Life’s too short to go so f*cking slow

Enkele jaren geleden heb ik een boek gelezen (nouja, sindsdien nog heel veel meer) met de illustere titel “Life’s too short to go so f*cking slow“. Een aangrijpend verhaal, zonder teveel van de clou weg te willen geven. Het is non-fictie ofwel waargebeurd en gaat over een kleine dame met overgewicht die dankzij haar baas aan het sporten raakt.

Enfin. Het leven is te kort om langzaam te gaan. Een mooi motto. Gas op die lolly en gaan. Geniet van het leven, zonder daarbij je verantwoordelijkheden uit het oog te raken. Kijk, ik wil voor mezelf beginnen. Feitelijk wil ik dit al meer dan 12 jaar. Sterker nog: 12 jaar geleden bén ik voor mezelf begonnen, maar het schoot niet op. Ik was van de werkzaamheden afhankelijk voor ons maandelijks inkomen, we hadden geen enkele buffer en ik ben destijds dan ook vrijwel voltijds blijven werk aan allerlei opdrachten die snel geld opleverden en eenvoudig waren, maar die niet bij “mijn project” hoorden. En toen wilden we een huis kopen. Vrouwlief was afgestudeerd en we wilden niet meer in het appartementje blijven wonen in een slechte wijk in een stad die niet de onze is. We wilden naar het platteland, naar haar geboorteregio. Dus heb ik destijds gewoon een vast contract gekregen bij mijn oude werkgever en een hypotheek genomen. En altijd in loondienst blijven werken.

Het leven werd complexer uiteraard: we hadden opeens een grote mensenhuis, met grote mensenverantwoordelijkheden. Dat werd niet minder met het opbouwen van een carriere en later het krijgen van kinderen. Het voor mezelf willen beginnen is altijd aanwezig geweest, maar heb ik in een sociaal-wenselijke vorm gegoten. Als Lieftallige Echtgenote er naar vroeg, of als we het er over hadden dan zei ik dat activiteit X geen bedrijf zou zijn, maar een hobby. En dat ik dan maar mijn geld moest verdienen met “strategy consulting”.

Wekenlang heb ik strontchagrijnig rondgelopen. Wat was er met me aan de hand? Ik werd kortaf, geagiteerd. Kon niets meer hebben, had nergens zin in. Was ik coronadepressief? Nee dat was het niet. Had ik nooit kinderen willen hebben? Beetje laat, maar ook dat was het gelukkig niet. Ben ik blij met Lieftallige Echtgenote? Absoluut! Ik ken geen knappere, leukere, grappiger wezen op aarde, met recht een Soulmate. We zijn al meer dan 20 jaar bij elkaar, vanaf de puberteit.

Op een avond barstte de bom. De tering. Ik was boos. Omdat ik het “verwijt” kreeg dat ik teveel gewassen had (serieus) en het niet allemaal had opgehangen (pastte niet op het droogrek). Tsjonge. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest. Ik heb wat gefoeterd, ben de honden (nog een keer) gaan uitlaten. Hele keuken schoon gemaakt. Ik was boos! Maar waarom? Langzaam (nee, als een klap met een hamer) kwam daar de verlichting: ik wíl geen strategy consultant zijn of worden!

Zelfperceptie & jeugdige dromen

Ik zie mezelf graag als een sportieve, fitte man, vader, een echte #fitboy. De waarheid is dat dit niet helemaal het geval is, of in ieder geval niet tot het niveau wat ik wil en vroeger ambieerde. Ik heb dromen: ik wil de Marathon des Sables een keer lopen. Noord-zuid (of zuid noord) door de VS. Van oost naar west of vice versa door de Alpen. Fietsen naar de Noordkaap, ultratrails rennen en dat soort dingen. Dat is nog een paar niveautjes verder allemaal dan een paar keer per week hardlopen en fietsen.

Zonder teveel weg te geven over mijn identiteit (jaja, lafbek ;-)), wil ik dan ook iets in die richting gaan doen. Ik liep terug naar de woonkamer. Na de mededeling dat de keuken schoon was, de was opgevouwen en de andere was opgehangen op het droogrek boven (waar wel plek was, maar eerder een kind lag te slapen), heb ik het er uit gegooid. Sorry schat. Maar daar waar we het over hadden; dat is helemaal niet wat ik wil. Ik wil dit & dat doen. Ik ben niet meer jong en naïef zoals ik destijds was. Ik ben veel meer “outgoing” en in staat om samenwerkingen aan te gaan. Heb 2 serieuze opleidingen afgerond, wat praten met investeerders ed. ook een stuk eenvoudiger maakt en het maakt me gelukkig.

