FUD: Fear, Uncertainty & Doubt; hoe verder

Gister schreef ik een stukje over “career-blogging” en hoe 1.4 miljoen pageviews per maand mij volledig zou voorzien in een fulltime en goed inkomen. En hoe dit ondersteunend is aan het bedrijf wat ik met een compagnon aan het opbouwen ben. Lees deze blogpost als inkijkje in mijn ziel. Wellicht wat warrig af en toe, en van de hak op de tak. En vooral lang…

Ik ben geboren in 1985 en word binnenkort 38. De tijd vliegt. Ik ben geboren in een middelgrote stad in Gelderland – maar we verhuisden nogal regelmatig. Van de ene kant van de stad naar de andere, wat als jochie van 4 net zo goed de andere kant van de wereld had kunnen zijn. Toen ik 7 was verhuisden we naar een godverlaten oord in de polder in het noorden. Toen ik 10 was verhuisden we terug, en toen ik 14 was verhuisden we naar het zuiden van het land. Om 2 jaar later weer terug te verhuizen.

Ik was een uitblinker op school. Dat wil zeggen: het leren ging me erg gemakkelijk af. Te gemakkelijk ik was verveeld, deed niets. Leverde mijn werk niet in, ging om met de verkeerde mensen. Op mijn 17e werd ik van school gestuurd en ben ik het leger in gegaan. Toen ik daar uit kwam heb ik mijn havo afgerond en ben ik gaan werken bij een vrachtwagenfabrikant in Eindhoven, en iets later bij een startup.

Fantastische tijden; ik ben in die jaren verhuisd van mijn thuisstad naar Arnhem, toen naar Eindhoven (2 woningen), toen naar Oss en toen weer naar Arnhem. Mijn carriere ging bliksemsnel: het boeide niemand dat ik geen diploma’s had. Het boeide mij wel, langzamerhand. Want ik begon tegen een plafond aan te lopen. Bewijzen dat je iets weet of kunt is mét papiertje gewoon makkelijker dan zonder.

Ik ben bij een ander bedrijf gaan werken. Ik had het daar fantastisch naar mijn zin. Vreselijk veel geleerd, keihard gewerkt. Volgens ons Human Resources systeem was ik een “quadrant 1”, een “star” of “high-potential”. Mijn mening en kunde werd op prijs gesteld en ik voelde me als een vis in het water. Het bedrijf groeide ontzettend hard: in enkele jaren zijn we organisch verviervoudigd.

Totdat het mis ging; verkeerde projecten zijn aangenomen tegen te lage kosten. Allerhande problemen met het grootste project ooit kostten de CEO zijn kop – en daarmee kregen we een nieuw management. Die op hun beurt hun eigen protegés meenamen. In een zeer kostencompetitieve omgeving was de rol van de inkoopafdeling erg groot; maar onze VP inkoop nam ontslag. Onze CPO (dus zijn baas) werd tijdelijk de baas voor de hele regio en mijn oude manager werd VP.

De crux; mij was al 2x gevraagd of ik zijn rol over zou willen nemen. Maar dankzij de managementwisselingen kwam dit er niet van. Onze nieuwe CPO was mijn aartsrivaal. De enige persoon op aarde die mij ooit het gevoel heeft gegeven dat ik dom ben. Ik had het gevoel dat mijn hele carriere-pad was afgesneden. Ik nam ontslag.

Uiteraard had ik al een andere baan toen ik ontslag nam. En ik nam mijn oude arbeidsethos mee. Die van een keiharde onderhandelaar, een go-getter. Fanatiek, competitief. Iets wat totaal niet bleek te passen in de nieuwe bedrijfscultuur waar ik in terecht kwam. Een familiebedrijf van oorsprong, ingelijfd door een ander familiebedrijf. Mijn vorm van hard zijn was heel anders dan die van mijn leidinggevende. Maar al snel bleek dat mijn leidinggevende op sabbatical zou gaan. Poef, opeens was ze weg! Ik heb de nodige (of onnodige) aanvaringen gehad met mijn management. Ik voelde me beter dan de positie waar ik in zat, maar projecteerde dit graag op hem.
De “bom” barstte toen ons “gevraagd” werd om alle leveranciers op te bellen aan het einde van het jaar, met de mededeling dat we ze niet zouden gaan betalen. Dit was iets wat ik gezworen had nooit meer te doen. Deze vorm van leveranciersmanagement pastte niet bij mij. Ik weigerde pertinent en we hebben er een behoorlijke show van gemaakt.
“We”, omdat een andere collega, de teamleider van de operationele inkoop, hier zijn team ook niet aan bloot wilde stellen. Na de kerstvakantie bleek dat we een nieuwe manager hadden (wellicht de beste die ik ooit heb gehad), maar de relatie met het topmanagement was al grotendeels verpest.

Toen een headhunter mij belde voor een andere positie was de zaak dan ook snel beklonken. Ik ging er in salaris een klein beetje op vooruit, maar kreeg ook een auto van de zaak. Maar het belangrijkste: het product sprak me erg aan.

