen via de rechtbank. Daartussenin zit het scenario dat allerlei leveranciers je bellen en je de schone schijn niet ophoudt en ze vraagt om een faillissementsprocedure in gang te zetten om aan te sluiten bij het personeel…

Wees voorbereid

Het is ook een extra reden om de lasten niet zo hoog op te laten lopen. Volgens het Wijze Internet kan ons gezin bijna 900.000 EUR hypotheek krijgen. 9 ton! Bij 1,5% rente is dat maar liefst 1125 EUR aan rente per maand. Bij een lineaire hypotheek komt er ook nog eens een slordige 2500 EUR per maand aan aflossing bij. Natuurlijk kun je aflossingsvrij nemen, maar ergens moet je het een keer terugbetalen. En wat je zéker niet wilt is dat er ergens een huizencrisis uitbreekt en jij met je tophypotheek dit opeens niet meer kunt betalen en je een woning dik onder de koopprijs van de hand moet doen.

(En dan kun je ook nog allerlei dure abonnementen nemen (en ik vind de private-lease auto al erg genoeg), hoveniers aannemen voor de tuin en de kinderen 5 dagen per week naar een opvang doen. Maar als er dan iets gebeurd, kun je geen kant op.)

Los van bovenstaande is het handig om te weten hoe snel je de lasten kunt laten dalen en tot welk punt. In ons geval zijn de “vaste lasten” helemaal niet zo vast als het lijkt. Zo kunnen we op relatief korte termijn (ongeveer 2 maanden) de kinderopvang stoppen (-600 EUR, vanaf mei -900 EUR). We kunnen per direct stoppen met het grootste deel van ons “zakgeld”. We schrijven maandelijks 150 eur pp over naar onze eigen rekeningen. Ook gaat er 75 EUR (25 per kind) naar de kinderen.

Dit inzichtelijk hebben maakt het makkelijker om hierop te anticiperen. Je kunt de keuzes vooraf reeds maken, voor zover ze nodig blijken te zijn.

In het kort: het schilderwerk heeft zich vanzelf opgelost

Nouja, een oplossing is het niet. Maar gisteravond kreeg ik van een schilderbedrijf in de buurt hier een reactie. Wellicht lukt het ze om eind van de maand mei het werk op te nemen, zodat ze eventueel in april of mei 2022 kunnen starten met het werk. Noodgedwongen zal ik dus het een en ander zélf moeten schilderen omdat op enkele plekken het niet kan wachten tot volgend jaar.

Het doet bij mij wel de vraag rijzen: laten veel mensen nu van alles doen in de bouw (want ook onze aannemer schiet niet op!) wat ze kunnen doen omdat ze geld over houden? Laten ze van alles doen omdat ze meer thuis zijn en er een grotere noodzaak is? Gaat dit niet ten koste van de werkvoorraad voor “straks”, zodat de bouwers & klussers in de (aankomende financiële) crisis niets meer te doen hebben?

En hoe gaan we een miljoen huizen bouwen, als er geen bouwvakker, aannemer, schilder of installateur te vinden is om werk uit te voeren op enige redelijke termijn?!

(mocht je trouwens nieuwsgierig zijn waar ik de tijd vandaan haal om “zoveel te bloggen”: alle berichten die ’s ochtends geplaatst worden om 07:28 (je kunt maar een tijd kiezen, tenslotte) zijn vooraf geschreven en ingepland. De rest zijn spontane hersenspinsels.)

SVB kan weer gaan rekenen want BSO gaat open

De Sociale VerzekeringsBank (SVB) kan weer gaan rekenen want de BuitenSchoolse Opvang (BSO) gaat weer open!
“Vanwege het coronavirus was de kinderopvang in Nederland van 16 december 2020 tot en met 7 februari 2021 gesloten. De buitenschoolse opvang (BSO) is tot en met 18 april 2021 gesloten. “ (SVB)

De kinderopvang was lange tijd gesloten vanwege de coronacrisis, maar ook de BSO was gesloten. Uitzondering zijn kinderen van vitale beroepen. In principe mochten mijn kinderen dus naar de opvang, maar wij hebben het zo georganiseerd dat dit niet nodig is. De overheid heeft gevraagd om contracten niet op te zeggen, want dan zouden deze organisaties massaal failliet gaan en die heb je niet 1-2-3 weer opgestart.