Haar reactie? “Maar moppie. Dan dóe je dat toch gewoon? We lopen geen financieel risico (immers ik werk 3 dagen) en kunnen dus rustig een en ander vormgeven. Als je denkt dat je daar brood mee kunt verdienen, dan moet je dat proberen.”
En zo zal geschieden. Geen ZZP-rol voor mij dus, maar het opbouwen van een ander bedrijf. In eerste instantie parttime, maar met de opbouw er van zal het dan vanzelf beter gaan. Een kleine hint: mijn blogpost over career-blogging had er alles mee te maken, maar het gaat niet over deze site. Dit is slechts een hobby.

Voor mezelf beginnen: wel of geen pensioen opbouw

Ik ben al een poos bezig met de vraag (en het antwoord) of ik voor mezelf ga beginnen en hoe. Inmiddels zijn we natuurlijk al een stap verder en kom je van alles tegen waar over nagedacht moet worden. Eén van die dingen is pensioenopbouw.

De Geldsnor heeft een comfortabele pensioenopbouw: 2% van de pensioengrondslag wordt door mij betaald, de rest door de werkgever. In de praktijk betekent dit dat ik zelf ongeveer 139 EUR pensioenpremie per maand betaal en mijn werkgever ongeveer 415 EUR. In totaal 554 EUR per jaar. Wij werken met een beschikbare-premie regeling: het potje staat op mijn naam en ik betaal dus niet voor het pensioen van een ander. Er is ook geen enkele garantie: als het meezit heb ik bedrag X en als het tegenzit Z. En gemiddeld Y. Dit alles leidt wel tot zeer lage premies en relatief grote aanwas. En netto betaal ik dus een stuk minder dan bijvoorbeeld mijn vrouw waar lachend 11,75% van haar loon wordt ingehouden als pensioenpremie die vervolgens op een grote hoop geveegd wordt. En haar werkgever betaalt ook nogmaals hetzelfde. Met andere woorden: met een (veel) lager salaris betaalt zij méér premie dan ik.

Enfin. Het gaat er nu om:

Als ik voor mezelf ga beginnen, ga ik dan pensioen opbouwen?

Huidige situatie: mijn pensioen

Collegablogger Geldnerd heeft een goede post geschreven over ons pensioenstelsel. Niet alleen die post, lees vooral die categorie eens door op zijn blog. Dan hoef ik het niet te herhalen en krijgt hij de credits van zijn (omvangrijke) werk.

Ons pensioenstelsel heeft de grondslag dat we een AOW opbouwen. Dit is de basis voor het hele systeem en neem ik dan ook als aanname aan voor mijn eigen overwegingen. Doordat ik al mijn hele leven in Nederland woon is er reeds een deel opgebouwd. Een ander deel gaat opgebouwd worden, omdat ik in Nederland blijf wonen. Althans, dat is een zeer valide aanname op dit moment.

Reeds opgebouwd: 4488 EUR (AOW) en pensioen (5841 EUR, waarvan 4810 beschikbare-premie indicatie). Huidige werkgever reeds 2161 EUR. De AOW groeit door naar 11.220 EUR. Totaal pensioen vanaf 68: 19.222 EUR. Overigens is dit wat in mijnpensioenoverzicht staat. Volgens de SVB (die de AOW uitbetaalt) is het reeds 833 EUR netto per maand (883 EUR bruto per persoon). Daar ga ik dus vanuit: namelijk dat de AOW over 32 jaar niet lager zal zijn dan nu. En dat we bij elkaar blijven.

Inkomsten per jaar (bruto), na pensionering, peildatum 31-12-2020:
AOW Geldsnor: 11.443
AOW Lieftallige Echtgenote: 11443
Pensioen Geldsnor “gegarandeerd”: 1031 EUR
Pensioen Geldsnor “beschikbare premie”, indicatief: 6971 EUR
Totaal: 30.888 EUR

Netto zal dit net iets minder zijn, maar niet enorm. Netto is de AOW 9.996 EUR per jaar (per persoon). Mijn pensioen zal ongeveer 5.000 EUR per jaar zijn. Totaal dus 2083 EUR per maand. Mijn Lieftallige Echtgenote zal voorlopig echter sowieso doorwerken. Haar pensioen is dus niet meegenomen (maar AOW wel).

