Eigen bedrijf: de update

Het is een tijdje stil geweest rondom mijn eigen bedrijf. Het is een hoop werk (constatering, geen klacht) en het is tijd voor een update.

Mijn eigen bedrijf bestaat uit 2 delen: het opzetten van een “start-up”, in de zin van het woord die de RVO hier aan geeft. Dat is het meeste werk en is veruit het belangrijkst. Dat is namelijk de lange (en middellange) termijn.
Het tweede deel is een stukje consultancy. Dat is de korte termijn, en daarmee niet minder belangrijk. Ik begin daar mee.

Consultancy

Als consultant gebruik ik een aantal specifieke zaken: kennis van een bepaalde industrie waar ik jaren werkzaam in ben geweest. En kennis van inkoop. In de bij mij bekende industrie ben ik vooral bezig als strategisch consultant en het verwerven van “non-diluting financing”. Betaalde samenwerkingen en subsidies, kort gezegd. In de loop der jaren heb ik heel wat ervaring opgedaan met het schrijven van subsidie-aanvragen en dit is voor startups interessant. En samenwerkingen zijn nóg belangrijker. Het breidt het netwerk uit, en als startup zijn netwerken een belangrijk onderdeel van de groei en het voortbestaan,.

Een andere tak van mijn expertise, waar ik eerlijk gezegd nog minder aandacht aan heb besteed, is het analyseren van een supply-chain, daar strategisch een visie op geven én dit uitvoeren. Heel simpel gezegd: het is in vrijwel álle gevallen véél interessanter om als maakbedrijf in Europa te produceren en productie terug te halen uit ver weg gelegen Aziatische landen. Het betekent echter wel een holistische visie op je supply-chain: niet alleen kijken naar de inkoopprijs van het inkoopdeel, maar ook naar de opvolgkosten (reiskosten tbv. kwaliteitscontrole, bijvoorbeeld) en logistieke kosten.

Vandaag heb ik een afspraak in de Randstad voor het eerste deel, en binnenkort nog een telco met een bedrijf in een ander werelddeel. En dan heb ik wellicht al 5 dagen werk als consultant. Dan zit ik dus gewoon “vol”.

Dan dienen andere vragen zich aan: dit invulling geven via een Besloten Vennootschap, of als eenmanszaak houden. Dat is iets voor een andere blogpost. Maar wel zeker relevant (want dit heeft een grote invloed op belastingen en verzekeringen).

De Start-Up

Mijn eigen start-up is niet per se eenvoudig. Een aantal weken geleden hebben we de opdracht gegeven aan een app-bouwer om de app te gaan bouwen. Een forse investering, die ook opgevolgd moet worden met het inrichten van een organisatie er omheen.
Als ik 5 dagen per week consultant ben heb ik daar wat weinig tijd voor, maar wel de financiële middelen. Want er zijn natuurlijk kippen en eieren. Om een organisatie op te zetten en te laten groeien heb je tijd én geld nodig. Eigen geld inbrengen is noodzakelijk en vergroot je overlevingskansen.

Maar eigen geld is ook eindig. Op enig moment willen (en moeten) we investeerders aantrekken. Geen extreem grote bedragen, maar wel heel veel meer dan wat ik zelf kan (en wil) dragen. Enkele tonnen; als software/data/app-bedrijf kun je nu eenmaal niet alles uitbesteden. Het is de kern van wat we doen.

Het is een beetje een struggle wat je wanneer doet. Hoeveel tijd besteed je aan het één, en hoeveel aan het ander? Op korte termijn heb ik namelijk wel degelijk inkomsten nodig. Uiteraard kan de Geldsnor best een aantal maanden zonder inkomsten. Maar dat vergroot de WAF zeker niet. En ook de investeringsmogelijkheden nemen dan af.

Over die investeringsmogelijkheden: de afgelopen maanden is hier geen geld gestoken in “derde partijen”. Geen obligaties (Corekees, Lendahand) of aandelen gekocht. Geen hypotheek afgelost, anders dan de gewone annuïteit. Maar wel tienduizenden euro’s in mijn eigen bedrijf gestopt. Telt dat ook?

Ondernemen: de verzekeringen

Niet mijn favoriete onderwerp, maar wel belangrijk. Als ondernemer heb ik verzekeringen nodig. Ik ben er een beetje ingedoken, maar nog niet helemaal. Tips & tricks zijn dus welkom.
Nu kun je je afvragen waarom ik er nog niet ingedoken ben: ik ben al zelfstandig sinds september 2021. En dat is ook zo. Maar wel naast mijn huidige werk: 3 dagen per week werk ik nog, en de andere 2 dagen heb ik ouderschapsverlof. Die uren zijn niet betaald, maar bij arbeidsongeschiktheid en faillissement/ontslag wel verzekerd. Gedeeltelijk overigens: mijn loon ligt boven het maximumdagloon.

Mijn werk bestaat uit 2 delen: een stuk consultancy voor 4 verschillende opdrachtgevers en mijn software/data-bedrijf (waar het allemaal mee begonnen is). De consultancy doe ik voor zolang als het technische team bezig is met de ontwikkeling van ons platform. Daar kan ik namelijk niet fulltime aan bijdragen, maar ondertussen moet de kachel hier wel roken. Niet letterlijk, uiteraard.