Enfin, we hebben onze opvangcontracten dus niet aangepast en de rekening doorbetaald. De overheid betaalt deze rekening. Gedeeltelijk krijg je toeslag, het andere deel is “eigen bijdrage”. In ons geval is die eigen bijdrage een dikke 700 EUR per maand. En die krijgen we dus terug! In de eerste lockdown was dit goed voor 1250 EUR voor ons gezin. In dit geval? Moeilijk te bepalen.

Van 16 december tot 7 februari was alles dicht, ook de kinderopvang. Dat is 7,5 week. Een korte rekensom leert mij dat onze jaarlijkse eigen bijdrage ongeveer 8400 EUR is. 7,5 week is daarmee 1211 EUR. De BSO is nog eens 2 maanden langer dicht gebleven, maar dat is vrijwel letterlijk tientjeswerk. Onze zoon gaat namelijk maar 1 dag per week en de kosten zijn 200 EUR per maand. Daarvan krijgen we, omdat dit als “tweede kind” telt een vrij groot deel terug via de kinderopvangtoeslag. Op basis van ons verzamelinkomen (bruto) ongeveer 80% (voor het eerste kind 33.3%). 80% wil zeggen dat de vergoeding voor de BSO nog 20% per maand is, ofwel 40 EUR per maand.

40 EUR per maand vanaf 7 februari t/m 18 april is nog eens 10 weken. Ik bespaar je de rekensom, maar het is ongeveer 90 EUR. Al met al kunnen we dus nog ~1211 EUR + 90 EUR tegemoet zien: 1300 EUR.
Uiteraard is dit een sigaar uit eigen doos, immers de rekeningen over die periode hebben we gewoon betaald en bedragen een veelvoud hiervan. Maar het is natuurlijk toch ook gewoon een financiële meevaller.
Wanneer ze dit gaan betalen? Ik verwacht ergens in juni, op zijn vroegst. Want eerder heeft de SVB aangegeven pas over te gaan tot het uitwerken wanneer de BSO weer open zou gaan.

Verleidingen weerstaan

Afgelopen weekend ligt al weer een poosje achter ons: vandaag komt tenslotte Zaagmans al weer langs. Maar het afgelopen weekend was saai! Het was slecht weer, het heeft vrijwel het hele weekend geregend hier. Zaterdagochtend was ik nog even in de tuin bezig geweest en daarna binnen aan de slag. Maar ik had Dochterdienst, want Lieftallige Echtgenote ging met Zoon naar de zwemles. Mijn schoonmoeder kwam om op de meiden te letten, maar de meiden gingen om beurten naar bed. Klussen op zolder voor de zolderverbouwing was daarmee helaas onmogelijk: dat maakt teveel herrie.

Zaterdag was dus een gare, saaie dag. Een hangdag. Als de Snor érgens een hekel aan heeft, dan is het hangen! Vreselijk. Ik kan niet stilzitten, ik doe dat ook weinig. Door het vele hangen en het voortkabbelen van de dag werden we moe, zeurderig, hangerig. We hadden geen zin om te koken. Eten bestellen dan maar? Nee! Met grote doch gepaste trots kan ik mededelen dat wij gewoon gekookt hebben.

Lieftallige Echtgenote had zich er toe gezet om rösti te maken, groente te koken en een stukje vlees(vervanger) te bakken.

In de avond ben ik zelfs nog gaan hardlopen, al was het maar een rondje van 5km. En ik deed er (te) lang over. Maar het is beter dan op de bank zitten.

