Einde quarantaine

Yes! Net bericht van de GGD: mijn coronatest was negatief. En daar ben ik heel blij mee: het betekent dat ik officieel uit quarantaine mag.

Daar was ik in sinds afgelopen zondag, nadat ik terugkeerde uit de VS. Om redenen die ik niet begrijp is de VS namelijk een zeer hoog risico gebied. Maar je mag vanuit Frankrijk, met meer besmettingen per hoofd van de bevolking zo naar binnen rijden.

Maar goed: negatief, dus kan ik er weer op uit naar de winkels (haha) en naar zwemles met de oudste. Jippie!

Mijn smartwatch begint kuren te vertonen

Geldsnor houdt alles bij. Nouja, niet alles. Ik weet dat Geldnerd veel meer bijhoudt, zoals het aantal pagina’s dat hij gelezen heeft en hoeveel gewichten er cumulatief gedrukt worden. Dat doe ik niet. Maar wel het aantal stappen, verbrande caloriën, slaap, hardlopen, wandelen en fietsen. En dat doe ik allemaal met een smartwatch van Garmin. Deze is inmiddels op het moment van schrijven exact drie jaar oud – en dat is bij de mindere merken vaak al wel richting einde levensduur. En eigenlijk doet deze het nog bijna perfect. Op één klein dingetje na.

En dat kleine dingetje is het opladen. Dat gaat soms niet helemaal goed meer. De pinnetjes lijken geen contact meer te maken. Die zijn al schoongemaakt, voor zover dat nodig is. Want ik heb het horloge altijd om, behalve bij het opladen en bij nog één uitzondering. Maar wel onder de douche, bij het zwemmen, in bad (haha, ik ga nooit in bad, dat kost veel te veel gas) en noem maar op.

Maar langzamerhand wordt dit laden dus wel eens lastiger en ik zie dat als een voorbode. Een voorbode dat ik me moet gaan voorbereiden op het afscheid van mijn smartwatch. En ik ben ook enorm in dubio.

Ik wil mezelf namelijk voorhouden dat ik geen nieuwe wil. Bijzonder woordkeuze, dat besef ik. Maar ik wil echt de daad bij het woord voegen: geen elektronica meer kopen als het niet strikt noodzakelijk is. Mijn telefoon was noodzaak. Maar een smartwatch is dat niet. Het is een gadget. Niet meer dan dat. Erg handig om tijdens het hardlopen wat statistieken bij te houden. Maar dat kan mijn telefoon ook. Aan de andere kant ben ik een ex-militair. En zoals ex-militairen zullen beamen: hoe kun je op tijd zijn als je geen horloge om hebt!

Zal ik sterk blijven, als het moment daar is? Of zal ik in de praktijk een stukje cognitieve dissonantie aanvoeren om toch een nieuwe te kopen? Stiekem heb ik mijn oog al op een topmodelletje laten vallen…(let op: dit is géén affiliate link). Dit zegt weinig bij mij: ik kijk ook minstens 3x per week op Funda zonder de drang om te verhuizen.

Crematie van een hond: wat kost dat nu eigenlijk?

Inmiddels is het bijna 2 weken geleden dat mijn maatje is overleden. We waren, en soms zijn, er vreselijk verdrietig van. Maar het besef is er ook dat het goed is zo. Ze kon al niet goed meer meekomen met de dagelijkse wandelingetjes, die dan ook steeds korter werden in afstand maar toch meer tijd gingen kosten.

Onze andere hond mist haar, heeft wat lusteloos door het huis gelopen maar heeft tegelijkertijd veel aandacht gekregen. Van bezoek, in verband met de feestdagen. Maar ook van mij, met langere wandelingen. Niet heel lang – hij is ook bijna 13 en dat moeten we dus heel rustig opbouwen. Maar hij kan wel langer lopen. De eerste dagen wist hij zich vooral met eten geen raad. Zij was de baas in huis. Hij moest volgen. Als zij ergens wilde liggen, ging ze voor hem staan en deed een Badr Hari-achtige staredown, totdat hij gewieberd was. En zij at dus ook als eerste. Hij wachtte, totdat zij begonnen was. Nogal vreemd dus om eten te krijgen als zij er niet is? Maar ook dat gaat nu beter.