Inflatie

Inflatie is grotendeels persoonlijk en hangt in sterke mate af van de keuzes die je maakt. Wij drinken met mate (vrijwel niets, maar soms een pilsje als het mooi weer is) en roken niet. We drinken voornamelijk water en koffie. Maar wel steeds minder koffie. Boodschappen zijn tegen die tijd ongetwijfeld duurder (maar de kinderen zijn dan natuurlijk uit huis en zitten zéker niet in de luiers), evenals verzekeringen. Maar mijn energiekosten zullen quasi-gelijk blijven: ik produceer mijn eigen elektriciteit voor meer dan de volle 100%. En dat zal in de toekomst niet veranderen. Terug naar rijden op brandstof gaan we zeker niet doen, en zal in 2053 ook niet meer van toepassing zijn. Maar het is natuurlijk een glazen bol, er komt ongetwijfeld nog het een en ander voorbij wat ik me nu absoluut niet voor kan stellen.

Mijn huis zal niet duurder worden, tenzij wij daar voor kiezen. Vrijwel al het onderhoud kan ik zelf: metselen, waterleiding, elektra, dakpannen leggen of vloeren leggen. We wonen (ruim) boven de zeespiegel en zullen daar dus voorlopig geen last van hebben. We hebben een grote tuin (600m2) en een ruim huis (bijna 200m2). Er is dus geen reden om te verhuizen. Tenzij we er zelf voor kiezen om dromen na te jagen.

Totale kosten in 2053

In 2053 word ik 68, hoop ik. En ik probeer een inschatting te maken van mijn kosten in 2053. Dat is niet makkelijk! Maar we proberen het.

Huis: 1600 EUR per jaar (eigenwoningforfait)
Verzekeringen: 4800 EUR per jaar (2x zorgverzekering, plus de noodzakelijke woonverzekeringen)
Lokale belastingen: 2500 EUR per jaar
Ziggo/kabel: 950 EUR per jaar
Energie: 0 EUR per jaar
Auto: 4000 EUR per jaar
Boodschappen: 6000 EUR per jaar
Leuke dingen, kleding, dat soort dingen: 5000 EUR
Totale kosten: 24.850 EUR

Dus…Ga ik wel of geen pensioen opbouwen?

Recap: met de huidige verwachtingen en stelsels zijn de uitgaven in 2053 gelijk aan de inkomsten. Ons huis is vrij van hypotheek tegen die tijd (al lang) en passieve inkomsten zijn niet meegenomen. Eveneens is het pensioen van mijn echtgenote niet opgenomen.

Met andere woorden: ik zal geen pensioen op hoeven bouwen. Dat is iets anders dan het niet op wíllen bouwen. Ik wil pensioen opbouwen, want het is een fiscaal vriendelijke manier om te sparen voor later. De strategie is om pensioen op te bouwen zodra er voldoende inkomsten zijn. Maar het is fijn dat die druk niet noodzakelijkerwijs aanwezig is en er dus geen extra langetermijn-risico is.

Voor mezelf beginnen: de scenario’s

Zo, sinds vrijdagavond is het wat rustig gebleven op mijn blog. De langste tijd dat ik niet geblogd heb, denk ik. Er is veel gebeurd, besproken en nagedacht. Zo zouden we mijn avontuur om voor mezelf te beginnen kunnen financieren met de verbouwing, door het geld dáárvoor te lenen en onze cash-reserves aan te wenden als buffer voor het eerste jaar.

Op basis van de feedback (zowel offline als online, dus dank voor iedere bijdrage in de comments!) werd de beslissing al snel: we gaan NIET lenen om te verbouwen. Dan maar geen nieuwe keuken!

Inmiddels heb ik diverse scenario’s uitgewerkt, met de voors & tegens van ieder scenario (op hoofdlijnen). Want er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden!