De overstap was snel geregeld, maar ook bleek al snel dat het niet helemaal was wat mij was voorgespiegeld. De CEO bleek een crimineel. Ik zal je de details besparen, maar hij is door de FIOD meegenomen.

We hebben een doorstart gemaakt. Nieuwe naam, nieuwe CEO, hetzelfde team en met een betere focus op de techniek. Maar in de corona-periode raakte ik “disconnected” en ook “discontent”. Ik heb mezelf uit een werkveld gemanoeuvreerd en ergens anders naar toe gebracht, waar geen logische uitweg is. Ik ben van inkoop naar verkoop gegaan, met een mooi setje gouden handboeien. En de eerlijkheid gebiedt me te zeggen: het zijn niet eens mijn handboeien. Ik zou met liefde en plezier ergens voor de helft willen werken, als ik maar kan doen waar ik goed in ben. Waar ik me prettig bij voel. Maar headhunters geloven dat niet.

Uiteindelijk moet ik dit soort problemen “eigen” maken. Ownen, zou een Amerikaan zeggen. Dat doe ik ook; mijn ongeduld en onmacht om met bepaalde situaties om te gaan is groot. Ik handel te snel, met teveel relationele schade om daar altijd goed uit te komen. Een olifant in een porseleinkast.

Waar leidt dit toe? In het laatste bedrijf heeft mijn onvrede en onmacht me ontslag laten nemen. Ik ben voor mezelf begonnen. Maar ondertussen zit ik al jaren grotendeels binnen. Niet letterlijk: ik kom vaak buiten. Maar ik werk met weinig collega’s om me heen. Meestal geen. En dat mis ik ontzettend. Ik heb die druk van anderen nodig.

Geldsnor is geen “self-starter”. Ik ben competitief: ik moet ergens van kunnen winnen. Ik moet kunnen blijven leren. Ik wil anderen de dingen leren die ik weet. Kennis delen, kennis opnemen. In je eentje lukt dat niet.

Nu ben ik bezig met het opbouwen van mijn eigen bedrijf. En daar slaat de FUD (Fear, Uncertainty & Doubt) volop toe. Kan ik dit wel? Ben ik geschikt om een bedrijf op te bouwen en daar leiding aan te geven? Ben ik in staat om te gaan met de financiële implicaties en onzekerheid die dit allemaal met zich meebrengt?
Of ben ik beter af in een bedrijf waar al een strategie ligt, waar dagelijkse problemen liggen om op te lossen? Waar collega’s aanwezig zijn om mee te sparren, hoe vreselijk ik dat woord ook vind?
Ben ik wel een doorzetter, of geef ik te snel op? Mijn studies heb ik uiteindelijk afgerond (ik heb in deeltijd zowel HBO als universiteit gedaan, naast het hebben van een gezin en een fulltime baan). Maar in het werk schakel ik soms af.
Misschien is dat soms ook gewoon te makkelijk: financieel kom ik er altijd wel uit. Zelfs nu, na een ruim half jaar voor mezelf werken als consultant heb ik nog maandenlang aan reserves op de bank staan. Nog nooit is er 1 rekening onbetaald gebleven.
Maar wil ik wel de verantwoordelijkheid en onzekerheid hebben over het opbouwen van de klantenkring, de omzet te genereren, de rekeningen te betalen? Of is het gewoon makkelijker om in loondienst mijn kostje te vergaren?

En aan de andere kant: welke invloed heeft dát weer op mijn gezinsleven? Ik ben nu veel thuis. De kinderen weten niet beter dan dat ik thuis ben. Af en toe ben ik op een kantoor in Eindhoven, soms op een kantoor in Delft. Soms bij een klant in Denemarken of Italië, en soms op een congres of conferentie in de VS of Finland. Ik heb kaders nodig in mijn leven; kaders gesteld door anderen. Ik ben namelijk zoals gezegd geen self-starter. Ik wil best buiten mijn comfort-zone zijn, maar er niet permanent leven. Maar voor hen betekent het veel. Ik woon namelijk in de middle-of-nowhere en een “normale baan” met collega’s om me heen zal ook betekenen dat ik regelmatig naar kantoor ben. En dat is al snel een uur rijden (want in mijn buurt is niet zoveel keuze).

Anderzijds is het makkelijker om plannen te maken als we gewoon op maandelijkse inkomsten kunnen rekenen. Dat vindt vrouwlief fijn, en ikzelf eigenlijk ook wel. Een bedrijf waar dingen geregeld zijn en ik niet zelf alles hoef te regelen vind ik ook prettig. Maar anderzijds heb ik ook een droom.
En in die droom is al veel tijd en geld geïnvesteerd. Moet ik het dan maar bij bloggen houden, en niet de enorme investeringen doen in het bedrijf om het van de grond te krijgen?

Ik vind het niet makkelijk. Er is niet zomaar een pasklaar antwoord.