Wij hebben in die dagen nagedacht over wat we met haar zouden doen. Er zijn verschillende opties. Schijnbaar mag je een dier in de tuin begraven. Dat willen we pertinent niet. Ik heb 3 kinderen en vind geen enkele troost bij de gedachte dat zij daar in de tuin ligt en misschien vele jaren later weer word opgegraven door één van de kinderen. Ook kun je ze aanbieden ter destructie. Alleen al bij de woordkeuze schieten de tranen in mijn ogen. Nee, dat is zéker geen optie. Verdorie, ze was mijn maatje. Geen koelkast!

We hebben gekozen voor crematie. Ook hier zijn verschillende keuzes te maken: individueel, in een groep van maximaal 6 honden of anoniem. Bij een individuele crematie kun je ook een dienst krijgen, en een urn met as en heb je uiteraard (omdat je er bij bent) een tamelijk goed idee wanneer het plaatsvindt. Dit kost ongeveer 230 EUR (afhankelijk van de grootte)

Bij een crematie in een groep krijg je wel te horen wanneer de crematie plaatsvindt. Maar je kunt geen as krijgen. Immers: het is niet na te gaan welke as bij welke hond hoort. Flabbergasted was ik wel dat je er voor kunt kiezen de as uit te strooien op de Noordzee. Wélk as dan? Het kost 137,50 EUR.

De laatste optie is anoniem. Dat wil zeggen dat de groepsgrootte groter is, en dat je niet exact weet wanneer het plaatsvindt. Ergens in de 7 dagen na de opdracht, meen ik. Daarna krijg je alleen nog de rekening van 95 EUR. Wij hebben gekozen voor deze optie.

Waarom? Niet voor de kosten. Dat vind ik in dezen eigenlijk niet meer dan een getal. Maar met wat we ook doen, we krijgen haar niet terug. Onze herinneringen aan haar zijn wat het waardevol heeft gemaakt. De talloze leuke dingen die we gedaan hebben. De liefde en de knuffelsessies toen we nog wel eens, voordat we kinderen hadden, het matras naar beneden sleepten en met z’n vieren (vrouw, ik en de 2 honden) op de grond voor de TV sliepen. Gewoon omdat het gezellig was.

Die herinneringen blijven. Ongeacht wat er met haar lichaam gebeurt. En ik vind het juist wel prettig om niet te weten wanneer ze precies is gecremeerd. x

De dierenarts heeft 140 EUR in rekening gebracht: consult & euthanasie. In totaal kost het dus 235 EUR.
Praktisch als ik ben, bedenk ik meteen dat dit de nodige aanpassingen in het budget teweeg brengt. Zo worden de pensionkosten voor de vakanties aanzienlijk lager, gaat het voer door de helft en scheelt het de jaarlijkse check-up en vaccinatiekosten bij de dierenarts. En uiteraard heb ik haar nog op de dag van het overlijden, met tranen over mijn wangen, uitgeschreven bij de gemeente voor de hondenbelasting. Je kunt het maar gehad hebben.

Nu is het een afgesloten hoofdstuk. Nog één hond over, inmiddels dus ook 13 jaar oud. Hij is nog vitaal, goed gezond behalve dat hij stokdoof is. Ik hoop dat hij nog even bij ons blijft.

Bedankt voor alle reacties op haar overlijden. Ik heb het geloof ik al geschreven een keer. Maar het heeft mij enorm geholpen om het van me af te schrijven.

Oliebollen

Gelukkig Nieuwjaar allemaal en de beste wensen. Of zalig nieuwjaar zoals ze het hier zeggen.

Gister heb ik lekker oliebollen en appelbeignets gebakken. Zalig gelukt! Verder vooral Rundumhausen oud en nieuw gevierd. Kinderen in bed, de oudste er even uitgehaald om kwart voor twaalf.

Ondertussen de eerste euro’s alweer bespaard: ik heb de auto’s niet gister opgeladen maar vandaag, en ook de vaatwasser en wasmachine uitgesteld tot na middernacht: elektriciteit is dit jaar voor ons fors goedkoper, en dat scheelt best aardig bij het opladen van een auto. Noem mij een vrek!

Morgenochtend mag ik om zes uur naar Schiphol voor een zakenreis van ruim een week in een ontwikkelingsland. En ja, daar kijk ik naar uit. Nu eerst de hond naar het pension brengen zodat Lieftallige Echtgenote hem niet ook nog hoeft te verzorgen aankomende week.

Hoe was jouw jaarwisseling?