Recap: samenvatting van de situatie

Geldsnor is onderdeel van de “Founding Family” van een startup. Wij hebben onze eigen CEO aangetrokken, een “Angel Investor” bereid gevonden om te investeren in de startup (voor niet triviale bedragen) en meer moeilijke dingen. Uiteindelijk is de Founding Family een groepje mensen die bij een ander bedrijf al samenwerkten, maar dat bedrijf ging op de fles door diverse omstandigheden maar toch met name omdat de oude CEO al het geld uit de kas gestolen had en de FIOD op bezoek kreeg. Lang verhaal, gaan we niet verder op in.

Maar “wij” vonden de ontwikkelde techniek te mooi om te laten varen, en vandaar onze acties. Inmiddels zijn we enkele jaren verder en begint het bij mij te wringen. Ik heb op een rijtje gezet wáárom het wringt, en daar conclusies aan verbonden.

Enerzijds is het vakinhoudelijk: ik ben een “specialist” en geen manager. Mijn specialisme ligt in de richting van “technische commercie”: als slap lullen pudding was, ben ik Dr. Oetker. En daarbij heb ik een (door anderen gezegd en door mij geparafraseerd) talent om technisch complexe dingen te begrijpen maar te vertalen in Jip & Janneke-taal. En daaruit bestaat dus mijn werk. En daar wringt het dus ook precies: in een high-tech startup verandert er niet zoveel.
Dat klinkt gek: er verandert heel veel, dagelijks. Maar vaak op een detailniveau dat je niet deelt met de klant. Enerzijds omdat het vertrouwelijk is (nieuwe patenten ed.), anderzijds omdat men aanneemt dat iets al het geval is (performance bij extreme temperaturen, bijvoorbeeld). Je kunt dus niet na 1 jaar zeggen dat product X een temperatuur van Y overleeft: dat was in de eerste meeting al aangenomen. Feitelijk vertel je dus een aantal jaar vrijwel hetzelfde verhaal. Uiteraard is dit een korte samenvatting waarop een hoop aangevuld kan worden, maar dat doe ik niet. Sorry.

Anderzijds is het persoonlijk: we hebben een aantal “elementen” meegenomen uit de “oude firma”. Vertrouwelingen van onze Angel Investor. En een gezonde portie wantrouwen. Zo zijn we nu al jaren bezig met een aandelenconstructie voor de oprichters en blijkt dat er achter mijn rug om gesproken is met de Belastingdienst en of ik daar even een volmacht voor wil tekenen (met een datum in het verleden). In dat soort geneuzel heb ik geen zin. Ik hecht veel waarde aan integriteit, eerlijkheid en autonomie en dat is daar allemaal mee geschonden.

Ik wil dus vertrekken. Wat meteen een moeilijkheid met zich meebrengt voor mijn collega’s en de Angel: het vertrek van 1 van de oprichters leidt tot vragen die je mogelijkerwijs niet wilt beantwoorden. Niet zonder goed verhaal. En daarom zijn er diverse scenario’s.

Scenario 1: ontslag met Vaststellingsovereenkomst

In het eerste scenario zou ik vanwege de verstoorde arbeidsrelatie aansturen op een vaststellingsovereenkomst: men ontslaat mij, stelt mij vrij van werk en laat me voor mezelf beginnen. In het slechtste geval beland ik dan na een aantal maanden (opzegtermijn is 4 maanden voor hen, 2 voor mij) in de WW, waar ik met behoud van gedeeltelijke WW voor mezelf kan beginnen.

Nadelen:
Dit is een “moeilijk verhaal” om te verkopen (voor de werkgever), omdat zij moeten uitleggen bij een Due Diligence onderzoek wáárom dit zo gelopen is. Het is in die zin een vrij harde scheiding.

Voor mijzelf is het nadeel dat mijn inkomen aanzienlijk boven het maximum dagloon ligt. Eventuele WW is de eerste 3 maanden 75% van je laatst verdiende inkomen en daarna 70%. Maar dus wel gelimiteerd door het maximum dagloon/maandloon. Dat is 4858 EUR en de uitkeringen dus respectievelijk 3644 en 3401 EUR. Bruto. En omdat ik in dit scenario nog enkele maanden doorbetaald krijg voordat ik in de WW zou belanden, wordt dit gewoon belast op de hoogste schaal. In 8 maanden verdien ik namelijk 68000 EUR, dus in de negende maand ga ik daar overheen.
Dat zou dus een forse aderlating zijn en consequenties hebben. Geen onoverkomelijke overigens: met onze buffer zouden we het lang genoeg volhouden om hiervan te kunnen leven.