Kerel. Wát wil je nu eigenlijk?

Al jaren, of eigenlijk zo lang ik het me kan herinneren, weet ik niet wat ik wil. Hier heb ik ook al regelmatig over geblogd. Langzamerhand nader ik de 40 (ok, dat duurt nog een paar jaar), en weet ik het nog steeds niet.

Zo vroeg ik me laatst al af, of ik me niet zou laten omscholen. En ook heb ik vorige week een gesprek gehad met onze CEO toen we toch samen een week in Vegas waren: wat wil ik bereiken met het bedrijf en wat kunnen zij van mij verwachten?

En natuurlijk ben ik ook voor mezelf begonnen, maar heb ik ook nog regelmatig werkzaamheden op mijn “vrije dagen” voor mijn huidige werkgever. En zelfs gesprekken gehad met bedrijven of ik niet voor hen zou willen werken.

Dit betekent dat ik goed voor mezelf op een rijtje moet zetten wat ik wil, en waarom ik het wil. Welke waarden vind ik belangrijk, en wat niet? Zit er iets onderhuids, waardoor ik me wellicht voor de gek hou?

Wat vind ik belangrijk?

Werken is voor mij nooit een probleem geweest. Ik ben begonnen met werken op mijn 17e, als ik krantenlopen niet meereken. Anders ben ik op mijn 13e begonnen. Maar op mijn 17e ging ik het leger in. Ik was van school gestuurd en had geen idee wat ik wilde. Het leger was een goede plaats – maar na het behalen van mijn specifiek gekleurde baret, heeft mijn kapitein me de tip gegeven om tóch mijn school af te maken.

Zo geschiedde. Niet dat ik daarna wist wat ik wilde gaan doen, en ik ben dus gaan werken en niet gaan studeren. Dat heb ik pas later gedaan: mijn HBO afgerond toen ik 27 was en universiteit toen ik 33 was. Beiden op basis van interne motivatie: voor mijn werk heb ik beiden nooit nodig gehad.

Ik heb zoals gezegd nooit problemen gehad met werken (of autoriteit). Zowel fysieke arbeid als denkwerk heb ik nooit geschuwd.

Ik vind het belangrijk om bezig te zijn. Het ergste wat je mij kunt aandoen is me laten vervelen. Als ik 10 dingen moet doen, dan doe ik er 10. Als ik er maar 1 hoef te doen in dezelfde tijd, dan is de kans groot dat ik het niet doe.

Belangrijk 1: Bezig zijn.

Als ik verder bedenk wat ik belangrijk vind in het werk, dan is het “een maatschappelijk belang”. Ik heb diverse mogelijkheden tot goed betaalde functies naast me neergelegd, simpelweg omdat het bedrijf me niet aanstond. Dit zijn banken geweest, maar ook grote fabrikanten van chipmachines uit Veldhoven. Hun missie is niet de mijne. En daar kan ik me niet voor motiveren.

Belangrijk 2: Maatschappelijk belang, ofwel de wereld beter achterlaten dan ik deze aantrof.

Maar ik kan ook niet ontkennen dat de pandemie een ongekend groot effect heeft gehad op ons gezinsleven. Vrouwlief werkt in een ziekenhuis, en ik werk thuis. Waar velen dit verschrikkelijk vinden, heb ik hier vrij weinig last van. Meer dan ooit besef ik dat ik enorme mazzel heb dat ik zoveel tijd aan de kinderen kan spenderen, simpelweg doordat ik thuis werk. Ik haal ze op, ik breng ze weg, we eten samen.

Dat klinkt misschien arbitrair. Maar bedenk dat ik uit een werkwereld kom waar ik vaak om 7 uur ’s ochtends begon, en om 7 uur ’s avonds thuiskwam – als ik tenminste niet op reis was voor de Zaak. En het is nogal eens voorgekomen dat ik op vrijdagavond of zaterdag mijn reis boekte voor de zondagochtend…Sterker nog: ik heb een half jaar doorgebracht in Slowakije op deze manier.
Er op deze manier zijn voor mijn gezin vind ik dan ook erg belangrijk. Dit heeft ook gevolgen voor mijn bereidheid tot afstand naar een werkplek. Eerder vond ik een uur rijden niet erg (mijn werkgever zit nu zelfs > 1 uur verderop). Maar dat is met normale kantoortijden niet te doen.

Dat betekent niet dat ik niet meer reis of wil reizen. Maar wel dat ik dit op voorhand moet kunnen plannen. Ik heb 3 kinderen en daarmee een grote verantwoordelijkheid.

Belangrijk 3: voorspelbaarheid & ruimte in mijn schema om tijd met het gezin door te brengen.

Ik kan verder honderden dingen bedenken die ik “belangrijk” vind, maar dit zijn echt de belangrijkste. De rest doet er weinig toe. Tenzij ik echt iets over het hoofd zie – vraag het gerust in de comments.

Wat kan ik goed? En wat niet?

