Yes! Mijn olijfbomen zijn niet dood!

Ik ben nogal een liefhebber van groen, en kweek graag mijn eigen dingen. Het opkweken van mijn eigen boompjes en fruit, beetje experimenteren met een wadi en wat daar kan groeien en met een klein moestuintje.

Vanochtend moest ik sproeien, de jonge plantjes in de moestuin overleven de droogte anders niet: deze maand pas 6mm neerslag en allemaal aan het begin van de maand. Sproeien is tegen mijn gewoontes in, want de rest van de tuin heeft een darwinistisch beleid: overleef je het niet, dan hoor je hier niet.

Zo ook de olijfbomen. Bij het vorige huis stonden ze in grote plantenbakken. Hier ook, tot vorige zomer. Toen hebben we ze in de volle grond gezet. Ze groeiden meteen goed. En toen kwam de kou in februari. Ik heb getracht ze af te dekken, maar de combinatie van kou en wind maakte dit moeilijk. Ze stierven vrijwel allemaal (het zijn er 5).

Maar: een poosje terug begonnen de eerste drie uit te lopen met enthousiaste groene scheuten. Net heb ik nog even de andere twee bekeken. En wat schetste mijn verbazing? Ze zijn uitgelopen deze week, met nieuwe takken van onderaf! Prachtig, want olijfbomen zijn mooi en doen het goed in ons microklimaat. Als er geen koudegolf komt …

Fijne zaterdag!

De honden worden ouder. En rap…

Huize Geldsnor wordt niet alleen bewoond door een aantal Homo Sapiens. Nee, ook door 2 specimen van het soort Canis lupus familiaris, meer specifiek: 2 zwarte labradors. Ze hebben al een hele aardige leeftijd. De oudste is 13, de jongste is 12. Behoorlijke leeftijden voor honden van dit formaat. 60cm schofthoogte, 30 kg en altijd vrij actief geweest.

Maar de laatste maanden gaat het hard achteruit. Echt concrete klachten zijn er niet. Ze hebben soms veel jeuk (en we hebben parasieten ed. uitgesloten). De een is doof, de ander half blind. Maar ze zijn vrolijk en lief. Opstapjes komen ze niet meer op, of af. En lopen…Lopen wordt steeds moeilijker. Waar we vroeger 20km gingen hardlopen is dit nu flink afgenomen: we halen meestal maar nét het eind van de straat.

De behoefte is dan al op de straat gedaan door de oudste: die heeft zulke spastische jeukreflexen dat ze in het gras gewoon neervalt omdat de jeuk de overhand krijgt. Ze gaat het gras dus niet meer in. Dat is vreselijk om te zien, eigenlijk. Want het zit haar duidelijk niet lekker: vroeger (tot een jaar geleden) had ze nog nóóit op straat gepoept. En ja, uiteraard ruim ik het op!

Sinds onze verhuizing bijna 2 jaar geleden is de afstand van de wandelingen nog verder teruggeschroefd. We wonen dichter bij de rand van het dorp en zeker in de winter is het dan niet prettig om verder te lopen over een quasi-doorgaande weg met weinig verlichting en 2 gitzwarte honden. Die hebben wel lampjes om, maar toch. De afstand van de gewone uitlaatroute is gewijzigd van 800m naar 400m. Stiekem een flinke vermindering van de hoeveelheid lichaamsbeweging, ook voor ons.

Nu met de warmte hebben ze het nog moeilijker dan anders. Ze zijn nog vrolijk, er is geen pijn en geen ondraaglijk lijden. Inslapen is voorlopig (hopelijk) nog niet aan de orde.

(overigens is de frequentie van het kopen van hondenvoer met ruim 15% afgenomen. We voeden “op het oog”, dus als ze te zwaar worden krijgen ze minder. En minder beweging is dus automatisch minder voer, dikke honden zijn niet gezond.)

Rondje hardgelopen op z’n elfendertigst

Gisteravond heb ik wellicht het mooiste en lekkerste rondje hardlopen ooit gemaakt. Een kleine 13 km, op een eenvoudig tempo maar een moeilijk parcours: honderden meters hoogteverschil in totaal… Heerlijk door het bos gehobbeld. Fluitende vogels, reetjes, herten, spechten, muisjes, eekhoorns: de fauna op zijn best.

Maar ook hellingen vol met varens, vingerhoedskruid en hoge grassen en braamstruiken, en tientallen planten die ik niet direct herken in het voorbijgaan. Maar wat was het heerlijk! Gewoon een dik uur buiten gerend, vlak voor zonsondergang in een prachtig stukje Nederland. Geen mens gezien, geen auto’s te horen en geen knetterende motoren. Eenvoudig genieten!