Kerst 2021 afgesloten met de Merkenparade

Zo, de kerst zit er weer op. Het was een fijne kerst: gezellig en lekker gegeten. Leuke dingen gedaan met de kinderen binnen de geldende beperkingen: lekker gepuzzled, gefietst en gewandeld. Maar ook heerlijk Home Alone gekeken en met de neefjes gespeeld.

Het was dus prima. Ondanks het gemis van onze lieve hond. Hier hebben we al snel vrede mee. Ze kon niet meer. Het was niet leuk meer voor haar. Dus het is beter zo.
Natuurlijk was het ook prachtig weer: een dergelijk winterse en zonnige kerst hebben we al jaren niet meer gehad. Wat een genot, in deze donkere tijd van het jaar!

Gisteravond, nadat mijn ouders vertrokken waren en de kinderen op bed lagen, hebben we de Streamers gekeken. Net als schijnbaar miljoenen andere mensen. Maar jongejongejonge. Los van de muziek (die ik prima te pruimen vond voor zo’n avondje, maar zeker niet mijn voorkeur geniet): wat een trieste bende is het toch eigenlijk.

Het lijkt er bij de meeste op dat ze zich een identiteit aanmeten, volledig gebaseerd op hun (gruwelijke dure) kleding smaak. Ik zag Ronnie Flex (toch?) met een vréselijk lelijke jas. Van een of ander Italiaans merk meen ik: Prada. Ik heb het ding eens opgezocht en zag allerlei jassen van dat type (type “spiegeltje”). Ruim boven de 1400 EUR en uitschieters richting de 2000 EUR. En ik kan het niet helpen, maar als ik Prada zie, denk ik al snel “Ga toch niet zo para doen, want ik sta op je Prada-schoen. Caleidoscoop, in je oog – de wereld is weer plat ja, op je bolle bips na”). Heeft trouwens iemand énig idee wat er op zijn glitterblingbling om zijn nek stond? Ik kan het niet lezen. Vond het wel lelijk. Maar dat ben ik.

Goed. Niet helemaal mijn smaak dus. De jas van Kraantje Pappie (serieus…) was wel mooi. North Face, groen. En toen zag ik het pas: Gucci. North Face Gucci. Een serieus buitensportmerk, wat zich verbonden heeft aan een merk die handtasjes voor chihuahua’s maakt. Serieus? Kon ik ook niet meer naar kijken zonder te lachen. Dikke 1300 EUR voor een jas. Dat kost mijn hele garderobe nog niet bij elkaar.

Dan ga ik het nog niet hebben over de kleding van Emma Heesters (haar D&G broek, en natuurlijk de andere broek in de vooropgenomen stukjes wat helemaal niet live was). Zelfde laken een pak.

Kijk: zij hebben de vrijheid om hierin te lopen. En ik heb de vrijheid om het af te zeiken. Want ik vind het belachelijk. Deze mensen hebben allemaal in meer of mindere mate last gehad van de corona-crisis. En collega’s die niet zo bekend zijn als zij. Die op een houtje bijten, een onzeker bestaan leiden. Of lijden. Waarom moet jij dan zo nodig met je garderobe van duizenden euro’s op een podium gaan staan? Een jas van een minimum-maandsalaris? Heb je dat nodig om je goed te voelen? Of om je beter te voelen? Om je succes te laten zien? Is het gesponsord? Is het een combinatie van allemaal? Wil je dat wij het allemaal kopen?

Sorry, beste artiest: als jij een kleding statement wilt maken met een jas van duizenden euro’s en schoenen van vele honderden (als het niet meer is) euro’s, dan neem ik toekomstige klachten over “het gebrek aan inkomsten” door de pandemie toch echt een stuk minder serieus.

Anyway: het jaar zit er bijna op. Tijd voor mijn jaaroverzicht.

Fijne feestdagen en dank voor alle steun

Bedankt aan een ieder die zijn of haar steun heeft betuigd gister. Het heeft mij veel goed gedaan om het van me af te schrijven.

Nu ga ik lekker me voorbereiden op de kerst. De verse kerstbroden staan te rijzen, de lunch wordt dadelijk opgediend en de kinderen zijn vrolijk. Ondanks het trieste nieuws van gister. Ik kijk uit naar de komende dagen met één van de spannendste weersituaties sinds tijden (wel sneeuw/geen sneeuw) en recordwarmte in de week erna (met mogelijk >15C!). Bijzonder, en zeer interessant.