Ik kan snel typen, snel lezen en grote hoeveelheden informatie verwerken in korte tijd. Ik heb een vrijwel fotografisch geheugen en ben goed in zowel de beta-kant als de alfa-kant. Talen, wiskunde en scheikunde zijn dan ook geen probleem.

Fysiek ben ik, voor zover ik dit objectief kan bekijken, behoorlijk fit. Ook al heeft mijn recente voetblessure hier weinig goeds aan gedaan en ben ik verre van mijn oude vorm verwijderd. Als 18 jarige liep ik de 7-heuvelenloop (15km) ruim onder de 50 minuten en ik heb diverse lange-afstandsmarsen gelopen met rugzakken van vele tientallen kilo’s op mijn rug, al dan niet met extra lading die we moesten meesjouwen.

Gek genoeg (wellicht) heb ik een gruwelijke hekel aan het maken van legpuzzels. Ook ben ik niet goed in het lezen van constructietekeningen. Denk hierbij aan Ikea of Lego, of installatietekeningen. Die krijg ik moeilijk verwerkt. Zonder boekje gaat het vaak een stuk beter. Als ik het boekje wel gebruik dan moet ik echt heel zorgvuldig en oplettend plaatje-voor-plaatje en stukje bij beetje werken.

In een IQ-test ga ik dan ook regelmatig nat op de visueel-ruimtelijke aspecten.

Omgang met mensen vind ik heerlijk – maar ik sta wel bekend als “sterke persoonlijkheid”. Ik krijg graag mijn zin en ben extreem competitief. Dat is niet de beste combinatie en er zijn zeer zeker mensen op deze wereld met een hartgrondige hekel aan mij. De laatste jaren leer ik mezelf om niet overal een mening over te hebben, of deze niet altijd te uiten.

Ook ben ik een uitsteller. Alles op de lange baan. En dan komen met het smoesje dat je beter werkt onder druk. Nee, dat is onzin. Het is ook geen vorm van luiïgheid. Het is een vorm van indekken tegen falen. Beter te laat, dan niet goed genoeg.

En mijn allerslechtste eigenschap: ongeduld! Ik ben denk ik ’s werelds meest ongeduldige persoon…

Wat vind ik leuk?

Afgepeigerd zijn. Dát vind ik leuk. Fysiek afgepeigerd, wel te verstaan. Stuur mij maar uren door de modder en de regen. Het is meermalen voorgekomen dat ik mijn vrouw een berichtje stuur (toen we nog geen kinderen hadden) die luidde in de trant van “Schat, het regent dús ik ga nog even hardlopen” of ’s ochtends wakker worden en door de sneeuw ploeteren in de heuvels om de hoek.

Ik geniet van extreem weer. Als militair vond ik het heerlijk als het 20 graden vroor, maar ook als het 35 graden boven nul is. Regen is heerlijk. Alleen mist is naar.

Los van het fysieke vind ik het fijn om complexe problemen op te lossen. Niet per se “een strategie”. De meeste strategiën zijn namelijk gebaseerd op drijfzand-aannames. Nee, een échte strategie ontwikkelen op basis van feiten, met controle-mechanismen er in. Problemen oplossen door te achterhalen waar ze zitten. Niet door de symptomen te bestrijden. Vandaar ook deze geschreven analyse van mezelf. Wat zit er achter?

Een andere baan zou namelijk niets anders betekenen dan het bestrijden van het symptoom.

Want wat zijn nu de symptomen? En what’s next?

Mijn huidige werkgever zit in een, wat mij betreft, uitzichtloze situatie. Ik zie geen verbetering, geen exit. De problematiek is complex maar grotendeels extern. Heel veel kan ik daar niet over uitwijden, maar het is niet eenvoudig.

Hier vertrekken zou enorm eenvoudig zijn: ik kan simpelweg ergens anders gaan werken. Maar, ik ben één van de oprichters. En notabene commercieel verantwoordelijk. Dit houdt in dat als ik vertrek, het bedrijf kan sluiten. Dat bedoel ik niet arrogant, maar als waarneming. Je krijgt teveel vragen van je huidige contacten over de huidige stand van de technologie, als bij uitstek je commercieel directeur vertrekt in dit stadium. Dan heb je dus weinig vertrouwen in de technologie.

Dat is natuurlijk niet direct mijn probleem, maar wel een onderdeel van mijn verantwoordelijkheden. Ik kan niet 15 mensen naar het UWV laten sturen, omdat ik er geen vertrouwen in zou hebben. Want de technologie is prachtig – alleen wint mijn ongeduld het van de ratio. Ik verveel me kapot. Ik heb gewoon te weinig werk om te doen. Saai! En kijk maar terug: wat is het belangrijkste? Me niet vervelen. Want daar kan ik niet tegen.