Goed, mijn verzekeringen dus. Er is een heel woud aan verzekeringen die ik af kan sluiten. Maar ik verkoop geen producten en ik heb geen winkel. Zaken als een beroepsaansprakelijkheidsverzekering of een zeer uitgebreide bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering kan ik aan me voorbij laten gaan. Hetzelfde geldt voor de opstal-inboedel & goederenverzekering. Ik werk vanuit mijn huis of bij de klant op locatie. Ook een bedrijfsschadeverzekering is niet noodzakelijk; ik werk met een laptop.

Voor mijn consultancy-werk heb ik ook geen compagnon (anders dan voor de BV die ik samen met mijn compagnon opricht).

Persoonlijke verzekeringen als ondernemer

Het belangrijkste voor mij zijn de persoonlijke verzekeringen als ondernemer. Dus niet de verzekeringen die het risico voor de onderneming afdekken, maar als er iets met mij gebeurt. De ziektekostenverzekering gaat automatisch. Dat wil zeggen: ik blijf verzekerd waar ik ben, en de rest gaat via de belastingdienst.

Maar er is meer: pensioen, arbeidsongeschiktheid en overlijdensrisico-verzekering.
Laat ik beginnen met pensioen: als startende ondernemer vind ik pensioen niet zo belangrijk. Dit duurt nog 30 jaar. Máár! Juist daarom is het wél belangrijk. Iedere inleg die ik nú mis, telt extra zwaar aan het eind. Iets met samengestelde rente en dergelijke. Een pensioen (en daarin overlijdensrisico-verzekering) wil ik dus wel degelijk verzekeren. Maar pas als ik voldoende werk heb. Op dit moment heb ik 1 volledige dag per week “vast”. De overige 4 dagen zijn in de onderhandelingsfase. Ik heb nog tot 1 juni de tijd (want dan ben ik “uit dienst”). Als ik meer dan 2 dagen werk heb, dan ga ik me hierin verdiepen. Met 1 dag per week kan ik net mijn hoofd boven water houden.

Dan de arbeidsongeschiktheidsverzekering. Die is wel belangrijk. En acuut. Want wat als je een ongeluk krijgt? Of anderzins pech en daardoor niet meer kunt werken?
Ik heb hiervoor gekeken naar de vrijwillige verzekering bij het UWV. Een WAO-verzekering kost, op basis van een te verzekeren dagloon van 100 EUR, 153 EUR per dag (correctie: per MAAND).

Het UWV houdt geen rekening met hoeveel tijd je zelf kunt overbruggen. Ik heb ook wat gerekend bij bijvoorbeeld Allianz. En daar kom ik uit op een bedrag wat veel lager ligt…106 EUR per maand (bij een verzekerd bedrag van 80% van mijn huidige inkomen, aanzienlijk meer dan de 100EUR dagloon die ik bij het UWV invulde).

Ik moet me hier nog verder in verdiepen. Maar op het eerste oog vraag ik me sterk af waarom je een verzekering via het UWV af zou sluiten, als de commerciële partijen veel goedkoper zijn. Mis ik iets?

Waarde van een blogpost uitrekenen

Ik heb eerder al geblogd over “career-blogging” en ook al aangegeven eerder deze maand dat ik in maart onderweg ben naar een record aantal bezoekers. Dat zit er niet helemaal in: ik blijf steken op de 20.000. Niet slecht, maar niet genoeg om career-blogger te zijn.

Nu gaat het daar ook helemaal niet om bij Geldsnor, althans niet op dit blog. Maar desalniettemin is het tóch eens leuk om te kijken naar wat een blogpost moet opleveren, als je career-blogger zou zijn.

Daar moet je een aantal parameters voor hebben: je uurloon (als je de gespendeerde tijd elders zou hebben ingezet) om mee te beginnen. Vervolgens hoe lang je bezig bent met een blogpost, gevolgd door hoeveel deze oplevert per impressie. En daarna kun je kijken hoeveel impressies je krijgt, gedurende de “levensduur” van je blogpost. Of beter: hoeveel je er zou moeten krijgen.

De berekening

Mijn uurloon is relatief simpel. Als consultant factureer ik 100 EUR per uur. Dit zijn mijn “opportunity costs”. Een uur dat ik spendeer aan het schrijven van een blogpost, kan ik niet in rekening brengen bij een klant. Bruto moet een blogpost dus, per uur, hetzelfde opleveren.

Dan de tijdsduur die het kost om een blogpost te schrijven. Het schrijven gaat best snel. Maar zeker voor de meer uitgebreide blogposts heb je veel tijd nodig om onderzoek te doen en, in mijn geval, dingen uit te rekenen. Je wilt tenslotte geen onzin schrijven, hoewel dit voor sommige FIRE-bloggers ook een verdienmodel is.

Het schrijven van deze blogpost kost mij een half uur, inclusief het uitzoekwerk. Dat is niet veel! Dat betekent dat deze blogpost, als ik er aan zou moeten verdienen, mij 50 EUR moet opleveren.

Dan kijken we naar de inkomstenkant. Ik heb in de sidebar (maar daar zien mobiele gebruikers niets van) een link naar bol.com staan. Als mensen daar iets bestellen, krijg ik een percentage van de opbrengst. En ook heb ik Adsense-advertenties. In de gebruikersvoorwaarden staat nadrukkelijk dat de opbrengsten en Cost per Click (cpc) geheim zijn en niet gedeeld mogen worden. Dat doe ik dus ook niet.
Maar mijn ervaring is dat de combinatie van de 2, afhankelijk van het onderwerp, 5 tot 7 EUR per 1000 paginavertoningen oplevert op een kwalitatief goede pagina. Dit is met name het geval als je werkelijk affiliate-links in het bericht plaatst, wat ik zelden doe, en voor blogposts met veel tekst en diepgang.