Een saai maar goed weekend tegemoet…

We hebben dit weekend exact 0 plannen, afgezien van “de moetjes”. Het moetje van zaterdag is zwemles van Zoonlief. En zondag “moeten” we naar het oefenuurtje omdat hij zwemles niet zo leuk dreigt te vinden. Dus even de lol er terug in brengen.

En verder hebben we gewoon geen plannen. Niets, noppes, niente, nada. Wellicht gaan we zaterdagavond allebei (om de beurt) sporten. Ik fietsen, Lieftallige Echtenote hardlopen. Helaas had ze de laatste keer nogal last van haar voet (zij heeft “moeilijke voeten” en moet nieuwe inlegzooltjes), dus of ze het gaat doen weet ik niet. Alternatief is dat zij ook een rondje gaat fietsen, maar dan moet eerst haar voorband vervangen worden. Het ventiel is lek en daar is weinig aan te lijmen. Wellicht dat dit meteen een andere activiteit naar boven brengt, want ik weet wel wie de band mag gaan vervangen…

Ook zal ik de zolder op moeten ruimen: dinsdag beginnen ze eindelijk aan de zolderverbouwing. Het had nogal wat voeten in aarde om de aannemer eindelijk aan het werk te krijgen, maar gelukkig is het dan volgende weekend klaar: de schoorsteen is dan weg en dan kan ik zelf aan de slag om het “even af te maken”. De plannen voor het volgende weekend liggen dus al wél klaar…

Dit weekend zal verder ingevuld worden met, vermoedelijk, uitgebreid koken. En een bezoekje aan mijn ouders want die gaan binnenkort 5 weken op vakantie (pensionado’s…). En natuurlijk flink in de tuin aan de slag, want het onkruid groeit als een malle. Dat haal ik niet allemaal weg: ik haal het pas echt weg als ik een alternatieve plant er voor heb. Maar ik moet het wel in toom zien te houden: ik heb namelijk een “wortelonkruid”. En die moet ik uitputten. En da’s vermoeiend werk!

Heb jij nog plannen?

Geluid(soverlast)

Tijdens de coronacrisis is het aantal meldingen van geluidsoverlast aanzienlijk toegenomen. Dit is een linkje naar Omroep Brabant, maar dit had een groot aantal andere media kunnen zijn. We zijn meer thuis, en ook de buren zijn meer thuis. En hun kinderen, en we hebben ook allemaal nog eens geen klap te doen.

Nu is de Geldsnor altijd al erg gevoelig geweest voor geluid. Vooral menselijk, mechanisch geluid. Bladblazers, scooters, motoren, auto’s, hogedrukreinigers: allemaal verschrikkelijk. De een nóg erger dan de ander. Andere geluiden heb ik minder moeite mee: muziek, pratende mensen, gelach. Geen probleem.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik een emotioneel wrak ben. Dat wil zeggen: ik heb nogal snel een brok in mijn keel als ik onder de indruk ben. Mooie muziek, onweer, vuurwerk, emotionele filmscenes. Vrijdagavond begon het te regenen. Niets indrukwekkends, gewoon een gezapig regentje. Ik was de honden uit aan het laten – en genoot er van. Het zachte gevoel van de druppels op mijn huid. Het ruisen van de regen door de bomen terwijl het volledig windstil was.

Het mooiste geluid van de wereld – en een goede buffer voor het feestje van mijn achterburen zaterdagavond met een mannetje of 20, Nederlandse muziek en aan de kwaliteit van het meezingen te horen ook een hoop drank…

Hoe was jouw weekend?

De elektrische fiets(er)

Hoewel ze onverwachts gedrag vertonen, zijn ze vaak al van verre herkenbaar: de elektrische fietser. Met een traag beentempo ontwikkelen ze een snelheid die gevaarlijk is als je dit koppelt aan het doorgaans wat tragere reactievermogen wat gepaard gaat (of ging) met de elektrische fietser. Men draagt vaak, ongeacht de weersomstandigheden, lange mouwen, lange broeken, handschoenen en vaak een muts. Zelfs met meer dan 20 graden heb ik gister de nodige elektro-fietsers met handschoenen en sjaal gezien. Ongelooflijk.

Een bepaalde categorie elektro-fietser heeft ook spiegeltjes. Totaal zinlose dingen: óf men kijkt er niet in, óf men doet niets met de informatie en blijven breeduit langs elkaar fietsen in een relatief hoog tempo.