Maar ook zondag werd saai. De kinderen waren vroeg wakker, het weer was bedorven als een pak koekjes dat te lang open is: klef. Het regende, alles was nat en modderig. Maar in de middag zijn we toch een rondje gaan wandelen. Het was maar 2km, maar opnieuw: het is beter dan stilzitten op de bank. In de middag deelde Lieftallige Echtgenote mee dat zij geen zin had om te koken. Of we niet wat te eten konden bestellen. Maar…Ik had vandaag wel zin om te koken.

Ik heb heerlijke hamburgers gemaakt van rundergehakt, walnoten, geraspte kaas, cashewnoten en uitjes. En dat op een gegrilld broodje, met zelfgemaakte frieten en broccoli. Toch heel wat beter dan een kleffe vette hap laten bezorgen.

Ondanks dat het weekend vrij saai was, ben ik toch blij dat we geen eten hebben laten bezorgen. Ons eigen eten was eigenlijk veel lekkerder, zeker gezonder en absoluut goedkoper.
Gister ben ik wel op & neer naar de zaak geweest en heb ik de verleiding niet kunnen weerstaan…Het werd een klein reepje Milka en een zak Droptikkels. Mijn achilleshiel…Ik denk dat ik zonder Droptikkels ik tientallen kilo’s lichter zou zijn.

Buitenschilderwerk: zal ik het uitbesteden?

Casa Geldsnor is een fijn huis zoals ik al vaker heb gesteld. Maar er moet wel geschilderd worden aan de buitenzijde, en ook aan de binnenkant hebben we nog wel wat deuren die een likje verdienen. Maar, ons huis heeft op de benedenverdieping 10 ramen & kozijnen, een voordeur, een achterdeur en een dubbele openslaande tuindeur.

En dat is nog niet het ergste: al deze ramen & kozijnen zijn voorzien van een vakverdeling: ieder raam is opgedeeld in 4 kleinere ruitjes. Héél veel schilderwerk dus. De bovenverdieping heeft 7 ramen met een soortgelijke verdeling. En we hebben overal houten boeiboorden. En daarbij komt óók nog eens de garage met 2 deuren (met vakverdeling!) en nog 2 ramen (met vakverdeling). Binnenshuis hebben we 14 massieve houten deuren in aluminiumkozijnen.

En nu moet je weten: Geldsnor is best wel reuzehandig. Waterleidingen, gas, elektra, tussenwandjes: ik doe het allemaal. Schilderen kán ik ook best aardig met een zeer vaste hand. Ik heb nog nooit iets afgeplakt, want het is niet nodig. Maar ik heb me er toch een ongelooflijke bloedhekel aan…! We hebben dus een lokale schilder gezocht om langs te komen om een offerte te maken. Op basis daarvan ga ik bepalen of ik het zelf ga doen, of ga laten doen. Lieftallige Echtgenote heeft haar keuze al gemaakt, maar het doet mij wel wat pijn, afhankelijk van de kosten uiteraard.

Welk werk besteed jij uit?

Een nieuwe keuken

Bijna 2 jaar geleden hebben we ons huidige huis gekocht. Het was nogal niet onze smaak, dus we hebben vrijwel alles aangepakt: nieuwe vloeren, het dak vol met zonnepanelen, een laadpaal voor de auto’s, vloerverwarming, nieuwe meterkast, airco overal, een nieuwe badkamer inclusief het slopen van een dragende muur, alles laten stucadoren. Enfin: vrijwel alles dus.