Ik wens iedereen een bijzonder prettige Kerstperiode. De Snor heeft geen vakantie en zal volgende week dus regelmatig gewoon een blogpost plaatsen.

Mijn maatje is dood

Overmand door verdriet. Dat ben ik vandaag. Mijn maatje is dood. Mijn hond, mijn lieve, lieve labrador. Ze is meer dan 13,5 jaar onderdeel geweest van ons gezin, al lang voordat we een gezin waren. En we hebben een hoop dingen samen beleefd!

Toen we gingen samenwonen zijn we snel op zoek gegaan naar een hond. Die wilden we altijd al hebben. We kwamen terecht op een boerderij, waar zij als “herplaatser” bij haar ouderlijk best was teruggebracht. Vol enthousiasme wierp ze zich tegen mijn benen, kwispelend, vrolijk en olijk omhoog kijkend. Een klein wit vlekje op de borst en verder zo zwart als de nacht. Mijn vriendin (nu bekend als Lieftallige Echtgenote) vroeg “zullen we het doen”? Maar die beslissing was al lang genomen. Ze ging mee naar huis.

Ieder weekend gingen we naar de hondenclub. Op zaterdag én op zondag. We zijn zelfs allebei hondentrainer geworden. Ze ging overal mee naar toe. Zwitserland, Frankrijk, Italië, Oostenrijk: ze deelde onze liefde voor de bergen. Op plekken waar we dachten dat ze niet omhoog zou komen verbaasde zij ons vaak met haar enorme kracht: uit stilstand sprong ze in haar hoogtijdagen zo maar 2 meter omhoog. Gletsjers oversteken? Geen probleem. Zwemmen in ijskoud water? Geen probleem. Zelfs als de ijspegels aan haar vacht ontstonden ging zij nog het water in.

We hebben met haar wildgekampeerd op meer dan 2500 meter hoogte, en ik ben wel eens wakker geworden in de sneeuw met haar als hoofdkussen, warm opgerold tegen mijn hoofd.

Na een jaartje hebben we besloten een tweede hond te nemen, een pup. Ze zijn sindsdien onafscheidelijk. Nog nooit langer dan 10 uur bij elkaar uit de buurt geweest.

Ze takelde natuurlijk al behoorlijk af: ze is groot en grote honden worden doorgaans niet oud. Ze was al veel spiermassa verloren en kreeg vetbulten. Maar er was nog niets ernstigs aan de hand. Afgezien van het ouder worden, was ze in prima gezondheid.

Tot vanochtend. Ik had de kinderen weggebracht naar opa & oma voor een logeerpartijtje. Toen ik terugkwam, lag ze met verkrampte poten tegen de muur. Opstaan lukte niet meer, de normale begroeting bleef dus uit. Ik heb geprobeerd haar overeind te halen, maar ze kermde van de pijn. Dat is veelzeggend: ze heeft alleen na haar sterilisatie 1x aangegeven dat ze pijn had – verder nooit in haar lange, lompe leven.

Ze had ook haar ontlasting laten lopen, waarschijnlijk als gevolg van de kramp in haar achterlijf. Ik heb de dierenarts gebeld, en binnen 20 minuten was ik daar. Een hond van ruim 30kg in de auto tillen was geen sinecure, zeker niet als je weet dat het optillen haar veel pijn doet. Met een brancard is ze naar binnen gebracht bij de dierenarts. Een aantal mogelijkheden passeerden de revue. Geen van allen met een gunstige prognose.

Daar, op dat moment, heb ik de keuze moeten maken om haar in te laten slapen. De moeilijkste, maar wellicht ook de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Slaap zacht, lieve schat. We zorgen goed voor je broertje en hopen dat hij nog lang bij ons blijft. Je bent mijn steun en toeverlaat geweest de afgelopen 13 jaar, met onvoorwaardelijke liefde voor mij, voor ons, voor ons gezin. Je hoort er bij. Ik heb meer van je geouden dan van de meeste mensen in mijn leven. Nu laten we je gaan.

Slaap zacht.

Het Snorrenpaleis

Net als de meeste mensen werd ik verrast afgelopen zaterdag met een aankondiging van lockdown. En natuurlijk al eerder door de sluiting van de scholen.

Ik heb er zelf niet zo’n last van dat de winkels dicht gaan. Ik kom zelden of nooit bij een winkel en eerlijk gezegd vind ik winkelen ongeveer net zo leuk als naar de kaakchirurg gaan en onverdoofd mijn verstandskiezen laten trekken. En ja: daar heb ik werkelijk ervaring mee, en nee dat was niet plezant.