Maar: als je vanuit de WW voor jezelf begint, wordt je met 29% gekort. Kan nog steeds, maar de aderlating wordt iets groter…

Voordelen: Je bent er van af. Helemaal klaar, geen geneuzel en gezever en gezeik meer, geen bemoeienis met de oude firma. Niets. Iets met een schone lei.

Scenario 2: Parttime voor mezelf beginnen

In het tweede scenario zou ik enkele dagen voor mijn huidige werkgever blijven werken. Doordat ik ouderschapsverlof opneem ben ik nog steeds fulltime in dienst.

Nadelen:
Er moeten heel duidelijk afspraken gemaakt worden over wat ik wél doe en wat niet. De stoorzenders die mijn werkplezier nu vergallen moet ik uit de weg kunnen gaan (tot op zekere hoogte, het blijft ook werk & een professionele relatie en we hoeven geen vrienden te zijn). Maar ook bepaalde taken waar niet mijn kracht en toegevoegde waarde liggen, die moet ik lozen.

Voordelen:
Met 3 dagen werken ligt mijn inkomen nog steeds op een comfortabel niveau en hoeven we geen dingen te schrappen. We kunnen blijven sparen, aflossen en werken aan financiële vrijheid. Ergo: alles wat ik verdien met “voor mezelf werken” is dus extra.
Bovendien biedt een dergelijk scenario een hoop rust: ik hoef geen arbeidsongeschiktheidsverzekering af te sluiten, geen pensioen op te bouwen en mogelijk zelfs geen eigen auto te organiseren (ik heb immers een auto van de zaak op het moment).

Scenario 3: botweg vertrekken

Er is een derde scenario: simpelweg een andere baan zoeken en vertrekken. Maar dit scenario streep ik eigenlijk weg: ik wil juist mijn tijd zo vrij mogelijk indelen. Niet werken in vakantieperiodes bijvoorbeeld omdat ik de kindertijd van de 3 kleintjes graag zo veel mogelijk ervaar. Ook wil ik Lieftallige Echtgenote in de situatie brengen dat zij meer kan werken als ze dat wil. Zij doet leuk & nuttig werk.

Voor het bedrijf heeft dit het nadeel dat het een lastig te verkopen verhaal is. Het is wel iets waar ze niets over te zeggen zouden hebben en hun probleem heel duidelijk niet de mijne is. Alleen…Heb ik ik natuurlijk óók wat uit te leggen! Waarom vertrekt 1 van de “founding members” van een veelbelovende startup naar een ander bedrijf? Dit is potentieel beschadigend voor mijn carriere.

Scenario 4: Burn-out

Ik zit er sowieso niet zo ver vanaf, al is het dan eerder een bore-out. Maar hoewel dit een potentiële mogelijkheid is, gaat dit natuurlijk never-nooit-niet gebeuren. De slechtste remedie tegen verveling en gevoel van overbodigheid is “bankhangen”. Maar het zou wel kunnen. Maar het gaat niet gebeuren.

Wat gaat het worden?

Samen met onze CEO (die ik dus mede zelf heb aangetrokken) hebben we een plan gemaakt. Een plan waarbij ik een zeer concrete taak krijg en niet langer mooie powerpoints hoef te maken voor klanten. Sowieso een plan met een einddatum en strategisch belangrijk voor de missie van het bedrijf. En een plan dat parttime kan: mede omdat ik géén lid meer zal zijn van het MT en ik geen geneuzel meer heb over aandelen en dergelijke. Dat wordt opgelost middels een exit-bonus bij overname en niet via een aandelenconstructie. Belastingtechnisch wellicht minder voordelig, maar wel simpel en transparant. En daar hou ik van.

Het lijkt er dus op dat het Scenario 2 wordt, met de optie om dit om te buigen in een Scenario 2B: me in laten huren als consultant voor een bepaalde periode vanaf begin volgend jaar. Dat valt nu nog te bezien. Voorlopig lijk ik hiermee van mijn stoorzenders én nutteloos werk af te zijn. Of het echt mijn frustraties wegneemt gaan we meemaken.

Geen nieuwe keuken, wel zolder

We hebben, ondersteund door de reacties op dit blog, besloten om voorlopig geen nieuwe keuken te plaatsen. Al met al is dat toch 18.000€ die we als extra buffer aanhouden.