Een goede oplossing zou zijn om voor mezelf te beginnen. Het idee wat er in mijn hoofd leeft, is mijn droom. Dat klinkt natuurlijk logisch, anders zou het er niet leven. Maar het zou een perfecte “escape” zijn voor mijn werkgever om mij te laten gaan! Immers, als ik mijn droom najaag, is dat een heel ander geval dan het verlaten van mijn werkgever voor een andere werkgever.
Mijn droom voldoet overigens niet per se aan de wens tot een bredere maatschappelijke impact, maar heeft ook geen negatieve effecten.

Tegelijkertijd, weet ik niet of ik er de ballen voor heb en hoe ik het moet financieren. Mijn plan is niet per se goedkoop (maar het kost ook geen miljoenen). Dat kan ik niet allemaal zelf opbrengen. Ga ik het crowdfunden? Of toch bootstrappen? Of zoek ik redenen om het niet te doen? Immers, als je het niet doet, kun je ook niet falen. Grootschalig voor mezelf beginnen (en dus écht een bedrijf op te zetten en geen ZZP-er te zijn, met een BV, personeel en alles wat er bij hoort) is risicovol. En op geen enkele manier wil ik mijn huis of gezinssituatie op het spel zetten door financieel onhandige dingen te doen.

Met andere woorden: ik heb best wel een idee wat ik zou willen. Maar ik heb nog geen idee wat ik wil.

Nieuwe ideeën borrelen op…

Al eerder heb ik geschreven over de “struggles” die ik heb gehad in mijn carriere. Sinds de geboorte van mijn zoon in 2015, en later wederom na de geboorte van mijn dochter in 2018, ben ik na gaan denken.

Meer en meer: wat vind ik belangrijk? Voor mezelf, voor mijn gezin? Maar de denkbeelden zijn fors gewijzigd. Tot 2015 vond ik carriere het belangrijkst. Een mooie auto, een groot huis. Aanzien, status, positie binnen een groot bedrijf. Nu vind ik dit niet belangrijk meer. Maar ik moet me afvragen hoe dit komt. Is de oorzaak dat ik het meeste bereikt heb op dit vlak? Ik heb een goede baan, een hoog inkomen en reed tot voor kort in een Hele Grote Volvo en mijn vrouw in een Duitse Premium-auto. Niets van dat alles is echter belangrijk.

Dankzij de corona-crisis voel ik me zinloos. Niet persoonlijk, maar op werkgebied. Ik wil meer toevoegen aan de wereld om me heen. Ik ben te oud en het is te onpraktisch om nog medicijnen te gaan studeren. De “opportunity costs” bedragen vele tonnen en ik mis startkwalificaties. Ik zie het niet zitten om nog allerlei cerfiticaten op VWO-niveau te gaan behalen, terwijl ik een afgeronde HBO én WO heb.

Maar er ontwikkelt wel een ander idee…Iets met Agro-forestry (een voedselbos), bewust leven en biodiversiteit. In het nieuwe jaar kom ik hier op terug.

Het wordt een Gelukkig Nieuwjaar!

Als het vuur gedoofd is komen de wolven

De Geldsnor is van het type “bezig bijtje”. Ik hou niet van stilzitten en zoek continu nieuwe uitdagingen. Maar zelden “normale” uitdagingen. Als ik ga fietsen, dan wil ik heel ver of heel hoog, of heel steil, of allemaal.

Toen ik het leger in ging, wilde ik niet bij een gewone eenheid, maar bij een elite-eenheid. En als ik ga rennen, dan ga ik voor grote afstanden of hoge snelheid, of allebei. Hetzelfde heb ik in mijn werk: als ik ergens werk, dan wil ik de hoogste manager worden (ik hou niet van het woord “baas”).

Tot op heden is dit vrij aardig gelukt. Ik ben 35 en ben lid van het MT. Als onderdeel van mijn carriere heb ik vrijwel de hele wereld gezien, althans een groot deel: Centraal Europa, Oost-Europa, Zweden, Finland, UK, Ierland, Italië, Spanje, Frankrijk, Zwitserland, USA, Mexico, China, Japan, Maleisië, Indonesië en Australië. Ongetwijfeld ben ik er een paar vergeten, maar daar gaat het niet om.

Ik hou van uitdagingen, en zet meestal vrij onrealistische uitdagingen. Dat demotiveert soms, maar meestal niet.

Burn-out

Bij een vorige werkgever maakte ik heel snel carriere. Ik werd ook een onvervalste klootzak. Een verbaal-agressieve lul. Foregive my French. En geloof me dat het een understatement was. Het was de managementcultuur en alleen door daarin mee te gaan (ongemerkt) kon je vooruit. Althans: hoger op de ladder.

Ik had wel een collega die tegen me zei: “Snor, zoals je tegen mij praat bevalt mij niet en dat tolereer ik niet”. Ik deed hem af als idioot. Ik luisterde nauwelijks, stond totaal niet open voor feedback. Ons bedrijf groeide van 300 miljoen omzet naar 1.1 miljard in enkele jaren – hét bewijs dat onze (en dus mijn) bedrijfscultuur en gedrag wél klopte. Als je niet tegen hitte kan, verdwijn dan maar uit de keuken!

