Gaat Geldsnor ontslag nemen?

Sinds een jaartje ben ik aan de slag bij een heel leuk bedrijf. Daar heb ik een aantal mooie stappen mogen maken, omdat er een aantal mensen “ruimte” voor mij maakten.
Om hier aan de slag te gaan heb ik echter een behoorlijk aantal stappen terug gedaan. Zowel op gebied van salaris als op hierarchisch niveau. Waar ik eerst onderdeel was van MT van een bedrijf, ben ik nu middelmanager bij een (groter) bedrijf.

De stap in salaris scheelde een kleine 2500 EUR per maand, en ik heb mijn lease-auto ingeleverd. Allemaal geen probleem: het was onderdeel van het meer conventioneel aan de slag te gaan, na jaren van isolatie in de coronacrisis.

In de zomer heb ik mijn amibitie duidelijk gemaakt en onze directeur een stukje uitleg gedaan over mijn historie. Hierop was de reactie zeer positief, en het was ook duidelijk dat er snel nóg meer ruimte zou komen.

Lang verhaal kort: mijn huidig leidinggevende is aan de kant gezet. Sindsdien duurt het echter al enkele máánden om zijn functie op te vullen. We willen niet extern werven, maar men durft ook nog niet de beslissing te nemen wie het dan intern overneemt.

Ondanks het feit dat ik van 3 personen het werk heb overgenomen + mijn oorspronkelijke werk doe, en alom lof krijg voor wat ik weet en hoe ik met mensen en mijn team omga, is het MT er nog niet van overtuigd dat ik die plek op moet vullen.

Dat wil zeggen: ze willen wel dat ik de gaten dichtloop de komende maanden, maar me nog geen volwaardig onderdeel maken daarvan. Goed genoeg om de stront te scheppen, maar zonder daar verder consequenties aan te verbinden.

Mijn eerste gevoel is: daar pas ik voor. Als je nu nog niet weet of ik onderdeel moet zijn van het MT, dan weet je dat over 3 maanden ook niet, en over 6 ook niet. En als ik mijn huidige functie zal blijven uitoefenen: waarom zou ik dat niet doen bij een bedrijf waar ik 30-40% extra betaald krijg?

Frustraties tot aan het dak. 2024 begint goed!

Zo, het jaar is begonnen. En hoe. Binnen mijn ploeg heb ik te maken met de gewone ziektegevallen, mijn eigen ziektegeval, vakanties en een langdurig afwezige.
Daar bovenop de druk van klanten om te leveren, die weer haaks staat op de druk van andere klanten om vooral níet te leveren. Lekker bezig!

Tegelijkertijd ben ik gefrustreerd. Over hoe dingen soms gaan. Over hoe een directie dingen toe kan zeggen tegen een klant, zonder ruggenspraak te houden met de personen die het werk moeten verzetten (of waarvan hun teams getroffen zijn). Zoals ondergetekende en nog een aantal andere leidinggevenden.
Nee, in plaats daarvan worden er toezeggingen gedaan op basis van een inhoudelijke kennis van 0.0 en een houding van “dat regelen ze wel”.
Echter: sommige dingen kunnen niet. En we hebben een aantal “sommige dingen” concreet aan de hand. En wij zijn dus degenen die met ons goede gedrag voor de klant staan uit te leggen waarom de toezeggingen van de directie niets waard zijn. En dát politiek gebracht om in ieder geval een doel te kunnen bereiken.

De rest van het jaar wordt niet per se beter. En ook weer wel, want ik heb er wel veel zin in. Feit is: onze markt ligt op zijn gat. En die gaat aantrekken, en de eerste tekenen daarvan zien we al wel gloren aan de horizon. Dat brengt een flinke verantwoordelijkheid met zich mee om op het juiste moment beslissingen te nemen en acties te ondernemen. Maar goed, daar word ik voor betaald.

Geheel in tegenstelling tot een andere collega. Zonder al te veel details is de beste jongen gepromoveerd naar een nieuwe functie. Hij doet dat geweldig (zonder cynisme, echt wát een kanjer). Maar ondertussen is zijn direct leidinggevende een poosje met verlof. Als in: een maand of 3. Niet handig: onze nieuwe jongen word volledig overvraagd. Want je kunt nog zo goed zijn: je kunt van een 23-jarige met weinig ervaring niet veel verwachten. Wel veel inzichten, enthousiasme en energie. Maar niet dat hij zijn rug recht houdt voor het hoogste management waar hij normaliter geen contact mee heeft.

Vandaag is hij in tranen een meeting uitgelopen, na herhaaldelijk “prikken” van bepaalde mensen. Althans, dat heeft hij mij verteld want ik was er zelf niet bij. Lost zich vast wel weer op…

Het nieuwe jaar start traag…

Vandaag is de eerste werkdag van het nieuwe jaar. Altijd een periode waar ik een beetje tegenop zie: alle plichtplegingen. Tientallen collega’s om “de beste wensen” uit te spreken en interesse moeten tonen in hoe hun kerstperiode en oudjaar was. In sommige gevallen interesseert het me ook. In andere gevallen aanzienlijk minder.

Het is ook de tijd van het jaar dat we de “jaarafsluiting” moeten draaien in ons systeem. Dit houdt van alles in, onder ander het uploaden van allerlei bestanden waar natuurlijk van alles mis mee is. Verkeerde kolommen, verkeerde namen, datumnotaties en punten & komma’s. Maar het is allemaal gelukt – ondanks dat het de eerste keer was voor mij.