De zolderverbouwing gaat wel gewoon door: niet alleen heb ik de slaapkamer en mijn kantoor nodig. Maar ook zijn de opdrachten aan de aannemer al gegeven. Daar komen we dus niet onderuit.

Voor de wijze waarop ik voor mezelf begin werken weer drie scenario’s uit. Daarover later meer!

Bedankt voor alle reacties!

Financieren van de eigen onderneming -> met de verbouwing

Nogal een gekke kop he? Eigenlijk is het ook een gek idee. Kijk, ik wil voor mezelf beginnen (tenzij ik in de Comfortzone blijf). En ik heb een heleboel verbouwingen op stapel staan. Of tenminste, een heleboel: een zolderverbouwing en een nieuwe keuken.

Voor zowel de keuken als de zolderverbouwing hebben we gespaard en sparen we nog steeds. Elke maand gaat er ruim 1500 EUR naar een spaarrekening om dit soort dingen te betalen. Het geld staat dus gewoon klaar.
Maar, om voor mezelf te beginnen wil ik ook een jaar de ruimte hebben om het een en ander op te bouwen zonder verder risico’s te lopen. Het optuigen van een bedrijf en het aan de markt brengen van mijn diensten plus het betaald krijgen van de eerste facturen kost tijd. Contant geld is hiervoor een goede buffer. Maar dan moet ik dat contante geld natuurlijk niet in mijn huis stoppen.

En nu had ik een idee. Ik kan geld lenen, als persoonlijke lening, voor het starten van mijn eigen bedrijf. Dit zou ik doen op basis van mijn huidige inkomen en met de zekerheden die we nu hebben. Het lenen van geld als persoonlijke lening kost 3.9%. Dat is niet superveel. Maar nog altijd bijna 100 EUR per maand aan rente (bij 30.000 EUR lening).

Maar wat ik óók kan doen, is het afsluiten van de lening om de verbouwing mee te financieren. De keuken & zolder kosten bij elkaar namelijk ook bijna 30.000 EUR. Dan kan ik het geld wat we gereserveerd hadden voor de verbouwing gebruiken als buffer om voor mezelf te beginnen. En “en passant” is de rente van dit leningdeel aftrekbaar in Box 1 (en dus ~40% voordeliger) en in Box 3 (want er staat een lening tegenover).

Best een aardig idee toch? (Inmiddels zijn er knopen gehakt)

(hypotheek ophogen kan ook, maar dan moet ik langs een notaris. We hebben geen hogere inschrijving van de hypotheek bijvoorbeeld en dus moet de akte aangepast worden etc. Dan moet ik honderden EUR betalen aan een notaris én ben ik weken verder).

Voor mezelf of de comfortzone: zoveel uit te zoeken

Er is nogal het een en ander uit te zoeken in Huize Geldsnor. Ga ik voor de comfortzone en zoek ik dus een andere baan? Of ga ik voor mezelf beginnen?

Voordelen van een andere baan zijn inkomenszekerheid (in ieder geval meer dan als zelfstandige) en het hebben van collega’s. Ook is er meer geregeld en georganiseerd. De nadelen zijn een beperktere autonomie en dus minder mogelijkheden om dingen te regelen zoals ik het zelf wil.

Ik heb zitten rekenen, en kom op de volgende kostenposten:

Inkomen Snor?
Inkomen Echtgenote2507
Overig
Voorlopige teruggaaf400
Kinderbijslag210
Kinderopvangtoeslag1358,00* gebaseerd op verzamelinkomen 50k/j
Totaal in4474,67
 
Cash-out
Hypotheek €     1.165,00
Studielening €        162,16
Verzekeringen €        175,00
Belastingen (lokaal) €        120,22
Ziggo €          53,00
Water €          20,43
Energie €          86,00
Zakgeld €        375,00
Kinderopvang & oppassen €     1.839,42
Levensonderhoud €        675,00
Auto €        664,67
Bankkosten €            5,00
Vaste lasten €     5.340,90
 
Vakantie / weekend/overig €        150,00* gemiddeldes
Kleding/winkelen €        135,83* gemiddeldes
Horeca ed €        106,73* gemiddeldes
Brandstof €        200,00
Overig €        200,00
Subtotaal €        792,55
Totaal €     6.133,45
Over/tekort € -1.658,79

Maandelijks zal ik dus netto bijna 1660 EUR naar binnen moeten slepen om rond te komen. Dat klinkt enerzijds als gemakkelijk, anderzijds is dat nog best veel. En natuurlijk valt er nog een en ander af te dingen op bovenstaand lijstje, vooral met betrekking tot de kinderopvang. Maar, er ik heb hier ook maar gerekend met 1 auto en ik heb er echt 2 nodig. Lieftallige Echtgenote werkt ver weg, en ik zal ook mobiel moeten zijn.