Dit betekent dat een blogpost tussen de 7.000 en 10.000 paginavertoningen moet krijgen om meer op te leveren dan een uur consultancy werk.

Klinkt best overzichtelijk? Wellicht…Maar het is echt best wel veel! Zo heeft deze site vorig jaar grofweg 200.000 vertoningen gekend. Het best gelezen artikel was “stresstest: aflossingsvrije hypotheek“. Met 7.000 vertoningen was dit een behoorlijke. Het werkelijk aantal is overigens hoger: veel mensen komen op de hoofdpagina en lezen daar het meest recente artikel, zonder daadwerkelijk op het artikel zelf te klikken.

Goed: om een blogpost iets op te laten leveren, zouden ze tussen de 7.000 en 10.000 paginavertoningen moeten hebben gedurende de levensduur van de site.

Nu is het leuke: veel blogposts worden een jaar later nog steeds gelezen. Zo is het artikel over gasverbruik bij het in bad gaan en douchen dit jaar reeds 2.000 keer gelezen. En het artikel over besparen op warm tapwater al 1300 keer. Teleurstellend is wel dat de artikelen over de airco (waar je heel veel mee kunt besparen door er mee te stoken) een stuk minder gelezen zijn dit jaar. Terwijl daar véél meer mee te besparen valt.

Anyway: deze artikelen blijven nog wel een paar jaar goed scoren. Over het algemeen zie ik de bezoekerscijfers via de zoekmachines alleen maar oplopen. Ik kan hier best meer mee bereiken: door te werken met afbeeldingen (wat ik vrijwel nooit doe), en door andere “SEO-technieken”. Misschien doe ik dat in de toekomst nog.

Helaas heb ik niet de tijd om iedere dag diepgravende blogposts te maken. Jammer, want ik vind het best leuk om te doen. Maar er moet ook gewerkt worden.

(deze post zal ongeveer 500x gelezen worden, en dus een eurootje of 2 opleveren ;-). En dat voor een half uur “werk”).

Ik heb een compagnon

Gisteravond heb ik tot 23 uur aan de telefoon gezeten met m’n beste maat. We kennen elkaar al ruim 30 jaar en vertrouwen elkaar volledig – en kennen elkaar door en door.

Is dat de beste basis om samen te werken? Misschien niet. Misschien moet je niet met je beste vrienden een bedrijf beginnen. Of misschien júist wel. Want als ik het met hem niet durf, met wie dan wel? Ik zie een startup een beetje als het leger: kameraadschappelijkheid is extreem belangrijk. Voor elkaar door het vuur gaan. Geen loeren draaien.

Het is ook precies waarom mijn huidige werkzaamheden voor mij niet interessant zijn. Ik voel de kameraadschap niet. Ik heb enkele collega’s die ik simpelweg niet vertrouw en in mijn ogen dat ook al een paar keer waar hebben gemaakt. En er is niets op deze wereld belangrijker dan vertrouwen.

En vertrouwen heb ik volop in mijn maat. Zoals gezegd, we kennen elkaar al meer dan 30 jaar. Onze eerste foto samen stamt uit 1989. We hebben dezelfde basisschool doorlopen. Dezelfde fouten gemaakt op de middelbare school. Allebei in deeltijd onze studies afgemaakt, zijn 3 weken na elkaar getrouwd en hebben allebei 3 kinderen van dezelfde leeftijd.

We hebben de valkuilen al besproken. Altijd open en eerlijk blijven. Elkaar steunen, maar als onze vriendschap er onder lijdt het niet doorzetten. We hebben dezelfde normen en waarden – en vertrouwen dus dat het goedkomt. Nu gaan we keihard werken om ons bedrijf een succes te maken!

Bedrijfsupdate: gesproken met beoogd compagnon & app-bouwer

Zo, tijd voor een nieuwe update betreffende mijn avontuur om een echte ondernemer te worden. Zo zijn er diverse vragen gesteld aan de notaris om een offerte op te stellen voor de juiste bedrijfsstructuur. Mijn bedrijf, en hopelijk binnenkort “ons” bedrijf wordt namelijk een BV. De benodigde investeringen zijn namelijk vele malen groter dan mijn eigen kapitaal reikt en dus zijn er externe investeerders nodig. En investeerders investeren in een bedrijf als rechtspersoon, en niet in de privé-kapitalen van mij. Dus dat moet gescheiden worden.

De beoogde structuur is als volgt:

Een zeer gebruikelijke bedrijfsstructuur: de holding en operationele bv worden fiscale eenheden, waarbij je slechts één belastingaangifte hoeft te doen. Verliezen van de een worden doorgeschoven naar de ander, evenals winst. Het belangrijkste echter is dat het makkelijker is om investeerders aan te trekken op deze manier. De grootste operationele risico’s zitten namelijk in de operationele bv en de rechten op bijvoorbeeld software en logo’s zitten in de holding.

Echter, ik bedenk me dat dit wellicht helemaal niet de beste structuur is. Immers, in de holding krijg je investeerders er bij. Het geld wat zij investeren is niet voor mij, maar voor de uitbouw van het bedrijf. Daarvoor lever ik aandelen in. Toch? Nee, lijkt me niet. Stel ik heb 100 aandelen en ik krijg een investeerder er bij. Hij of zij koopt 40 aandelen. Dan wordt de verhouding 60/40. Dat is op zich prima. Maar de aandelen zijn van mij gekocht. Het geld gaat dus naar mij. En dat is nu net níet de bedoeling. Er moeten dus aandelen bij komen! Bijvoorbeeld 100 stuks, waarbij ik “verwater” naar 120 aandelen (van de 200 = 60%) en de ander er 80 heeft.