Maar goed, dat vind ik dus niet erg. Boodschappen worden bezorgd en de meeste andere dingen komen ook van bol. Dit was al zo vóór de pandemie, maar tijdens de covid-periode is dit zeker versterkt. Dit is dus voor ons allemaal niet zo ingrijpend.

Veel vervelender vind ik de schoolsluiting. Of vooral dat dit vlák voor de kerstperiode werd aangekondigd, na weken van categorisch ontkennen. Niet zozeer dát de school dicht gaat, maar het ontnemen van wederom kerstvoorstellingen en de leuke dingen van een schooljaar. Een aankondiging enkele weken eerder had in ieder geval dát mogelijk gemaakt.

Maar het ergst vind ik het gebrek aan sociaal contact. En dat een verwend prinsessenmeisje wel een feestje houdt op een paleis, en wegkomt met “sorry”. Mevrouw de Prinses: u heeft hier van tevoren over nagedacht. Dat maakt u dus hypocriet, huichelachtig en leugenachtig. Óf u heeft er NIET over nagedacht, en dat maakt u en de hele hofhouding volstrekt incompetent. Ik weet niet wat erger is. Maar het heeft me wel een oplossing geboden.

Vanaf vandaag is ons huis een Paleis. Het snorrenpaleis. We vieren kerst in grote groepen: kerstdiner met de vrienden de 24e met zijn 16-en, eerste kerstdag met 8 volwassenen en tweede kerstdag met 6 – allemaal met zelftesten vooraf, ramen open etc. Dit onder het motto dat gezelschap inmiddels belangrijker is dan covid.
Is dit asociaal? Wellicht wel. Maar wellicht ook niet. Ben ik een viruswappie? Zeker niet. Geloof ik dat het middel inmiddels erger is dan de kwaal? Absoluut.
Ik ben tamelijk depressief en heel eerlijk gezegd: als ik vantevoren had geweten dat dit zo lang ging duren, was ik er al lang niet meer geweest. Ik kan nauwelijks nog plezier beleven aan het leven. Ik doe mijn best – maar het licht aan het einde van de tunnel blijkt telkens weer een trein te zijn.

Experiment: eik in de winter blad laten krijgen

Tsja. Je moet iets te doen hebben! Enige maanden geleden, ik weet niet meer precies wanneer, zijn mijn twee oudste kinderen met opa het bos in geweest. Het zal in het voorjaar geweest zijn. Ze hebben daar een aantal eikels verzameld en deze in een potje gedaan. Superleuk, ik hou daar wel van.

Groeien in een klein potje in de zomer was niet evident: in een potje drogen ze vrij snel uit. En eiken kunnen goed tegen droogte, maar zaailingen niet per se. In ieder geval hebben er twee de zomer wel overleefd en ze zijn nu 10 & 12 cm groot.

Nu heb ik een experiment bedacht. Geheel onwetenschappelijk want ik heb geen controlegroep: ik heb beide boompjes binnen gezet. In mijn kantoor. Het idee? Ik wil kijken of ik reeds in de winterperiode nieuw blad aan de boompjes kan laten komen, zodat ze sneller groeien.

Meer lezen

Voornemens voor het nieuwe jaar

Het is zo langzamerhand midden december. En we gaan langzaam de goede kant op: de zon gaat ’s middags al later onder. Maar liefst 5 seconden later dan gister en morgen hebben we er wéér 10 seconden bij! Helaas werkt dit in de ochtend nog niet echt mee, want het wordt later licht: pas vanaf 31 december loopt de gehele combinatie van ochtend en avond “de goede kant op” en wordt het ook ’s ochtends weer vroeger licht.

Maar goed. Midden december dus. Een beetje vroeg om al te komen met goede voornemens. Aan de andere kant duurt dit jaar nog maar 18 dagen. Minder dan 5% van het jaar ligt nog voor ons en dat vind ik wel een goed moment om vooruit te kijken. Met projecten op het werk wacht ik ook niet tot ze zijn afgelopen vóór ik een nieuwe selecteer! Stilstand is achteruitgang tenslotte.

De voornemens zullen zich met name richten op het in stand houden van de financiën en het genieten van het leven. Dat eerste klinkts arbitrair, maar is het niet. Per 1 september ben ik gedeeltelijk voor mezelf begonnen en het doel is om dit vóór de zomer helemaal te kunnen doen. Ik wil niet zeggen wat ik precies doe, want ik wil anoniem blijven.