Maar niet de keuken. Daar hebben we niets aan gewijzigd, behalve een nieuwe afzuigkap omdat de oude zo vies was dat ik daar zelfs niet in de buurt durfde te komen. Maar inmiddels zijn we er vrijwel uit wat we willen. Eén klein probleempje: we hebben een vrij dure smaak. Een offerte hebben we nog niet, maar we willen een Bora X Pure kookplaat die naar verluidt 4000 EUR kost. Een composiet werkblad, voor ongeveer 500 EUR per strekkende meter. Een quooker. Een nieuwe (of eigenlijk extra) oven. Ik heb voorzichtig het een en ander bij elkaar opgeteld en we komen uit, zonder een offerte gehad te hebben op een bandbreedte van 16.000 tot 20.000 EUR. Hier komt het stucadoren van de keuken en het aanleggen van de extra benodigde elektriciteit nog eens bij. Elektriciteit kán ik wel zelf, maar een 3-fase Perilex waag ik me dan weer niet aan. Stucadoren kan ik niet.

En dit past dan weliswaar in de bankrekening, maar niet zo goed bij onze principes. We gaan het zien, waar het op uitkomt. Mogelijk stappen we af van de Bora en gaan we voor een ander (goedkoper) merk. Aan de andere kant is dit een uitgave voor tientallen jaren en koken wij graag en is de keuken wel het centrum van ons grote gezin.

Vroeger had ik dromen

Geldsnor is midden dertig, geboren in het midden van de jaren ’80 dus. Opgegroeid in de 90’s. Een prachtige tijd. Een tijd waarin ik heel veel dromen had. Ik wilde bioloog worden, of arts, of eigenlijk had ik geen idee. Als ik de Tour de France keek ging ik direct daarna zelf een rondje fietsen, in de waan dat ik ook een wielrenner zou kunnen worden. Dat hield ik me ook écht voor. En dat soort dingen heb ik me lang voorgehouden: als ik maar genoeg zou trainen, dan zou ik ook een topsporter kunnen zijn. En als ik mijn best deed, man, dan was het gymnasium een eitje en een universiteit voor mietjes.

Er was alleen een probleem: ik was nogal geen volhouder. Ik ben (was) lui. Ik fietste 10x, ging 5x hardlopen. Of 3 maanden lang 3x per week. Maar dan zou ik stoppen. Het was immers makkelijker te roepen dat ik het ook wel zou kunnen als ik het wilde, dan daadwerkelijk offers te brengen om het ook te bewijzen. In mijn hoofd was het beter om te blijven zitten op het VWO dan over te gaan op de HAVO. En toen ik in militaire dienst ging (vrijwillig dus) heb ik gekozen voor een elite-eenheid; het zou geen schande zijn als ik dat niet zou halen.

Noem het een vorm van faalangst. Noem het luiheid. Noem het zelfgenoegzaamheid. Ik droomde mijn dromen maar voerde ze nooit uit. Mijn dromen waar altijd de grootste. Hardlopen ging óf om marathons, of om bijvoorbeeld 5km in 15 minuten. Wandeltochten gaan niet om het Pieterpad, maar de Pacific Crest Trail. Fietsen gaat niet om een rondje in de buurt, maar moet meteen over een flinke Alpencol of liever meer.

Nu denk ik: ik had mijn dromen. Waarom voer ik ze niet uit? Ik heb een hele bucketlist opgesteld (op sportief vlak) waarvoor ik geen smoesjes en geen excuses meer zoek. Niet meer accepteer. Ik wil een vol leven met veel ervaringen. De dingen die ik wél heb gedaan hebben mij veel plezier gebracht en tot op zekere hoogte “succes”: een afgeronde HBO-opleiding en een universitaire master. Ik heb diverse (halve en hele) marathons gelopen, ultra-runs (100km), vele Alpencols bedwongen en een aantal flinke hiketochten in de Alpen en de Himalaya volbracht. Mijn dromen zijn nog groter dan dat. Maar waarom zou ik niet beginnen met “kleine” stapjes, samen met de kinderen, om mijn leven op deze manier meer diepgang te geven?

In mei gaan we een aantal dagen op fietsvakantie (ik en de 2 oudste kinderen). Dat is een goede stap. Ook willen we het Pieterpad lopen, in etappes, met een bolderkar en alle drie de kinderen. Het leven is fantastisch – laten we stoppen met dromen en actie ondernemen, voordat de tijd tussen onze handen doorglipt.