Het geld wat hiervoor betaald wordt, dát vloeit het bedrijf in. En daar gaat het om.

Echter, een persoonlijke holding is ook een belastingvehikel. Of je dat nu leuk vindt of niet, er zitten voordelen aan. Die voordelen zijn te ingewikkeld om hier uit te leggen, maar het komt er grofweg op neer dat bij eventuele verkoop van aandelen in de onderliggende bv’s er een deelnemingsvrijstelling is. Dit houdt in dat je het geld in de BV (holding) kunt houden, zonder belasting te betalen en dat kun je opnieuw investeren. Uiteraard als je het uitkeert als loon of dividend, dán is dat geld gewoon belastingplichtig.

Om dit mogelijk te maken moet ik eigenlijk 3 bv’s hebben. De holding en zijn werkmaatschappij, met daarboven een persoonlijke holding. De holding (waar in geïnvesteerd wordt door derden) is een zogenaamde tussenholding.

Check – zo gaan we het doen!

App-bouwer

Later vandaag heb ik een afspraak met mijn beoogde app-bouwer. Ik heb hier al enkele goede gesprekken mee gevoerd, maar dankzij corona hebben we elkaar nog niet in het echt ontmoet. Dat gaat vandaag gebeuren – en we bespreken onder andere de mogelijkheid dat zij deelnemen in mijn app-idee. Dat heeft voor beide partijen uiteraard voordelen, anders zouden we dat niet doen. Het beperkt mijn “cash-out” op dit moment, en geeft hen de mogelijkheid om mee te profiteren van de groei.

Dit betekent uiteraard dat zij vertrouwen moeten hebben in mijn mogelijkheden en competenties om een bedrijf op te bouwen. Best spannend dus.

Compagnon

Vorige week zaterdag heb ik het eindelijk kunnen vragen. Aan mijn beste vriend. Ik ken die vent inmiddels 33 jaar, al vanaf groep 1. Er is niemand op de wereld die ik zo vertrouw als hem. Op het gebied van competentie, netwerk, betrouwbaarheid, integriteit en eerlijkheid.
Ook is het iemand die mij makkelijk kan tegenspreken, verstandig en slim is, en een hoop werkervaring heeft in de richting waarin mijn bedrijf ook werkt (laten we zeggen “IT-data-software”).

Uiteraard moet hij er over nadenken, bespreken met zijn vrouw etc. We moeten overleggen onder welke voorwaarden hij mee zou doen. Maar zoals gezegd, we kennen elkaar dik in de 30 jaar. Ik hoop dat we daar uit komen.

Voor nu: ik wens iedereen vast een prettig weekend.

Converteerbare leningen

Een nieuw hoofdstuk is begonnen in het financieren van mijn eigen bedrijf. Een complex hoofdstuk, en ook wel spannend.

Vorige week heb ik gesproken met een ervaren ondernemer en mijn zorgen gedeeld. Zorgen rondom de financiering van een (tech-)startup als de mijne. Je kunt geld lenen, maar de risico’s zijn enorm. Onverantwoord, zelfs. Natuurlijk ga je met het volste vertrouwen aan de slag. En natuurlijk heb ik al een gebruikers-basis. Maar een lening afsluiten bijvoorbeeld bij Qredits is een risico. Een onaanvaardbaar risico.

Pandrecht

Een lening bij Qredits heeft in de voorwaarden enkele ongunstige dingen staan. Zo is er het pandrecht. Dit is niets anders dan het pandrecht dat een hypotheekverstrekker heeft op je woning: alle eigendommen van het bedrijf dienen ter onderpand van de lening. Oók toekomstige eigendommen die aangeschaft zijn uit bijvoorbeeld vrije kassstromen.

Dat is een probleem: als je nieuwe investeerders aan wilt trekken (in welke vorm dan ook) financieren zij de uitbreiding van het bedrijf, terwijl het bij problemen vervalt aan de bank: zij hebben pandrecht en dat gaat boven alle andere schuldeisers en preferenten. Behalve de Belastingdienst.

Onmiddelijke opeisbaarheid & hoofdelijke aansprakelijkheid

Bij het afsluiten van de lening dient tevens je privé-kapitaal als onderpand. Woning, bankrekening, etcetera. Zoals gezegd: je gaat er met de beste bedoelingen in. Maar áls het mislukt, ben je alles kwijt. Je woning wordt verkocht en een nieuwe terugkopen kan niet. Zonder baan immers geen hypotheek. Om over huren nog maar te zwijgen, dat is slechts een theoretische mogelijkheid.

Nu is bovenstaande op zichzelf misschien nog wel te overkomen voor sommigen. Maar er is ook nog zoiets als onmiddelijke opeisbaarheid. En die is risicovol…Namelijk bij overlijden. Aj! Dus stel je voor, ik ga dood. Komt vervolgens de bank om de volledige hoofdsom op te eisen, omdat ik ben overleden. Gezien er geld geïnvesteerd is in het bedrijf, is het tamelijk zeker dat er niet voldoende cash in het bedrijf aanwezig is om de lening te voldoen. Het pandrecht zal zonder de eigenaar ook een stuk minder waardevol zijn.