Maar, mijn “andere activiteit” is een vrij groot (in omvang, nog niet qua bezoekers) internationaal blog die verband houdt met mijn hobby. Wat mijn hobby is kan ik derhalve niet delen ;-). Enfin, ik heb eerder al eens geschreven over “career-blogging“. En mijn conclusie was destijds dat het voor dit (Geldsnor) specifieke blog geen mogelijkheid is. Echter, voor mijn andere blog is dit een ander verhaal. Ik heb hier wat milestones voor geschreven en geplot op een grafiek. Zoals je ziet is het, zoals bij vrijwel alle beginnende bedrijven, een hockey-stick.

Aantal pageviews per maand

Bovenstaande geldt voor mijn andere blog. Voor Geldsnor heb ik deze doelstelling niet, al zou het me wel een stuk verder op de curve brengen: December komt mogelijk opnieuw uit op bijna 20.000 bezoekers, met meer dan 30.000 pageviews.

Het eerste goede voornemen is dus: fulltime voor mezelf werken

Tweede doelstelling: gezin in balans

Ik werk vanuit huis, en het is de bedoeling dat dit zo blijft. Hierdoor ben ik (per definitie) veel thuis en heb ik relatief veel tijd voor de kinderen. Komt goed uit: Lieftallige Echtgenote werkt in een ziekenhuis en is druk. Met alle uitgestelde zorg zal dit nog wel een paar jaar zo blijven. Ze heeft het goed naar haar zin, maar het maakt mijn rol thuis wel véél belangrijker. Op dinsdag, woensdag en donderdag zorg ik aan het eind van de middag en avond voor de kinderen: van school/opvang halen, eten koken, douchen, naar bed. Best intensief, maar je went er aan.
Ons middelste kind gaat eind volgend jaar naar school en dat zal ook de nodige veranderingen met zich meebrengen. Ten goede, hoop ik. Maar in ieder geval is het prettig als/dat ik van huis werk en dat is dus één van de doelstellingen.

Om dit te bereiken/behouden is de eerste doelstelling belangrijk. Werken in loondienst is namelijk geen garantie dat ik thuis kan blijven werken. Zeker niet gezien ik voor een startup werk…Dat is een tamelijk grote garantie dat volgend jaar het laatste jaar is: of we verkopen de zaak (en dat is goed) of we stoppen de zaak (en dat is slecht). Mijn eigen bedrijf is een zijspoor om risico te beperken.

Derde doelstelling: kosten schrappen

Volgend jaar zal iets goedkoper worden, is de verwachting. De vakanties zullen ondanks alles goedkoper zijn. Maar ook de boodschappen. En de energierekening zal veel goedkoper zijn, dankzij onze briljante overheid en de korting er op. Ik heb namelijk geen last van hogere tarieven, wel voordeel van de lagere energiebelasting. Alle verzekeringen zijn quasi hetzelfde gebleven. Wat ik nog kan optimaliseren? Niet veel – maar in ieder geval is het lidmaatschap van Vereniging Eigen Huis gestopt: scheelt toch 30 EUR per jaar en voorkomt extra oud papier. Het blaadje las ik wel, maar ik stel vast dat ik er helemaal niets aan mis.

Vierde doelstelling: sportief!

Afgelopen jaar was minder sportief dan normaal. Dit met name door een blessure aan mijn voet de afgelopen maanden. Daar baal ik flink van, al heb ik wel redelijk gefietst. Maar aankomend jaar wil ik echt knallen en terugkomen op mijn “oude niveau”. Dat betekent in mijn geval een 5km in een minuut of 16 en een 10km in ongeveer 34 minuten. Een marathon onder de 2,5 uur zal niet gaan lukken, al is het maar omdat ik niet van plan ben een marathon te gaan lopen. Enfin, het gaat er niet om dat ik wil schermen met mijn prestaties – het gaat er om dat ik me weer fit wil voelen. En door een aantal maanden nauwelijks te kunnen hardlopen is dat nu niet echt het geval. Gisteravond heb ik 6km gelopen en voelde ik gewoon dat ik zwaarder was dan anders. Buitengewoon onprettig! Dus: veel hardlopen, veel fietsen én gezond eten. En met alles ben ik vast begonnen, dan hoeft het op 1 januari niet meer.

Heb jij al nagedacht over het volgende jaar?