Op staande voet: je mag naar huis!

Mijn dag begon vandaag bijzonder. Onderweg naar kantoor, voor het eerst in maanden, werd ik gebeld door een collega. Lang verhaal, maar we hebben een medewerker die al een tijdje niet écht functioneerde en over alles in discussie ging. Altijd. Over alles. Welke koffie, welk toiletpapier, raam open, raam dicht. Maar ook meer essentiële zaken die de voortgang van het bedrijf belemmerde. Vanochtend was de bom gebarsten. Ze was al “aangezegd”: volgende week zou haar laatste week zijn.

Maar dit bleek niet langer houdbaar. Gezien de fysieke locatie van haar directe manager (die woont namelijk in een ander land) kreeg ik het verzoek: wil je haar naar huis sturen? En zo geschiedde: voor het eerst in mijn leven heb ik iemand gezegd dat ze haar spullen mag pakken, en vriendelijk doch dringend verzocht het pand te verlaten, kantoorsleutel in te leveren en haar computer & accounts te blokkeren.

Uiteraard betalen wij haar gewoon door, ze krijgt feitelijk 10 extra vakantiedagen. Leuk was het niet, het was tamelijk ingrijpend ook al wist ze dat het voorbij was ook zonder dit incident. Maar sabotage van het bedrijf is ook niet te tolereren. Ze had vanochtend gevloekt en getierd in een meeting, tegen een collega (of eigenlijk haar leidinggevende, maar dat doet er niet toe) geroepen dat hij zijn kop moest houden en de meeting uitgestampt, om vervolgens háár ideeën uit te voeren en niet het gevraagde protocol. In een R&D-omgeving is het uiteraard van het grootste belang om wél het protocol te volgen.

Voor alles moet een eerste keer zijn. Maar ik hoop niet op een volgende keer. Desondanks is de opluchting bij alle collega’s enorm. Zij hadden al maanden op hun tenen gelopen om de collega te tolereren en te zorgen dat niet alles uit de hand liep. Nu kunnen we weer vooruit.