Een andere clausule is scheiding. Ja, echt waar. En nu moet je weten: Lieftallige Echtgenote en ik hebben een fantastische relatie op alle denkbare vlakken. Ze is de liefde van mijn leven, mijn beste vriendin en ik kan nauwelijks verbeterpunten bedenken. Maar ik kan niet 10 jaar in de toekomst kijken. En het lijkt me een absolute hel om gechanteerd te worden door je echtgenote, of verplicht bij elkaar te blijven om de onmiddelijke opeisbaarheid te voorkomen…

Met andere woorden: nee, deze lening gaat het niet worden voor ons. Ook niet in combinatie met de borgstelling vanuit de overheid.

Andere financieringsmogelijkheden: converteerbare leningen

In mijn gesprek vorige week kwam echter een andere mogelijkheid naar voren. Stom dat ik er niet zelf aan gedacht heb, want zo werken we binnen mijn huidige werkgever ook: de converteerbare lening.

Kort gezegd leent iemand het bedrijf geld, waarbij dit op een later (maar vooraf gedefinieerd moment) omgezet wordt in aandelen (of met rente kan worden terugbetaald). Dit is op veel fronten een acceptabele manier van financiering. Er zijn ook nadelen, maar goed, dit is geen advies-blog, maar een overpeinzing.

Het is een methode die we nu aan het bekijken zijn. Dit gaan we aanvullen met crowdfunding (die eventueel ook converteerbaar is). Dit zijn opties met hoge rentes, vanwege de relatief hogere risico’s. Mocht je interesse hebben, stuur me dan maar een mailtje ;-).

En je eigen kapitaal dan?

Uiteraard hebben we ons eigen kapitaal. Dit bestaat echter uit een aantal delen:

  1. Pensioenpot. Kunnen we niet aankomen (maar staat wel op mijn naam)
  2. Woning: de overwaarde kunnen we niet zo maar verzilveren. Ja, je kunt persoonlijke leningen afsluiten met de overwaarde als onderpand, maar niet om je bedrijf mee te starten. Dat heet fraude…
  3. Onze spaarpotten & aandelen. De spaarpot is voor tegenvallers. De aandelen zijn in principe te verkopen.
  4. Obligaties. Ik heb een paar duizend euro uitstaan aan obligaties, die echter niet vrij verhandelbaar zijn.

Ik heb zelf al het een en ander geïnvesteerd. De cash-bijdrages aan de ontwikkelingen, wat tot nu toe iets boven de 1000 EUR ligt. En de tijd die ik er in gestopt heb. Sinds september werk ik 2 dagen per week minder, wat mij bruto per maand een kleine 3400 EUR kost. Je zou kunnen zeggen dat ik er dus al 20.000 EUR aan tijd ingestoken heb.

De financieringsgrootte

Het ontwikkelen van de app (design & MVP) kost een kleine 30.000 EUR. Het volledig uitbouwen (het is nogal groot) kost ruim 150.000 EUR – maar het is de bedoeling dat een deel hiervan al verkregen wordt via de cashflow uit de eerste fase.

Die eerste fase loopt van maart tot december, waarbij ik vanaf 1 juni mijn eigen inkomsten zou moeten dekken. Niet het bizar hoge salaris wat ik nu ontvang uiteraard, maar een inkomen wat voldoende is om te overleven. Dit ligt rond de 2000 EUR per maand. Alle omzet gaat uiteraard linea-recta terug de onderneming in.

Al met al hebben we het over ongeveer 45.000 EUR tot aan het eind van het jaar. Dat noem ik “overzichtelijk”. Maar veel.

Hoe nu verder?

Zoals gezegd zijn we bezig met het opzetten van een BV-structuur. Ow, had ik dat nog niet gezegd? ’t Is zo.

De komende maanden werk ik nog 3 dagen per week voor mijn werkgever. In parallel heb ik enkele gesprekken met bedrijven gevoerd om bij hen te gaan werken. Daar speel ik zoveel als mogelijk open kaart mee, namelijk dat ik dit bedrijf voer in mijn eigen tijd. En dat ik niet verwacht dat dit zomaar 1-2-3 zal leiden tot een fulltime werkzaamheid (in ieder geval niet zolang de app-bouwers bezig zijn met bouwen). Maar vanaf begin volgend jaar wél. Dan ligt de testfase achter ons en kunnen we echt gaan uitbouwen.

Althans, als ik die financiering rondkrijg. Mocht ik die al rondkrijgen vóór 1 juni, dan hoef ik uberhaupt niet ergens anders aan de slag.

De komende weken zal ik zoveel mogelijk met “business angels” en andere geïnteresseerden praten. Mijn achtergrond is in de business development, strategisch management en marketing. Op basis van een goede pitch hoop ik het waar te kunnen maken!

Verstoorde plannen

Per september 2021 werk ik gedeeltelijk voor mezelf. Ik ben 3 dagen gaan werken voor “de baas” en werk 2 dagen voor “mezelf”. Ik ben geen consultant of zzp-er in die zin (al ben ik wel zelfstandig en zonder personeel). Ik verkoop dus niet mijn tijd aan een ander.

Nee, in plaats daarvan heb ik een blog opgepakt welke ik al bijna 14 jaar draai en goed aansluit bij mijn hobby. En nee, dat is niet dit blog. En ik ga je ook niet vertellen welk blog dan wél, of wat mijn hobby is.

Belangrijk is dat het zich vrij goed leent voor een app & een “totale online omgeving”. Het idee was om te beginnen via “bootstrapping”: ik financier mijn eigen bedrijf door minder te gaan werken en op deze manier het blog op te bouwen, uit te bouwen en een geldstroom te genereren. Die geldstroom is er al gedeeltelijk, en het blog heeft honderdduizenden bezoekers per jaar.