Dat is “de klassieke elektrofietser”. Op leeftijd en soms slecht ter been. Het is voor hen een fantastische uitvinden: de mobiliteit blijft op peil en het is eenvoudiger om in beweging te blijven. Mijn grootouders van bijna 90 hebben allebei een elektrische fiets en kunnen mede hierdoor nog zelfstandig blijven wonen. Ideaal!

Maar er zijn nog 3 categoriën te gaan. De “vitale 50-er”, de “bakfiets-mama” en de “scholier”.
Kijk, Geldsnor fietst veel en is doorgaans vrij fit. En ik snap er werkelijk helemaal niets van. Waarom zou je als gezond iemand, zonder verdere beperkingen, een elektrische fiets kopen? Wie kan mij uitleggen waarom je met een elektrische fiets naar de tennisvereniging gaat, of naar de voetbal?

De “Vitale 50-er”

Als ik een rondje fiets, zoals ik gister deed, kom ik die vitalie 50-er massaal tegen. Eerst op de fiets, en daarna op de terrasjes. Of andersom. Heerlijk een stukje fietsen (snap ik prima) en dan omdat je zo gezond bezig bent geweest een stuk vlaai naar binnen snavelen met een kop cappucino en slagroom. Dat moet men natuurlijk zelf weten, baas in eigen huis en zo, maar ik snap er niets van. Laatst legde iemand mij uit dat zij “zo sportief was” en elke zondag wel 60 km fietste. Elektrisch ondersteund, maar “nooit op maximaal, hooguit de helft”. Dat is 125W, wel te verstaan. Nu moet je weten dat de Geldsnor fietst met een vermogensmeter en mijn FTP ligt rond de 250W. Daarmee zit je ruim boven de 25kmh (de officieel begrensde snelheid van trapondersteuning). Om die snelheid te halen op een elektrische fiets met 50% ondersteuning gebruik je zelf dus minder dan de helft van de energie. Zelfs maar 35%. 60km fietsen is op die manier equivalent aan 20km fietsen zonder ondersteuning. Wellicht iets om over na te denken als je dat extra stuk taart pakt…

De bakfiets-mama

Zelf heb ik ook een bakfiets. Dat geef ik meteen toe…Uiteraard zónder trapondersteuning! Op die manier is een rondje fietsen met de kinderen meteen een training. Wie zegt dat mannen niet kunnen multitasken!

Maar ik zie in de buurt, ook al woon ik in een klein flutdorpje op het platteland, massaal de bakfiets-mama. Bakfiets-mama’s rijden in tegenstelling tot de term helemaal niet altijd met een bakfiets. Het kan ook een elektrische mama-fiets zijn. Extra dik frame, met voor en achter een zitje. Wij hebben ook een mama-fiets, uiteraard zonder ondersteuning. Dat snap je. De bakfiets-mama gaat er vaak buitengewoon prat op om gezond en bewust te leven (super!), maar hebben niet zelden een behoorlijke Netflix-ervaring (moeten ze zelf weten, maar meestal gaat series bingen niet gepaard met sporten en een bakje sla). Ik moet wel zeggen, en vergeef me deze opmerking alsjeblieft, dat het voor mannen vaak buitengewoon plezierig is om de kinderen naar school te brengen of op te halen. In ieder geval hier in het dorp hebben de meeste vriendjes en vriendinnetjes van mijn kinderen erg knappe mama’s. In de kroeg zou ik dit wellicht minder genuanceerd brengen. Maar dat terzijde.

De scholier

Toen de Snor nog een Snorretje was fietste ik elke dag naar school. Mijn basisschool was 5km fietsen (lang verhaal, iets met een verhuizing en weer terugverhuizen waarbij ik per se naar dezelfde school wilde als vroeger en ik zat in groep 7/8). Mijn middelbare school was een kilometer of 12. Weer of geen weer: ik moest fietsen. -10, +30, sneeuw, ijzel, regen of mist. Er was geen alternatief. Met de bus naar school duurde enkele uren, en “No way” dat mijn ouders mij zouden wegbrengen of ophalen. Slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding. En eerlijk gezegd zijn er maar weinig nostalgische gevoelens zo sterk als het gevoel van vingers die tintelen en pijn doen van de kou (of van het opwarmen, na de kou).

