(nog een) vakantie geboekt

Zo, het begin van het jaar gaat lekker. En soms niet. Maar goed.
Ik heb nog maar een vakantie geboekt! Ik ga aan het eind van het voorjaar met een goede vriend een weekje op pad in de bergen.
Dit doe ik ieder jaar wel een keer, maar dit jaar “mag” ik 2 keer. En daar heb ik heel veel zin in.

Tegelijkertijd is dat ook de eerste vakantie die ik ga hebben dit jaar, of zelfs de eerste echte vrije dagen dit jaar. Behalve Pasen dan. Al leerde ik gister dat Tweede Paasdag op 1 april is…Dat is een grap toch?

Met carnaval werk ik dit jaar ook gewoon door. Ik ben misschien de enige in mijn regio, maar ik heb besloten dat ik het simpelweg niet de moeite meer vindt. Ik vind het “wel leuk”, maar niet leuk genoeg om er geld en moeite in te steken. En zo kan ik Lieftallige Echtgenote hier nog wat helpen: dan kan ik (die zaterdag en zondag van carnaval) met de kinderen iets anders doen en kan zij lekker op stap met “de dinnetjes”.

Zo, nu weer door met het werk.

Geveld door de griep

Het is zover. In november en december werden de kinderen en Lieftallige Echtgenote één voor één ziek. Geldsnor bleef overeind. Zoals eigenlijk altijd. Ik denk dat ik in de 22 jaar die ik nu werk in totaal 10 dagen ziek ben geweest. 10 op de 4400 dagen dus, ofwel minder dan 1 dag per 2 werkbaar.

In de hele coronaperiode ben ik ook niet ziek geweest. Ik heb dus ook geen corona gehad. Nu heb ik vermoedelijk gewoon de griep. Woensdag ziek gemeld en maandag kan ik er weer tegenaan.

Wat wel bizar is, is hoe mijn Garmin horloge dit signaleert. Mijn hrv (hartritmevariabiliteit) ging sterk naar beneden, 1 dag voor ik me zelf slecht ging voelen. Mijn ademhalingsfrequentie schoot omhoog van 13 naar 17 (in rust) en mijn rusthartslag knalde door het plafond: vannacht 45 naar 80. Mijn lichaam was hard aan het werk om dit virus te bestrijden.

En dat lijkt gelukt. De koorts is weg, de eetlust een beetje terug en hoofdpijn en droge hoest ruimen het toneel. Het sluit precies aan op de gemeten waardes. Bizar.

Geldsnor wil een verjaardagscadeautje

Het duurt nog een paar maandjes, maar het is weer “de tijd van het jaar”. Onze kinderen zijn allemaal jarig in de periode oktober-februari en wijzelf zijn ook allebei jarig in de winter. En natuurlijk hebben we nog het hele Sinterklaas-geneuzel en de kerstdagen.

Een supergezellige tijd, waarin we ook heel wat te organiseren en regelen hebben. Kinderfeestjes, Sinterklaas, Kerst, Oud&Nieuw, en verjaardagen.
En dit jaar wil ik eigenlijk een cadeautje voor mezelf kopen. Jep, ik ga er voor vallen: een Playstation 5. Ja, dit is een affiliate-link maar het past binnen de context.

Vroeger, toen ik nog jong was, was ik een redelijk fervent gamer. Op de originele Playstation, wel te verstaan. En op de PC (eerder een Mac). Fervent staat nog mijlenver van fanatiek. Zó erg was het allemaal niet. Maar ik vond het leuk. Online Soldier of Fortune spelen, of Need for Speed en Gran Turismo op de Playstation. En op de Mac “Escape Velocity”, Sim City of Sim Farm. Heerlijk vond ik dat, en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik daar niet stommer van geworden ben. Althans, ik hou mezelf voor dat ik er in ieder geval goed Engels van heb geleerd (want op de Mac, in die tijd, bestonden er alleen Engelstalige spelletjes).