Bwoehoehoe: inflatie 1.9% in maart

Eén van mijn favoriete onderwerpen is inflatie. Volgens het CBS werd het leven in maart 1.9% duurder dan een jaar eerder. Ik citeer Nu.nl:
“Het dagelijks leven is in de afgelopen maand bijna 2 procent duurder geworden ten opzichte van een jaar eerder. De inflatie kwam in maart uit op 1,9 procent, meldt het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) donderdag. Brandstof en kleding waren duurder, voeding juist goedkoper.”

Leuk detail in de eerste zin: het dagelijks leven. Is dat wel zo? Dit soort berichtgeving voedt de gedachte dat het leven almaar duurder wordt. En dat vind ik grappig. Want het is natuurlijk (gedeeltelijk) nonsens.
Ten eerste is het kopen van kleding geen dagelijkse aangelegenheid, al denkt mijn vrouw daar soms anders over. Ook het kopen van brandstof of veranderende energieprijzen hebben geen invloed op je dagelijkse kosten. Wekelijks, misschien. In het geval van energieprijzen is de kans erg klein dat je “last” (of profijt) hebt van veranderende energieprijzen. Onder de streep beïnvloedt dit laatste alleen de winstgevendheid van de energiemaatschappij maar heeft het geen invloed op jouw maandelijkse rekening (tenzij je een volledig variabel contract hebt, leuk dat je leest Kleine Minderheid).

Maar goed , neem nu de casus van Huize Geldsnor. Wij tanken zelden of nooit. De meest gebruikte auto is volledig elektrisch, de andere auto is een plugin-hybride en lust maar zeer zelden een slokje benzine. Daarbij bestaat het dak van Huize Geldsnor (en Garage Geldsnor) uit 32 zonnepanelen met een vermogen van 9600wp. Jep, als de zon schijnt lever ik bijna 10kw vermogen en > 60kwh per dag in de periode maart-september. Daarbuiten liggen de recordwaardes iets lager (en zijn er minder zonnige dagen), maar is het nog altijd zéér aanzienlijk.

Dit betekent dat in mijn geval dat de stijgende energieprijzen & brandstofprijzen vrijwel exact 0% invloed hebben op mijn kosten en uitgaven. Fijn! Dit overigens nog los van het feit dat elektriciteit 2.4% goedkoper was (tegen gas 5.2% duurder). Elektriciteit bepaald 73% van mijn energierekening, en gas 27%. In mijn huishouden betekent dit dat gas 37.5 EUR per jaar duurder zou zijn geworden en elektriciteit 46.63 EUR goedkoper. Dus zelfs bij een variabel tarief en géén zonnepanelen is er geen sprake van “stijgende energieprijzen”.
Dan kijk ik naar kleding: de standaarddeviatie in uitgaven aan kleding is dermate groot (98 EUR) en het bedrag dermate klein (154.95 EUR gemiddeld per maand, gemeten vanaf 1 januari 2018) dat een stijging van 2.7% in de prijzen volledig wegvalt in de bandbreedte. Je gaat deze inflatie simpelweg niet terugzien in maandelijkse uitgaven, laat staan in het “dagelijks leven”.

Maar het CBS rapporteert ook een meevaller in de boodschappen. Voeding werd 1.3% goedkoper. Mijn maandelijkse uitgaven aan “levensonderhoud” bedragen 645 EUR per maand. Met een standaarddeviatie van 108.54 EUR. De “besparing” zou dus maar liefst 8.38 EUR per maand bedragen (1.3% van het gemiddelde). Met een standaarddeviatie van 108.54 EUR is de kans dat ik dit specifiek in mijn maandelijkse rekening terug ga zien érg klein.