Dat deed deze man dan ook. Met een burn-out. Velen volgden, tientallen collega’s mochten van de bedrijfarts niet meer op zakenreis vanwege werkgerelateerde gezondheidsproblemen. 1 collega pleegde zelfmoord. Ik kende hem niet (het was immers een bedrijf met duizenden werknemers). Veelzeggend over de bedrijfscultuur is het wel.

Het was ook een cultuur waar “goed” nooit genoeg was. Het moest perfect of beter. Het halen van een doelstelling was een minimum vereiste. Het moest altijd béter dan het target. Mailtjes niet beantwoord op zondagavond? Reprimande op maandagochtend. Zaterdagavond in een conference call? Het was geen uitzondering – en het is meerdere malen gebeurd dat ik tijdens die call een vlucht boekte voor de zondagochtend naar Oost-Europa waar onze fabriek en leveranciers zaten. Meer dan een half jaar ben ik 2 dagen per week in Slowakije geweest.

Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik regelmatig hoopte dat het vliegtuig neer zou storten. Met mij er bij. Gedachten zoals: als ik nu gewoon niet rem in die file? Of tegen dat viaduct aan rij ? Ik wilde dood. Een andere uitweg zag ik niet. Dood is niet opgeven, althans niet in mijn ogen destijds. Ontslag nemen wél. En opgeven doe je niet. Nu niet, nooit niet. Noem het mijn militaire instelling, mijn sportinstelling. Mijn dwaasheid.

Langzaam openden mijn ogen. Gelukkig ben ik nooit in het hele “lifestyle-inflatie” gebeuren getrapt en hebben we de kosten altijd laag gehouden. Het toppunt voor mij, en het absolute keerpunt was toen 1 van onze executive teamleden gevraagd werd om een andere functie uit te gaan oefenen. Zonder al teveel details: zijn vrouw was terminaal, opgegeven en had nog 2-3 maanden te leven. Ondanks dat het zijn verantwoordelijkheid was om zijn mantelzorgtaken op te geven en er voor zijn vrouw en kinderen te zijn: alleen al de vráág van een werkgever om dit te doen is beestachtig en alle werkelijkheid voorbij.

Ik was destijds 32. Ik had een salaris van ruim 80.000 EUR bruto en meestal een bonus van rond de 15%. Ik nam ontslag. Ik had geen idee wat ik wilde gaan doen. En het interesseerde me geen barst. Ik ben gaan rennen – ik was vrij.

Sindsdien

Sindsdien koester ik mijn lage kosten – maar vooral de vrijheid die het geeft. We hebben een groot uitgave-patroon, maar heel veel van die kosten komen voort uit kinderopvang en zijn binnen een maand ongedaan te maken. Sporten, van de kinderen genieten, klooien in de tuin en nieuwe projecten brengen: dat is het vuur dat ik nodig heb. Als dit vuur gedoofd zou zijn, dán komen de wolven.

De Droom

Hier in Huize Geldsnor wordt gedroomd. Groot gedroomd ook – niet per se altijd realistisch. Dat dacht ik tenminste altijd. Met het verstrijken van de jaren, komt ook het verstand. Dit verstand betekent echter niet altijd dat de dromen kleiner worden. Misschien wel groter. In ieder geval schroom ik niet om te denken aan mijn droom, hoe gek dat ook klinkt.

Om mijn droom te verwezenlijken zal ik op enig moment Nederland moeten verlaten. Helaas, want ik vind Nederland een fantastisch land. Maar ik hou nogal van bergen en inmiddels is het hele gezin hiermee besmet. Ik ben ook vrij handig, hou van warme zomers, koude winters en ben graag zelfvoorzienend. In ieder geval de geromantiseerde versie hiervan. Dieren hoef ik niet te houden.

De droom begint met het uitgangspunt dat ik zoveel mogelijk thuis wil zijn (dus geen dagelijks woon-werkverkeer of zakenreizen), bij de kinderen en mijn vrouw. Dit betekent in eerste instantie dat ik maximaal 32 uur per week wil werken; een combinatie van hele dagen op maandag en vrijdag, en halve dagen op dinsdag, woensdag en donderdag.

Het huis & land moet zelfvoorzienend zijn: grote ramen om in de winter zonlicht te vangen, bomen er voor om in de zomer de zon buiten te houden. Grote massa’s steen (geen beton, steen), om de warmte of koelte gevangen te houden, houten balkenlagen en natuurlijk vloer & wandverwarming dmv. warmtepomp en eigen opgewekte stroom.

Verder een grijswater-circuit (opvangen van regenwater) voor toilet en het beregenen van de bostuin. Want ook dat hoort er bij: notenbomen, fruitbomen, bramen, bessen, groente. Veel bloemen, insecten, vogels, vleermuizen. Om op deze manier een beetje zelfvoorzienend te zijn heb ik een aanzienlijke oppervlakte nodig, misschien wel 20.000m2. Maar, dat is te overzien.