De afgelopen maanden was echter het idee ontstaan om dit “groter” te doen. Meteen die app te financieren & de volledige online omgeving. Een uitdaging hier is dat we natuurlijk een gezin hebben en een woning. Lieftallige Echtgenote slaapt niet goed als dit op het spel staat. En daarmee hebben we gekeken naar het wegnemen van risico’s.

Daarvoor heb ik een voorstel gedaan naar mijn werkgever. Laten we vooropstellen: ik heb geen enkel recht op wat ik voorstel. Mijn voorstel was dat ik tot 31 mei voor 3 dagen per week verbonden blijf aan de werkgever, en daarna voor 4 maanden doorbetaald wordt maar niet werk. Een nogal bot voorstel, waarvan je je kunt afvragen waarom iemand daar in vredesnaam mee akkoord zou gaan.

Dat is een kwestie van kiezen: ik ben commercieel directeur bij het bedrijf waar ik werk en ben één van de mede-oprichters en certificaathouders van de aandelen. We zijn bezig met diverse grote klanten om overeenkomsten af te sluiten, diverse subsidies zijn aangevraagd en gesprekken met grote geldschieters gevoerd. Het is bijzonder nadelig voor de organisatie als op dit moment de commercieel directeur vertrekt.

Mij enkele maanden doorbetalen zou onze investeerder er van vergewissen dat ik niet wegloop, maar dat het verhaal naar de buitenwereld kan zijn dat ik mijn dromen volg en dat dit al 3 jaar lang afgesproken werk was. Dat is richting investeerders en klanten een ander verhaal dan simpelweg elders een andere baan accepteren. Dat krijg je niet verkocht, of toch zeker moeilijker.

Lang verhaal kort: het gaat niet gebeuren. Dat betekent dat ik veel minder lang zekerheid heb over mijn inkomen. Uiteraard ben ik van huis uit inkoper en heb ik een alternatief achter de hand. Een zeer leuk alternatief, wat zeker geen straf zou zijn.

Feit is dus dat ik niet grootschalig voor mezelf ga beginnen, simpelweg omdat het inkomensrisico vele malen groter is geworden in de eerste 6 maanden. Lieftallige Echtgenote en ik hebben afgesproken dat we het benodigde bedrag zelf gaan sparen en dat we hier 3 jaar de tijd voor nemen. Ik ga dus nog 3 jaar door met “kleinschalig bloggen”, sparen en werken voor een werkgever. Maar wél een andere.

Bedrijf vormgeven: de funding

Zoals de vaste lezers weten (en bedankt, jullie zijn met steeds meer!), ben ik gedeeltelijk voor mezelf begonnen.
Maar ik werk ook nog steeds, als commercieel verantwoordelijke bij een high-tech bedrijf. Dat doe ik met steeds minder plezier. Niet omdat ik geen vertrouwen heb in onze “game-changing” technologie, maar omdat mijn behoefte aan actie niet langer past bij een “deep-tech” ontwikkeling. Met deep-tech bedoel ik een technologie die gebaseerd is op keiharde hardware en daardoor dure en relatief langzame ontwikkelingen. Dit maakt het lastig om voor een persoon als mij de aandacht er bij te houden.

Er zijn diverse gesprekken geweest in het verleden en ook nu, betreffende mijn ambities. En mijn ambities zijn vrij helder: ik wil een eigen bedrijf hebben. Het plan hiervoor heb ik tijdens mijn studie geschreven (die is vrij recent, want deeltijd-MScBA). En tijdens mijn studie ben ik ook overtuigd geraakt van het feit dat “doen” misschien wel belangrijker is voor het succes dan het wachten tot het optimale moment.

Afgelopen september heb ik dan ook de knoop doorgehakt en ben gedeeltelijk voor mezelf begonnen. Dit liep niet helemaal zoals verwacht: ik had veel te weinig dagen voor mezelf gewerkt en ook mijn vrouw werkte destijds een aantal maanden extra. Niet optimaal, en zeker niet iets om vol te houden.

Nu ben ik daar een stuk strikter in geworden en werk ik echt maar 3 dagen voor “de baas”. De rest volledig voor mezelf. Maar, en hier zit de crux: de technologie heeft grote sprongen gemaakt. Toelichting: toen ik mijn plan schreef zou het volgens enkele Wijzen (bedrijf dat een offerte uitbracht) tot 250.000 EUR per platform (ios en Android) kosten om te ontwikkelen. Slik. Da’s samen dus 500.000 EUR. En ja, de punten staan op het juiste plekje. Een half miljoen.

Inmiddels is het stukken eenvoudiger om apps en dergelijke te ontwikkelen. Een finale offerte heb ik nog niet, maar het is overzichtelijk. Maar het ontwikkelen van de app & site is één ding. Het andere ding is het in de praktijk brengen van het verdienmodel. En daar zijn stappen voor nodig.

De stappen & de timing

Mijn app & website zijn gericht op een specifieke doelgroep, althans op specifieke activiteiten. Die zijn doorgaans seizoensgebonden en behoorlijk beïnvloedt door Covid, in negatieve zin. Maar dat zal weer voorbij gaan: dit jaar of het volgende jaar.