Nu is mijn oog dus gevallen op de nieuwste Playstation. Vorig jaar eigenlijk al, maar ik vond het kreng werkelijk te ongelooflijk duur. En het was ook nog eens nauwelijks te verkrijgen. Dit jaar lijkt het anders te zijn. De keuze is nog tussen een digitale editie (zonder schijfjes) of eentje met een Blu-Ray speler. Daarmee kan ik als het goed is ook 2e-hands spelletjes kopen, wat op een digitale editie niet kan. Keuzes, keuzes…Maar ik heb nog een paar maandjes!

Emigreren deel 2

Eerder deze zomer (oh wacht, het is herfst) deelde ik het al: we gaan emigreren. Over een jaar of 15, als de jongste oud genoeg is om haar eigen keuzes te maken. Tot op zekere hoogte.

Er kwamen vragen over het proces wat we gaan doorlopen en de keuzes die we maken. Die zijn nu veelal abstract, maar zullen steeds concreter worden.

Het gebied is vrij concreet: op een dag rijden van Nederland maximaal en in het hooggebergte. Niet in Oostenrijk dus en vanwege de kosten ook niet in Zwitserland. Meer concreet: Aostavallei in het noordwesten van Italië, Chamonix, Bourg Saint Maurice (Tarentaise-Beaufort).

Zonnig, met echte seizoenen en leuke dorpjes. Daar willen we iets bouwen of flink verbouwen. Maar stap 1 zal zijn dat we in de aankomende paar jaar een keer een appartementje kopen. Dan kunnen we daar zelf heen en het af en toe verhuren.

Dat appartement willen we houden, evenals ons huis in Nederland. En de andere woning en onze Nederlandse woning willen we bij voorkeur niet verhuren. Daar mogen de kinderen wonen, bijvoorbeeld.

Enfin, er moet nog heel wat water door de Rijn (of Rhone) voordat we zover zijn…maar met mijn recente promoties is het wel weer een stapje dichterbij gekomen!

Steenmarters op het dak…

Er valt tegenwoordig nauwelijks nog aan te ontkomen: marters. Overal hoor je dat auto’s of woningen beschadigd raken door deze beschermde diersoort.

Eerder waren de auto’s van buren al de klos. Wij zijn de dans altijd ontsprongen. Of dit kwam door onze eigen roofdieren (honden) of het hoge piepgeluid van opladende auto’s of de herrie van kinderen weet ik niet.

Maar sinds enige tijd horen we geluiden onder de dakpannen. Alleen ’s nachts: vogels zijn dan niet actief. Het rommelt, het scheurt, het bonkt. Het springt met 4 poten en is redelijk groot.

Katten hoor je niet en hebben er niets te zoeken. Ratten zijn kleiner, lopen anders en kunnen er niet op komen door de grote overstek. Maar marters…die kunnen klimmen en springen en zijn behendig met een overstek.

Tot zover zijn het hypotheses: zien doen we het niet. Vandaag heb ik de beveiligingscameras anders ingesteld (jep, mijn huis heeft camerabewaking rondom) en hoop ik te kunnen zien wat het is en waar het vandaan komt. De marterborstels zijn besteld, maar hebben 2 weken levertijd…hopen dat het werkt.

Marters hebben wel een voordeel: ze vreten de ratten op. En dat is dan weer prima!

Flink tegenvallende zomer. Of niet?

Voor mijn gevoel, en ik denk dat velen dit gevoel met mij delen, is 2023 een matige zomer. Vooral veel regen en relatieve koelte.

Ik wilde hier dan ook een flinke klaagzang gaan schrijven. Over de verregende zomer, over het pestweer en de kou. Maar: het is helemaal geen koele zomer!
In Nederland worden doorgaans de cijfers van De Bilt gebruikt om weer te duiden. Een lange meetreeks en redelijk centraal gelegen. Niet helemaal relevant voor mij: in mijn regio zijn de zomers nadrukkelijk warmer dan het verder naar het noordwesten gelegen De Bilt. Maar toch: deze zomer scoort gewoon een top5 notering op het gebied van warmste zomers sinds 1901!
Als je er over nadenkt is dit ook niet zo gek. Alleen lang geleden…Juni was de warmste sinds het begin van de metingen. Het oude record (van 2021) is verbroken met maar liefst 1.2°C tot 19.4°C. Ruim 3 graden boven de “normaal” (1991-2020). In die “normaal” zitten ook de hete juni maanden van 2017 (op dat moment recordhouder) en 2019 (op dat moment recordhouder) en 2018 en 2020 (op het moment een 9e en 10e plaats).
Juli daarentegen scoorde maar nét onder de norm (0.1C afwijking) en ook augustus zal op of iets onder de norm eindigen (met nog 6 dagen te gaan is dat een inschatting).