Het huis ziet er een beetje uit als onderstaande. Sorry, helaas geen bronvermelding, dit staat al jaren op de computer. Ik vind het prachtig. Met wat detailverschillen natuurlijk, zoals grotere ramen en zonnepanelen.

Onder het huis, of naast het huis, zou ik graag zo’n zwembad hebben, of een infinity-pool. Omdat ik van zwemmen hou, dus ik moet wel baantjes kunnen trekken.

Kosten voor deze droom

Tsja, de kosten voor deze droom. Het huis kan ik zelf bouwen, grotendeels. Maar er gaat nog steeds héél veel materiaal in. Met wat hulp er bij zit je denk ik toch al gauw aan de 800.000 EUR aan bouwkosten. Het land eromheen zal ook aanzienlijk wat kosten. Al met al zou ik het denk ik kunnen bouwen (in Zuid-Frankrijk in een niet-toeristisch gebied) voor 1.5 miljoen EUR. Tel daarbij op dat ik zoiets zonder hypotheek zou willen doen en nog altijd met de kinderen op vakantie wil…Zit je toch al gauw tegen een nest-egg van 800.000 EUR exclusief de bouwkosten. 2.3 miljoen dus. Dream big. Ja, dat kan ik wel…

Is dat (theoretisch) een beetje te realiseren?

Ik ga nu even er van uit dat mijn aanname van 2.3 miljoen klopt. Daar valt ongetwijfeld het een en ander op af te dingen. Maar ik ga ervoor. Maar is dit te doen? Voor het gemak begin ik te rekenen vanaf begin 2021. Dan word ik 36. Tot september 2021 heb ik nog een aantal grote projecten staan en los ik dus geen cent extra af op mijn hypotheek. Ook zijn er geen extra beleggingen of toevoegingen aan het spaarsaldo. De beginsituatie op 1 september 2021:
Spaarsaldo: 0 (in werkelijkheid iets meer natuurlijk, maar reserves tel ik niet mee)
Beleggingen: 0
Hypotheek: 398135 EUR

Die hypotheek gaan we vervolgens aflossen, met 2500 EUR per maand extra ten opzichte van wat we nu reeds betalen aan aflossingen. Dit betekent dat op 1 augustus 2031 onze huis niet meer bezwaard met hypotheek is, om maar een mooie monopoly term te gebruiken. Vanaf dat moment gaan we 2500 EUR per maand beleggen. Het oorspronkelijke hypotheek bedrag was 1199 EUR, en daarvan gaan we dan nog eens 700 EUR beleggen en 500 EUR sparen (ronde bedragen zijn gewoon mooier).

Ik ga er vanuit dat mijn woning waardevast is maar niet stijgt in waarde, of hooguit zoveel als de inflatie. De woningwaarde is dus 450.000 EUR, wat op dat moment vastzit in de stenen. Ik heb 2.3 miljoen nodig zoals becijferd, dus ik moet 1.85 miljoen bij elkaar beleggen. Dat wil zeggen: 800.000 beleggen, het andere miljoen moet gespaard zijn. Van een belegging kan ik immers geen grond kopen en een woning bouwen. Maar beleggen gaat sneller dan sparen. Het begint er nu wel slecht uit te zien…

November 2052

Ergens tussen november 2049 en november 2052 heb ik dit alles bij elkaar gespaard & belegd, met 3200 EUR inleg per maand. Het voordeel is dat de kinderen dan zo oud zijn dat ze niet meer met ons op vakantie hoeven en dat ik dan inmiddels pensioen krijg. Ik heb dus geen 800.000 EUR als nest-egg nodig.

Alternatieven

Er zijn natuurlijk alternatieven. Meer (be)sparen, minder luxe huis bouwen, eventueel appartementen te verhuren of meer te gaan verdienen. Het zal een combinatie worden. Voorlopig heb ik in ieder geval een doel: eerst sparen voor de geplande doelen van 2021 (dakkapel, keuken & warmtepomp), daarna zo snel mogelijk de hypotheek aflossen. En dit met zo min mogelijk zakenreizen te doen.

In loterijen geloof ik niet, dus daar doe ik niet aan mee. Scheelt weer wat valse hoop.

Noot: in de komende maanden zal ik mijn droomhuis vast gaan ontwerpen. Dan kan ik meteen uitrekenen hoeveel materiaal ik nodig heb & inschatten hoeveel uren. Dan krijg ik een wat beter beeld van het geheel. Ik denk dat het aanzienlijk goedkoper gaat zijn dan 1.3 miljoen!

1 jaar na Mr. Money Mustache: de stand

Exact 1 jaar geleden las ik voor het eerst iets van Mr. Money Mustache. In de weken daarna heb ik alles gelezen van Mr. Money Mustache. En wat is er ontzettend veel verandert. In die periode hadden we net ons andere huis gekocht, en kregen we bijna de sleutels van een nieuwe auto. Een private-lease auto, achteraf gezien (financieel) een stomme keuze. Geboren uit de gedachte: we kunnen het ons wel veroorloven.