Ik reken dus met 2000 EUR per maand, netto, wat ik moet verdienen. Dat is fors minder dan nu.
Concreet houdt dit in dat ik tussen de 30 en 40 uur per maand (declarabel) moet kunnen werken. Dit uiteraard enigzins afhankelijk van de hoogte van de uurtarieven en hoeveel ik reserveer voor de Belastingdienst.

Dat klinkt al een stuk overzichtelijker.
Nog 1 klein dingetje: er moeten ook nog wat verzekeringen bij (immers, ik moet verzekerd zijn voor mijn AOV en pensioen.). Er moeten ook buffers opgebouwd worden voor mindere tijden.

Is de Comfortzone aantrekkelijk uit Lafheid of Risicobeperking?

In loondienst hoef ik me geen zorgen te maken over sociale vangnetten: die zijn er gewoon. Een poosje ziek zijn of iets breken en niet werken kost me dan geen inkomen en is dus geen risico. Maar: ik ben nooit ziek en heb nog nooit iets gebroken. Dus waar ben ik precies bang voor? Is het lafheid?
Of is het risicobeperking: ik heb het nog nooit gedaan (voor mezelf werken) en heb dus geen idee hoeveel ik kan vragen voor mijn diensten en hoeveel uren ik kan draaien. Misschien valt het wel reuze mee. Maar, misschien ook niet.
Risicobeperking is belangrijk: ik heb 3 kleine kinderen. We willen niet op straat komen te staan, of in armoede leven. Al is dat laatste een relatief begrip. Een warm huis, stromend water en eten kunnen we altijd wel bieden. Het aloude idee “anders verkoop ik desnoods mijn huis” gaat echter niet meer op. Uiteraard kan ik ons huis verkopen. Met een goede overwaarde zelfs, en daar vrij ruim van leven. Maar: ik moet er ook iets voor terug zien te vinden als het zo ver zou zijn. En huurhuizen zijn er niet, en als ik een inkomen zou hebben om een hypotheek op te verkrijgen, dan zou ik het nooit hoeven verkopen.

Dat risico moeten we dus zien te voorkomen. Maar het belangrijkste aan risico-management is het inschatten van het risico. En dat heb ik dus gedaan.

FMEA: Failure Mode & Effect Analysis

In mijn beroepsveld is het maken van een FMEA belangrijk. Dit is een gedegen inschatting van wat er mis kan gaan met betrekking tot een onderwerp, en wat is het effect hiervan. Op basis daarvan creëer je oplossingen die het effect teniet doen of acceptabel maken.

Nu vind ik het wat ver gaan om hier een hele tabel voor op te stellen. Misschien doe ik dat later nog eens. Waar het op neer komt is dat er (minimaal) het volgende mis kan zijn:
1. Geen onderscheidend product (dienst)
2. Product (dienst) onbekend bij potentiële klanten
3. Te weinig inkomsten door te lage tarieven of te weinig uren

Uiteindelijk zijn er diverse mogelijkheden om deze problemen te counteren. Ik kan (en zal) mijn dienstenportfolio afstemmen op wat noodzakelijk is. Er moeten klanten gezocht en gevonden worden. En ik moet ze overtuigen van voldoende hoge uurtarieven of meer uren (of een combinatie). Gezien mijn sector waarin ik werk, moet dit laatste. Ik kan moeilijk advies geven op iemands inkoopportfolio en vervolgens een té laag of té hoog uurtarief rekenen.

Ik zal ook de buffer groot genoeg moeten maken om hier de tijd voor te hebben. Sowieso betalen klanten lang niet altijd op tijd, maar vooral zal er ook een aanlooptijd noodzakelijk zijn om alles mogelijk te maken.

Een hoop uitzoekwerk dus nog. Wat fijn om bezig te zijn!