Voor mij is het daarom cruciaal om nú van start te gaan met het ontwikkelen van “het ecosysteem” wat de app & site moeten worden. Waar ik eerst van plan was om “rustig” een blog op te bouwen met enkele honderdduizenden tot miljoen pageviews per maand, voorzie ik nu dat het veel drukker zal gaan worden. Namelijk dit blog opbouwen én de app op (laten) bouwen.

Maar het betekent ook dat ik een BV (met holdingstructuur) op zal richten. En mijn zwaktes moet erkennen:
Ik ben commercieel en zeer extravert. Maar ook ik kan niet overal tegelijkertijd zijn. Ik heb dus ondersteuning nodig bij het uitbouwen van het verdienmodel. Niet alleen de afspraken met partners (in het buitenland), maar ook het implementeren in de app.

Daar komt de volgende uitdaging om de hoek. Zoals aan dit blog wel te zien is: ik ben geen programmeur. Vroeger kon ik een aardig moppie PHP-coderen, maar dat heb ik nu enkele jaren niet gedaan. Met de snelheid waarmee programmeren verandert, is dit net zoiets als een neanderthaler met een balpen laten schrijven. Da’s toch iets anders dan een grottekening uitbeitelen of krassen met houtskool.

De grootste waarde van de onderneming zal echter wel zitten in de software: de app, maar vooral de achterliggende software waarin gebruikersdata wordt geanalyseerd, verpakt en hergebruikt – voor hun eigen gebruik en niet om mijn advertenties op te baseren.

Dat betekent dus al 2 programmeurs: backend & frontend development. Hier komt nog bij: administratie (al kan ik dat grotendeels zelf), bankrekeningen, belastingen, subsidie-aanvragen, investeerders zoeken, merken vastleggen, trade-secrets, know-how & IP, etc. Heel wat stappen dus, waarvan er veel tegelijkertijd moeten lopen en daarmee een “synchroniteitsprobleem” opleveren.

En dat vraagt dus kapitaal. En dat moet ik vrijmaken, linksom of rechtsom. En anders faalt het plan, en zal ik in loondienst blijven. Maar wel bij een ander bedrijf.

Geld ophalen voor een bedrijf

Er zijn nogal wat methodes om geld op te halen zeg…
Voor mijn eerste fase was “bootstrappen” een aardige optie. Met bootstrappen hou je letterlijk je eigen laarzen omhoog: je financiert volledig je eigen bedrijf. Dat is met een sneller uitgevoerd plan niet meer haalbaar.

Er moet dus iets bij. Traditionele banken vallen af. Na vele jaren start-up ervaring heb ik geleerd dat banken vrijwel nergens goed voor zijn, behalve het faciliteren van je transacties. Banken zijn uitsluitend geïnteresseerd in risicoloos samenwerken of toch in ieder geval zo veel mogelijk risico’s te beperken. Een start-up zijn betekent automatisch veel risico. Mooier kan ik het niet maken.

Subsidies dan. Subsidies zijn geen financieringsinstrument. Voor sommigen wel, in mijn leerschool niet. Het is een bijdrage in de kosten. Zo is er de WBSO, een fiscaal instrument die de afdracht van loonbelasting verlaagt. Heel mooi, zeker. En essentieel. Maar het verandert niet direct de benodigde investeringsbehoefte. Zo zijn er meerdere instrumenten, maar laten we zeggen dat mijn ervaring met de RVO niet uitsluitend positief is.

Wel heeft de overheid een mooie “borgstelling MKB”, het BMKB. Hiermee staat de overheid garant voor een lening die een geldschieter aan jou kan verstrekken. Dát is een interessant instrument. Dit gaat (met uitzonderingen) tot grofweg 250.000 EUR, en zij staan garant voor 67%. De rest is eigen risico, maar daar moet je als ondernemer sowieso niet vies voor zijn.

Dan hebben we nog de traditionele Angel Investors en kleinere venture capital kantoren. Die variëren van zeer professioneel tot ronduit obscuur. Maar het is wél de meest gebruikte funding-mogelijkheid voor startende ondernemers.

Ook is er nog het fenomeen “crowdfunding”. Dit vind ik een lastige, maar het is er mogelijk wel een die ik ga gebruiken. Het succes van een succesvolle crowdfunding-campagne was het onderwerp van mijn afstuderen. En helaas heb ik niet de beste papieren: de grootste bepaler voor crowdfunding-succes is het hebben van een groot social-media netwerk. Laat ik dat nu nét niet hebben.

Last but not least: inbreng (uiteraard) van eigen middelen. In ons geval zal dat, om substantieel te kunnen investeren, een mogelijke overwaarde van de woning zijn. Die is aanzienlijk, maar betekent ook een fors risico. Immers, als een en ander zou mislukken dan is de woning het onderpand. Een gedwongen verkoop zit je niet op te wachten met 3 kleine kinderen. Ook niet met 3 grote kinderen overigens.

De initiële investering komt van onze eigen rekening en ik probeer een overeenkomst te sluiten met mijn huidige werkgever om mij enkele maanden door te betalen, ook als ik al volledig voor eigen rekening werk.

Geen makkelijke discussie, maar wel een relevante. Het verlaagt het risico en de directe kapitaalbehoefte, omdat ik de eerste maanden geen geld nodig heb. Zelf niet alleen “geen geld nodig”, maar behoorlijk geld over hou. Dat komt ten goede aan mijn bedrijf.

Waarom ze dat zouden doen, hoor ik je denken? Welnu: het is een veel beter verhaal richting de buitenwereld dat Geldsnor zijn droom volgt en dit altijd al van plan was (als één van de oprichters van ons huidige bedrijf!), in plaats van “hij heeft een functie elders”.