Met bovenstaande wil ik niet aantonen dat het leven niet duurder wordt voor jou, of voor de buren, of in zijn algeheel. Maar wél dat inflatie zuiver persoonlijk is en sterk afhankelijk van de specifieke situatie waarin je je bevindt. Het is feitelijk alleen maar nuttig om het prijspeil voor de populatie te bepalen – maar niet voor je eigen portemonnee. Op basis van een dergelijk nieuwsbericht kun je dus niet zomaar stellen dat “jouw leven zoveel duurder wordt.

Zo, nu tijd voor een Big Tasty menu bij de Mac, ik hou immers 8.38 EUR over aan de goedkopere boodschappen. Smiley overbodig? 😉

Luiers: wat kosten & wat is een goede aanbieding?

Luiers zijn duur. Als vader van 3 kinderen die allemaal nog in de luiers zitten kan ik hier volop over meepraten. En uiteraard heb ik uitgerekend hoeveel ze kosten. Mijn zoon heeft alleen nog een luier ’s nachts, mijn dochter van 2 zit inmiddels in maat 5 en de jongste zit in maat 1.

Bij luiers zijn 2 dingen relevant: de prijs per stuk en of ze prettig zijn. Zo gebruiken we voor de oudste 2 in de nacht altijd luierbroekjes: die kunnen ze namelijk zelf aantrekken en sluiten net iets beter. Ook de pasvorm is van toepassing (en slaat dus op “zijn ze prettig”). Zo zitten sommige luiers gewoon niet zo goed bij jongetjes omdat, laten we zeggen, de standaarddeviatie van de exacte plaslocatie radicaal anders is dan meisjes.

Pampers lekken minder door (is onze ervaring) bij jongetjes dan andere merken. Overdag is dat niet zo’n probleem omdat de luier vaker verschoond wordt dan dat ze vol zitten. De opvangcapaciteit is namelijk zelden het probleem, maar als er in geplast is wil je ze toch een schone aan doen.

Bij de allerkleinsten geldt dat je de luiers wel heel vaak verwisseld: onze ervaring is 8-12 keer per dag. Soms iets minder vaak, soms 3x in 5 minuten.

Het gaat dus om de prijs per stuk

Vrijwel alle merken hanteren dezelfde prijs per verpakking; alleen zitten er meer of minder in. Er is dus maar 1 objectieve manier om luiers (en dus aanbiedingen) te vergelijken en dat is per stuk. Wij rekenen altijd alle luiers terug naar prijs per stuk, tot 4 cijfers achter de komma (maar dan wel gerekend in EUR). 10,86 cent bijvoorbeeld ofwel 0,1086 EUR. Bij groter verbruik telt dat ook mee.
Maar staar je niet uitsluitend blind op de stuksprijs! Luier 0 bijvoorbeeld is irrelevant qua kosten. Wát? Irrelevante kosten. Snorretje toch, wat zeg je nu? Jep. Irrelevant. Totaal onbelangrijk. Niet interessant. Who cares! Je gebruikt hooguit 1 pak van maat 0 voordat je door hebt dat je al vrij snel over kunt stappen naar maat 1. Hierop zijn uitzonderingen, want er zijn kinderen die heel lang klein zijn en in couveuses liggen en dergelijke. Maar maat 1 begint vanaf 2kg…Vanaf 3kg zitten ze “goed”. Of een maatje 0 nu dus 10 cent of 15 cent kost, maakt het verschil niet.

Maar maat 3,4 en 5 dragen ze maanden, zo niet jaren. Maat 5 bijvoorbeeld is van 9 tot 15kg. En daar doen ze ~ een jaar over, misschien zelfs meer. Dan zijn aanbiedingen opeens relevant. Want zowel het verbruik per dag is nog hoog, alsmede de tijdsduur die ze met dezelfde maat doen. Je loopt dus niet het risico dat ze er opeens uitgegroeid zijn en de luiers niet meer passen.