Gemiddeld is de zomer ook niet zo nat, zelfs nog droger dan normaal. Toegegeven: dit is vooral dankzij een gebrek aan regen in juni en lokaal zijn de verschillen enorm. Mijn dichtstbijzijnde KNMI station (Arcen) is 30% natter dan normaal.
Ook is de hoeveelheid zonneschijn naar mijn gevoel matig. Maar wederom is gevoel bedrieglijk, althans afgemeten aan de opbrengst van de zonnepanelen, hieronder in kwh aangegeven.
2020: 3600
2021: 3401
2022: 4100
2023*: 3700

Augustus duurt nog een paar dagen en het is dus niet definitief. Maar het lijkt voorzichtig een tweede plek op te leveren (we wonen pas 4 zomers in dit huis). Het valt dus wel mee…

Het elektriciteitsverbruik zelf valt wel wat tegen: de hittegolf in juni en de tweede begin juli hebben “genoodzaakt” tot relatief veel gebruik van de airco’s op de bovenverdieping & zolder. Het totale verbruik lag daarmee 10% hoger (2600kwh vs. 2400 in voorgaande jaren) dan normaal. Al wordt dat ook beïnvloed door het feit dat we vorig jaar 4 weken op vakantie waren en dit jaar net iets meer dan 2 weken. Weken waarin we dus wel werkten en de auto’s geladen hebben, plus overig gebruik.
Enfin, lang verhaal kort: het gevoel laat je vaak in de steek.

Bizarre vondst in de caravan

Vorige week hadden we de caravan al opgehaald. Keurig op de oprit gezet, maar verder nog niet zoveel mee gedaan.

Gister ben ik aan het uitruimen gegaan. We zetten de caravan namelijk altijd vrijwel vertrek-gereed in de stalling. Alleen de gasfles en kleren er uit. Maar ja, hij bleek toch wel zwaar te zijn.

Uitruimen dus. Deurtje open, wat dingen er uit. En daar zie ik iets groens in mijn ooghoeken. Ik herken het niet direct, maar een vage herkenning sluimert in mijn achterhoofd. Ik buk, raap het op. Vouw het uit, kijk in het licht. Op zoek naar watermerken. Hoe komt er een briefje van 100 euro in mijn caravan?

Mooie meevaller. Maar mysterieus: de mensen van de stalling hebben geen sleutel. Wij hebben nog nooit 100 euro in het wild gezien. Het is gek. Maar we hebben het afgestort bij de bank. Toch lekker.

De vakantie komt er weer aan

Sinds deze week hebben mijn kinderen zomervakantie (regio zuid). Heerlijk: het doet me aan vroeger denken. De lange zomerdagen, het kijken van de Tour de France bij mijn opa en oma. Het vooruitzicht dat we ergens in die periode met stramme beentjes op de achterbank zaten en vroeg in de nacht vertrokken naar de Franse kust.

Zelf gaan we eind volgende week op vakantie. Met de PHEV en de sleurhut die we inmiddels al enkele jaren naar tevredenheid gebruiken. We rijden rustig in 2 dagen naar de Alpen, maar vertrekken wel midden in de nacht (een uurtje of 4). Dan hebben we in de vroege ochtend al heel wat afstand gehad en zijn we in ieder geval onderweg.

Vorige week heb ik ook de caravan gewogen. Oef, een stukje realiteitszin bood dit wel…Onze caravan mag 1300kg wegen en woog maar liefst 1260kg. Zonder fietsen, zonder gasfles, zonder kleding, zonder toilettas van Lieftallige Echtgenote, maar met de vaste bedbodem en matrassen.