Hoe anders lijkt dit nu te zijn. Ik zie de scholieren (voor zover ze nu fietsen) massaal op de elektrofiets van een dikke duizend EUR naar de scholen fietsen. Gezonde, jonge, normaliter fitte mensen. En daar gaat het voor mij “mis”. We zijn geen ontberingen meer gewend en willen onze kinderen daaraan niet blootstellen. Beweging is goed, maar beweging moet wel gepaard gaan met “belasting” van je spieren. Dat is goed voor je botten, je spieren, je hart en bloedvaten, je hersens. Ik vraag me dan ook af welke invloed dit later gaat hebben op onze collectieve gezondheid. We zijn immers nog steeds in de waan dat we veel bewegen, zonder dat dit werkelijk (qua intensiteit) het geval is.

15% verloren in een jaar

Deze post gaat niet over mijn vermogen, of inkomen. Nee, deze post gaat over mijn conditie. Het afgelopen jaar, of inmiddels bijna 1,5 jaar, staan in het teken van corona. Bij mij, bij jou, bij iedereen. En ik moet zeggen dat het me zwaar begint te vallen. Niet zozeer omdat ik niet kan sporten: dat gaat prima. Ik ga niet naar een sportschool en sport uitsluitend individueel. Hardlopen en fietsen zijn mijn sporten.

En uiteraard hou ik ook hiervan allerlei statistieken bij met mijn smartwatch. Om het een en ander een beetje te kaderen heb ik gekeken naar de periode vanaf begin 2019 tot nu. Aan het eind van de zomer van 2019 was ik op mijn zwaarst (van de afgelopen 2,5 jaar) met bijna 86kg op 29 juli 2019. Daarvoor was ik een stuk lichter, maar ook sneller. Daarvoor heb ik gekeken naar de snelste kilometertijd van mijn hardloopsessies. En uitsluitend gekeken naar sessies langer dan 10km. Stukjes van 5 of 8 kilometer heb ik niet meegenomen. Zoals je ziet was de snelste tijd rondom het voorjaar / eind van de winter van 2019: 209 seconden per kilometer (3 minuut 29), gelopen in een 10 kilometerloopje in de buurt. De piekjes in februari van dat jaar liggen rond de 260 seconden en zijn gelopen tijdens halve marathons (snelste in 1u35).

Enfin…De zomer van 2019 was een heerlijke zomer, maar ik heb geen idee meer wat er op sportief vlak gebeurde. Ik heb in ieder geval weinig gesport in die periode, althans geen afstanden groter dan 7km. Dat is dan ook de “flatline”. Langzaam gaan we naar de start van de coronaperiode. Aan het begin van de coronaperiode woog ik 83,8kg. Voor mij een vrij hoog gewicht. Maar, ik liep ook mijn rondjes op 244 seconden. Niet per se heel erg slecht.

Nu, eind mei 2021 is mijn gewicht lager dan aan het begin van de coronacrisis. Ik schommel rond de 82kg. Maar met hardlopen gaat het helemaal niet zo goed: ik heb maar liefst 15% aan conditie in mogen leveren! Nu heb ik er voor gekozen om dit in seconden per kilometers uit te drukken. Ik had dit ook kunnen doen met de gemiddelde tijden per afstand. Het resultaat is hetzelfde.

Of is het resultaat toch anders?

Oj Geldsnor. Je glijdt af! Of is er toch iets anders aan de hand? Gelukkig is er iets anders aan de hand. Er spelen namelijk meer parameters mee. Zo zegt de kilometertijd (of de totale tijd) helemaal niet alles. Het gaat er ook om hoe ik me daarbij voelde. En dat is goed te meten met de hartslag. Gelukkig hou ik die ook bij. Ik heb er geen mooi grafiekje van gemaakt, dat niet. Maar van de hartslag moet je weten dat deze rechtevenredig is aan de snelheid, bij een gelijkblijvende conditie. Uiteraard minus de basishartslag die je sowieso moet hebben om te overleven (rusthartslag) en wakker te zijn (bewustzijn).

En gelukkig. Mijn meest recente cijfers zijn niet zo slecht. Zo is de 284 seconden per km gelopen in een loopje waar mijn gemiddelde hartslag 157 was. Gelijk aan de score van 2020.
Maar wat is er dan aan de hand? Welnu: ik heb veel meer gefietst in de winter. Honderden kilometers per week, op een fietstrainer. Mijn conditie is op zich dus nog wel prima. Alleen zit het niet meer in hardlopen, maar in het fietsen. Daarvoor gebruik je nét andere spieren (of dezelfde spieren op een andere manier). De komende tijd zal het zich dus ook snel recht kunnen trekken als ik weer volle bak aan het hardlopen ga en de fiets vaker laat staan. Of het vaker combineer. Helaas (op sportief gebied, verder absoluut geen helaas) heb ik 3 kleine kinderen en dat neemt een hoop tijd in beslag.