De prijzen variëren enorm. Maar je wilt weten wat een goede aanbieding is. Daarom heb ik een heel eenvoudig grafiekje gemaakt. Op de verticale as de kosten per stuk en op de horizontale as de maat. Ik heb dit relatief eenvoudig gehouden: je hebt ook nog 4+, 4 Maxi, 5+ etc.

Ook zijn dit alleen de “normale” luiers. Geen broekjes, bijvoorbeeld. En let op: het is voor de grootst mogelijke verpakking. Je koopt luiers (als je slim bent) nooit per pak, maar altijd als grootverbruiker. Het verschil in maat 4 bij Zwitsal luiers is 61% tussen een losse verpakking en een maandbox. In een maandbox zitten er 186.

Zoals je hier boven ziet zijn de luiers van Kruidvat veruit het goedkoopst. En die van Pampers veruit het duurst. De luiers worden vrijwel allemaal duurder als ze groter worden, wat logisch is omdat de factor “materiaal” toeneemt en de dominate factor is. Kruidvat is het goedkoopst, maar het verschil is relatief klein. Omdat luiers vaak in de aanbieding zijn kan het zeker voorkomen dat de luiers van Etos of Zwitsal goedkoper zijn. Zo kopen wij vaak Zwitsal in de aanbieding, via Bol.com. Ze zijn dan namelijk per stuk goedkoper, én we zijn aandeelhouder van zowel Unilever (Zwitsal) als Ahold-Delhaize (bol.com).

Luiers: kosten per maand

De kosten per maand zijn natuurlijk uiteenlopend. Met behulp van bovenstaande grafiek heb ik de doorgaans goedkoopste (Kruidvat) luiers vergeleken met de duurste (Pampers) en dit vermenigvuldigt met het aantal luiers per dag (indicatief) dat je gebruikt en het aantal dagen per maand (uitgaande van 30 dagen in een maand)

Waar het eerst om een centenkwestie lijkt te gaan, wordt het nu plotseling relevant. Je snapt dat wij hier vrij kien op zijn! Onze kosten per maand bedragen ongeveer 66 EUR. Zouden we uitsluitend Pampers gebruiken, dan komen we op 126 EUR per maand. 50 EUR verschil, of 600 EUR per jaar. Autsj!

Uitstel verbouwing en flinke meevallers: kinderopvangtoeslag en marktwaardeverhouding

Ik hoorde gister van onze aannemer dat het verbouwen van de zolder vertraging op gaat lopen: in plaats van eind april wordt het pas de tweede helft van mei dat de schoorsteen gesloopt kan worden. Een goed voorbeeld van uitgestelde consumptie denk ik…Al heb ik er niet zelf voor gekozen in dit geval. Ik baal er wel van.

Maar ik heb net ook de wijziging in onze kinderopvangtoeslag doorgegeven. En wat blijkt? Ik had zelf een rekenfout gemaakt! Voor onze jongste dochter krijgen we véél meer terug dan wat ik uitgerekend had. Dat komt, denk ik, door de wijze waarop het hele toeslagenstelsel werkt. Voor het tweede & derde kind krijg je meer terug dan voor het eerste kind. Waarschijnlijk telt mijn eerste dochter (tweede kind) als “eerste” kind, omdat zij de meeste uren maakte op de opvang. Onze zoon heeft alleen een paar uur BSO per week. Maar de derde is absoluut met zekerheid “de derde”, ongeacht de volgorde (voor toeslag) van de eerste 2.
Het resultaat: geen 731 EUR toeslag per maand maar een goede 971 EUR. Dat scheelt maar liefst 240 EUR per maand voor de rest van dit jaar en dat is toch een serieuze berg geld.

Ook heb ik de hogere WOZ-waarde doorgegeven aan de bank. Dit scheelt met ingang van mei iets meer dan 30 EUR per maand aan rente. Dit gaat samen met de eerder bespaarde rentes (door aflossingen) in de sneeuwbal naar nieuwe aflossingen.