Dit weekend wordt het dus kilo’s sprokkelen. De voortent en stokken gaan in de dakkoffer. Een aantal haringen blijft thuis, evenals een aantal borden en metalen bestek. Te zwaar! Misschien kunnen we ook nog wel met een pannetje minder en de pionnetjes van het Monopoly spel thuis laten. Misschien zelfs de girale versie kopen, zodat we ook het Monopoly geld thuis kunnen laten?

Dat is onzin natuurlijk. Wel hebben we besloten onze fietsen thuis te laten. Ik ga gewoon een aantal keer hardlopen in plaats van fietsen. Dat is gunstiger voor mijn tijd (een uurtje hardlopen is een hele inspanning, een uurtje fietsen nauwelijks) en voor het gewicht (van de caravan én van Geldsnor zelf!).

Ook ga ik op zoek naar meer inspiratie. Ik ben op het moment érg druk. Niets wat ik niet overleef, maar wel dingen die veel tijd kosten. Maar gelukkig ook energie opleveren en mij daarmee geen energie kosten.

Reality check: we hebben het zo slecht nog niet

Af en toe is Geldsnor een Zeurpiet. Ik klaag regelmatig over de achterburen. Simpelweg omdat ik last van ze heb. Ik zanik soms over andere dingen: stank, drukte, lawaai.

Maar ik heb recentelijk een nieuw klusje opgepakt. We gaan de garage verbouwen. En dat betekent dat we achter de garage een overdekte fietsenstalling moeten bouwen. En dat betekent weer dat er een stoep gelegd moet worden.

Dus Vrouwe Geldsnor ging de donkere paadjes van het internet afstruinen naar stoeptegels. En die hebben we gevonden, in een stad hier niet ver vandaan. Geldsnor heeft uiteraard een eigen aanhangwagen, en het was dus een relatief koud kunstje om de stoeptegels op te halen. Hoewel, koud kunstje…Het was vrij warm afgelopen zaterdag.

Enfin: zo geschiedde het dat Geldsnor als Plattelander naar de Stad ging. Dat probeer ik te voorkomen, maar ik kwam er nu niet onderuit. Ik kwam terecht in een vrij keurige straat, omgeven door volksbuurten. Gezellige buurten, zoals een makelaar zegt met veel leven op straat. Kratjes bier in de voortuin en jolige muziek.

Even los van het feit dat ik me heb rondgesjouwd, realiseerde ik me eens te meer: zo slecht heb ik het niet. Ik heb weinig reden tot klagen, met betrekking tot de buurt. Ze woonden in deze wijk hutje-mutje en de tuintjes waren klein. Alles betegeld, en alles dus ook loeiheet. Geen schaduw, geen verkoeling. Uit diverse tuinen steeg (binnen redelijke proporties) muziek op, de lucht van een barbecue en lachende mensen.

Bij thuiskomst stond ik in mijn vrij ruime tuin te bedenken dat er maar één huis is met een beetje inkijk in onze tuin. Dankzij het formaat van de tuin is het huis van de achterburen 20 meter verderop, en aan beide zijkanten zit er 10 meter tussen de huizen.

Dus nee, veel reden tot klagen heb ik niet. Maar het was wel warm…!

Dorpsfeest!

Al jaren woont Geldsnor, geboren in een middelgrote stad, in een klein dorpje in het zuidoosten van het land.

Regelmatig heb ik al geblogd over de geneugten van het platteland, en over de nadelen.

Soms is er herrie, en soms stank. Meestal rust en een goede samenleving. Een echte bakker, een ijswinkel, boerderijwinkel en een grotere kern dichtbij met 5 supermarkten. In mijn dorp wonen nog geen 2000 mensen en men kent elkaar dus redelijk.

Wij zijn import, maar daarin zijn we niet uniek. Ons dorpje is gezellig en levendig, mede dankzij de carnavalsvereniging. En gister was het feest in het dorp. Slechte muziek, duur bier (maar we steunen de carnaval) en bitterballen: wat wil je nog meer op een stoffige vrijdagavond?

Het was weer ouderwets genieten in ons dorpje. Wim zag het goed!