Nu, een jaar later, hebben we het volgende gedaan:

  1. Een maandelijks overleg ingevoerd over onze financiën
  2. Abonnementen opgezegd. Dit scheelt ongeveer 200 EUR per jaar
  3. Alle verzekeringen overgesloten en in 1x betaald voor 1 jaar: -200 EUR
  4. Maximaal eigen risico voor mijn zorgverzekering. Besparing: 250 EUR per jaar.
  5. Voorschot energierekening verlaagd. Dit is geen echte besparing, we krijgen gewoon minder terug.
  6. Veel minder uit gaan geven aan “zomaar”: minder kleding, bijvoorbeeld.

Voor het aankomende jaar staan nog wel wat dingen gepland, waar ik weer even aan moest denken dankzij een post van Chris, auteur van een ander blog over financiële onafhankelijkheid:

  1. Zorgverzekering: gaan we in 1x betalen (voor mij, Lieftallige Echtgenote betaalt via het werk). Besparing: misschien 20 EUR.
  2. Opzeggen abonnement van telefoon. Het was al sim-only, maar ik heb een abonnement met 7000mb data en onbeperkt bellen & smsen. Maar ik gebruik geen 7000mb en bel zelden of nooit. Besparing: ~120 EUR per jaar.
  3. Kinderopvang. Vanaf 1 november gaat Oudste Kind nog maar 1 dag naar de BSO, ipv. 2. Besparing: 1500 EUR per jaar (incl. verminderde kinderopvangtoeslag).

Hier komen ook weer kosten voor terug: verhoogde kinderopvang door geboorte van Kind 3, maar ook omdat ik minder ga werken. Ik neem de volledige vaderschapsverlof-rechten op bij de geboorte, en heb dus 5 weken maximaal 50% inkomsten. Die 50% gaat echter over 50% van het maximumdagloon en mijn salaris ligt daar een heel stuk boven. In de praktijk kost het me dus ongeveer 7000 EUR bruto (maar paradoxaal genoeg krijg ik dan weer méér kinderopvangtoeslag).

Historische blik

Ik heb ook teruggekeken naar de uitgaven van “vroeger”. Wat een verspilling kom ik tegen. We gaven in de meeste maanden vrijwel alles uit wat er in kwam. We hadden wel een goed overzicht, maar nooit het idee dat het wellicht goed was om geld daadwerkelijk te sparen. Abonnementen op allerlei magazines, hoge brandstofrekeningen, makkelijke impulsuitgaven. Hoe anders is dit nu!

Waarom de geldsnor?

Dit is mijn eerste bericht. En ik zeg het maar meteen: deze website zal niet iedereen bevallen. Sommigen zullen het als provocerend ervaren, aanmatigend, arrogant, bijdehand, vervelend. Lees dan vooral niet verder, zou ik zeggen.

Ook is deze website niet bedoeld om mensen er op te wijzen wat zij met hun geld moeten doen. Dat is voor mensen zélf om te bepalen. Maar het is dan ook mijn recht om daar commentaar op te leveren, net zoals dat anderen commentaar mogen leveren op mijn bestedingspatroon en dergelijke.

Eveneens wil ik niet de illusie wekken dat “financiële onafhankelijkheid” voor iedereen is weggelegd. Het is namelijk veel makkelijker om veel te sparen als je veel geld verdient en dus eerder onafhankelijk te zijn. Op deze site zal ik tamelijk open zijn over mijn eigen situatie, maar wel anoniem en vaak met afgeronde bedragen. Op dit moment heb ik een lijst met ruim 30 onderwerpen waar ik mijn ei over kwijt wil.

Natuurlijk wil je iets meer weten over mij. Ik ben midden-30 en een groot fan van Mr. Money Mustache. De titel van deze website is dan ook niet toevallig (maar wel verrassend) gekozen en bedoeld als eerbetoon. Ik ben bij lange na niet zo’n die-hard als MMM, maar heb wel veel inspiratie gevonden. Had ik het eerder gevonden, dan was ik eerder zuiniger gaan leven.

Enkele kerngetallen: ons (ik ben getrouwd) verzamelinkomen is in ruime mate boven modaal. We hebben kinderen, 2 auto’s (waarvan 1 van de zaak en 1 private lease), een koophuis en we wonen in het zuidoosten van het land.

Ons spaarquotum is dit jaar tot nu toe 32%. Daar bovenop hebben we nog een ruime 6.000 EUR aan woningverbeteringen geïnvesteerd dit jaar.
Onze uitgangspositie was aan het begin van dit jaar een netto vermogen van bijna 25.000 EUR exclusief eigen woning. Per eind juli 2020 is dit gegroeid naar 39.000 EUR en we verwachten eind van dit jaar te eindigen op een nettovermogen van 51.000 EUR (exclusief overwaarde woning).
Dat even als “uitgangssituatie”.