Desalniettemin lukt het minder goed om echt “diep” te gaan. Iets om aan te werken. Als je tot hier bent gekomen: mijn excuses voor deze sportstatistieken op een quasi-finance blog 🙂

Het was weer zo’n bijna perfect weekend

Afgelopen (lange) weekend was weer eens zo’n weekend. Een weekend waarin we weinig bijzonders hebben gedaan en zich eigenlijk kabbelend voortsleepte door de tijd. Voortslepen is hier niet negatief, maar juist positief. Het leek heel lang te duren.

Zoals ieder gezin hebben wij onze rituelen , tradities en onze schema’s. In het weekend bakken we broodjes af. We drinken rustig onze koffie en laten de kinderen na het eten begaan. Lekker hun eigen gang even gaan, binnen de kaders van onze opvoeding uiteraard. En ja, onze schema’s veranderen voortdurend: de kleine wordt groter, de oudste moet naar zwemles. Tijdens zijn zwemles heb ik met mijn ene dochter lekker gepuzzeld (ik heb een bloedhekel aan puzzelen, maar goed) en lag de ander lekker boven te slapen.
De zwemles was, in tegenstelling tot vorige weken, ontzettend goed gegaan. Weinig spanning en dus iets te vieren. Van zijn eigen zakgeld heeft hij een lego-autootjes gekocht. Zo trots als een aap met zeven staarten…!

In de middag ging hij lekker spelen bij zijn beste vriendinnetje en heb ik geklust: nieuw dorpeltje er in lijmen, afkitten, dat soort dingetjes. Van die tien-minuten-klusjes die blijven liggen. Nadat ik hem heb opgehaald hebben we (ik) frietjes gebakken in de nieuwe frituurpan. Volstrekt geslaagd! Met een schaaltje wortels & paprika er bij was er ook nog iets gezonds bij te knabbelen. En in de avond hebben we gewoon allebei (vrouw en ik) hardgelopen, al was het om de beurt.

Zondagochtend hebben we een speurtochtje gelopen (2.5km). In de middag werden we uitgenodigd om een aardbeienvlaai te komen eten bij mijn schoonouders. Daar zeg ik geen nee tegen – en niet alleen omdat het gratis was! Daarna nog lekker het bos in geweest.

En ook gister, Tweede Pinksterdag, viel het weer in mijn regio mee. Al om 9 uur waren we in de speeltuin, na een uitgebreid ontbijt. Tot half twaalf heb ik in de garage opgeruimd en in de tuin gewerkt. En vanaf 14 uur was het alweer droog en hebben we lekker een ijs(je) gegeten op een terras. Voor de tweede keer in anderhalf jaar.

Kortom: het was een heerlijk #burgermansmomentjes-weekend, waarin we absoluut niets bijzonders hebben gedaan en toch heerlijk onze tijd hebben kunnen besteden.

Hoe was jouw weekend?

Een avondje ouderwets buitenzitten

Mwoah! Wat een lekker avondje gister! Voor het eerst sinds tijden heb ik met een maatje lekker onder mijn eigen gebouwde overkapping gezeten. Biertje er bij, een anti-muggen-stinkding aangestoken en dozen met bitterballen leeg zitten snavelen. Ten slotte moet de vriezer leeg gegeten worden. Bijkomend voordeel: het kratje bier is ook leeg en kan morgen mee met de Appie-bezorger. Meevaller…

Maar het was weer een fijne, onbezorgde, corona-vrije avond. Heerlijk, en het was gezellig. Ik kon meteen de dingen bespreken die nu belangrijk zijn. Lang leve de vakantie! Nog 1 weekje tot het begin van het einde…

Moederdag

Geldsnor houdt niet van commerciële ellende zoals Moederdag. Wat een onzinnig geneuzel. Ik probeer altijd mijn steentje bij te dragen in dit huishouden en aandacht aan Lieftallige Echtgenote te schenken. Maar ik moet ook toegeven dat ik het gevoel van romantiek heb van een schildpad.

En dus die ik obligatoir mee. Mede omdat er geen echt andere romantische mogelijkheden zijn op het moment: lekker uit eten zit er niet in.

Maar het wordt een lekker ontbijt. Verse croissants, jus en aardbeientaartjes. S avonds, mits de planning het toelaat eten we asperges. De kinderen hebben geknutseld, en ik heb ook een kleinigheid gekocht.

We doen dus volop mee aan dit circus. Maar als het haar blij maakt, dan die ik mee. Het is tenslotte een klein offer…

Wat doe jij met Moederdag?