Het zal uiteindelijk een combinatie worden van de verschillende vormen.

Prettig weekend!

Evaluatie: 2 weken voor mezelf bezig

Zoals bekend bij de vaste lezers van dit blog, ben ik per 1 september gedeeltelijk voor mezelf begonnen. Omwille van mijn eigen anonimiteit kan ik niet exact zeggen wat ik doe, maar een ongeveertje kan ik wel maken.

Ik was de continue druk en drang naar “meer” behoorlijk zat: ik wil niet meer meedoen in de “rat race” van grotere corporaties. Ik heb jarenlang gewerkt voor enkele van de grotere bedrijven ter wereld met namen die jullie allemaal kennen. Dit ben ik zat. Helaas is dit een omgeving waar dit niet geaccepteerd wordt: of je wilt carriere maken, of wegwezen. Dat is de hele kort samenvatting van een heel lang verhaal.

Enfin, dat verhaal ga ik niet herhalen. Maar goed, ik ben dus voor mezelf begonnen. Na een inschrijving bij de KVK in augustus ben ik dan op 1 september begonnen. Ik heb een keurig schrijven van mijn werkgever dat ik een nevenactiviteit mag hebben (mocht eerst niet) en dat ik dit mag doen tijdens mijn vaderschapsverlof. Mooi geregeld: ik blijf 3 dagen werken, maar houdt een 100% contract. Als het dus tegenzit, kan ik altijd terug.

Dit past niet helemaal bij de principes van sommigen: sommige ondernemers verbranden het liefst alle schepen achter zich, zodat ze geen keuze hebben anders dan het een succes maken. Dat is een verhaal wat ik op zichzelf best begrijp. Maar, ik heb een redelijk groot gezin en een verplichting daar aan bij te dragen. Ik kan niet zomaar het risico nemen om al bootstrappend mijn baan op te zeggen en in te teren op de reserves. Dat geeft een lage “WAF”: de o-zo-belangrijke “Wife Acceptance Factor”. Ik blijf dus gewoon 3 dagen werken – totdat mijn eigen bedrijf voldoende oplevert.

Dit eigen bedrijf komt, wederom zonder al te veel prijs te geven, voort uit een oude hobby. Deze oude hobby is een (totaal ander) blog, die ik al meer dan 12 jaar onderhoud. Met tussenpozen, maar veel plezier. Ik word daar erg gelukkig en blij van, en wil daar dus meer tijd aan spenderen. In mijn blogpost over “career-blogging” begon me te dagen dat dit mogelijk moet zijn. Ik hoef tenslotte geen 100.000 EUR per jaar te verdienen. Dan zou ik simpelweg in loondienst kunnen blijven. Nee, 1/3e is ook prima en geeft me alle vrijheid die ik nodig heb. Ik hoef niet altijd meer-meer-meer. Maar het moet wel genoeg zijn.

Maar goed, ik ben nu dus 2,5 week bezig. De praktijk is echter net iets anders :-). Het was “crazy-druk” na de vakantieperiode en onderdeel van de deal met mijn werkgever is dat ik daar flexibel in ben. Gevolg? Ik ben pas 2 dagen voor mezelf bezig geweest. Dat is niet zo veel, en zeker niet genoeg. Maandag heb ik weer zo’n dag, dat ik voor mezelf kan werken. Voordeeltje is wel dat de extra dagen gewoon betaald worden – maar dat is natuurlijk niet het doel!

Sollicitatiegesprek gehad

Eerder deze week heb ik een sollicitatiegesprek gehad. Huh? Ja, ik hoor het je bijna denken, dwars door de koper- en glasvezelkabels heen. Geldsnor, je ging toch voor jezelf beginnen?

Dat klopt. Dat ga ik ook. Maar begin mei was dat nog niet meer dan een gedachte. Een vergevorderde gedachte, die al járen latent aanwezig was. Maar waar ik niets mee deed. Ik was te bang om de stap te zetten. En nu nog doe ik het “half”, want ik begin in loondienst.

Maar goed, in mei was het dus slechts een gedachte. En ik heb op basis van wat LinkedIn dingen her en der gesolliciteerd. Op de meeste plekken vinden ze mijn profiel wat bijzonder (commercieel directeur, founding father van een bedrijf, vertrekt en wil terug naar zijn oude “liefde”?). Maar op een andere plek niet. Maar daar waren ze traag! Tsjongejonge…Ik wist nauwelijks nog dat ik er gesolliciteerd had. Het is dan ook geen commerciële instelling, maar een overheidsinstelling.

Enfin: ik heb het gesprek gehad. En niets ten nadelen van ambtenaren (er zijn vast ook hele goede, zo heb ik een rotsvast vertrouwen dat Geldnerd fantastisch is). Maar een ambtelijke organisatie blijkt toch tergend traag te zijn. Lang verhaal kort: het was geen prettig gesprek. Of wellicht was het gesprek wel prima, maar ik ben toch afgehaakt. Als iemand mij zijn organisatie omschrijft als “ambtelijk, traag en weinig dynamisch”, dan is dat geen plaats voor een zeer actieve Geldsnor, die gedreven is door competitie, winst en streven naar beter, sneller, goedkoper etc. Ik hou van dynamiek, ik drijf op stress (maar niet téveel). Het meeste gaat me te langzaam en dat is zelfs van toepassing op organisaties die zichzelf dynamisch noemen.

Dus ik ben afgehaakt – keurig laten weten uiteraard: aan mij hoef je geen vergadering te besteden!