Ook ben ik me nu aan het voorbereiden op het reguliere werk: we krijgen een druk einde van het jaar (regeren is vooruitzien, dus ja, ik heb het over Q3-Q4 van 2024). Maar ook alle persoonlijke ontwikkelingsgesprekken met mijn teamleden moet ik voeren én voorbereiden. Het team bestaat uit 8 personen, variërend van schoolverlaters met een VMBO-achtergrond tot academici en alles daar tussenin.

Daar schuilt op geen enkele manier een waardeoordeel in. Voor mij zijn ze allemaal waardevol en ik heb zelf niet zoveel op met “hoger opgeleid” of lager opgeleid. Zelf ben ik een schoolverlater, destijds zonder diploma en ik heb later mijn HBO & universiteit gedaan. Ik ben de eerste om te erkennen dat zonder onze operationele afdeling, de rest absoluut overbodig is. Helaas krijgen (of kregen, ik doe mijn best om het te veranderen) niet de tijd en aandacht die ze nodig hebben.

Enfin, ik ga door met het voorbereiden van mijn gesprekken. Werk ze!

Gelukkig Nieuwjaar (en een kleine terugblik)

Het nieuwe jaar is begonnen! Gelukkig Nieuwjaar en de beste wensen vanuit Huize Geldsnor.

Wij hebben het gevierd met 2 bevriende koppels en een hele stapel kinderen. In ons huis, en het was een herrie van jewelste. Maar goed, het zit er weer op.

Tijd om vooruit te kijken naar het nieuwe jaar, maar eerst een kleine terugblik. 2023 was het jaar waarin ik weer bij een regulier, winstgevend en continu bedrijf ben gaan werken. Middels een aantal promoties in de eerste 10 maanden ben ik nu afdelingsmanager van een team van 9 personen. Erg leuk, heb ik ervaren.

2023 was verder een onbewogen jaar zonder grote dingen. Triple glas geplaatst, veel gewerkt en de tijd vloog voorbij. Iets meer dan 200.000 unieke bezoekers hebben mijn blog gevonden in 2023. Niet slecht, zeker niet gezien mijn sterk afgenomen frequentie van posten.

Echter, ondertussen is één van mijn beste vrienden voor een bekend Nederlands bedrijf gaan werken. En hij probeert mij naar binnen te hengelen. Ga ik het wel doen, of niet? Daar is het laatste woord nog niet over gezegd…

Dit jaar staat er blogtechnisch weinig op het programma. Ik ben gewoon te druk, eerlijk gezegd.

Hoe was jouw jaar?

Reorganisatie

Sinds een paar maanden ben ik leidinggevende van een team van een man of 10 (eerlijk is eerlijk, het is 60/40, net iets meer mannen). En dat vind ik ontzettend leuk. Ik krijg goede feedback en heb het erg naar mijn zin.
Het bedrijf was, en op lange termijn is, groeiende. Maar natuurlijk spelen er de “typische problemen”. Een medewerker die thuiszit met een burnout. Iemand moeten ontslaan omdat het een absolute nitwit was en gruwelijk de afdeling verstoorde. Dat soort dingen.

Maar mán wat heb ik het naar mijn zin.
Recentelijk was er een kleine “hick-up”. We hebben te maken met uitdagende (tijdelijke) marktomstandigheden waar ik verder niet over uit kan wijden. Maar het resultaat is dat er een aantal mensen uitmoet. Nu nog vooral gedetacheerden, maar ook contractverlengingen zijn geen automatisme meer.
Dat brengt een hoop onrust met zich mee. Gesprekken met iedereen, blijven motiveren en begeleiden voor hen die het betreft die moeten vertrekken. Maar ook het eerlijk verdelen van het werk wat overblijft.

Dit is ook (zeker voor de jongsten in mijn team) heel leerzaam. Het is namelijk gewoon spannend. Niet iedereen heeft zijn zaken goed voor elkaar en veel mensen maken zich zorgen. Die kan ik niet volledig wegnemen, maar ze wel begeleiden in het proces.
Het doet me ook denken aan een tegeltje die ik ooit in een serie heb zien hangen aan de muur (volgens mij was het in The Walking Dead): Rough seas make good sailors.

Een variant op “when the going gets tough, the tough get going”. Je hebt de kans om uit te blinken en je te onderscheiden. De onzekerheid is niet leuk, maar de kracht zit in dit ombuigen in een andere energie. We kunnen met onze afdeling een enorme bijdrage leveren aan de winstgevendheid, werkkapitaal en cashflow. Dáár moeten we onze energie op richten. En dat lijkt best aardig te lukken.

Op naar de laatste maand van het jaar. Niet bij de pakken neer gaan zitten dat onze CAO verhoging niet doorgaat, dat bonussen niet worden uitgekeerd en we hetzelfde werk moeten doen met een aantal collega’s minder.
Ik ben graag de kapitein – en als het stormt sta ik op de brug.

Tranen gehuild

Het is inmiddels bijna een week geleden. De verkiezingen. Enerzijds hebben anderen er voldoende over geschreven. Anderzijds is er niet genoeg over te schrijven.

Ik heb vorige week woensdag letterlijk zitten huilen op de bank. Met mijn verstand kan ik er niet bij. Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen stemmen op een xenofobe man? Beseft men wat er in het programma staat? Dat verbieden van de Koran en Islam ook automatisch het verbieden van alle religies inhoudt? Nog los van de seculiere staat waar we in leven.

Beseft men wie “de hardwerkende Nederlander” is, het stokpaardje van veel politici? De hardwerkende Nederlander is niet zelden een Pool in een Kia Picanto, onderweg naar een klus. Klussen die de hardwerkende Nederlander verafschuwt.

Beseft men dat Nederland afhankelijk is van zijn buurlanden, of willen we echt terug naar de gulden en grenscontroles van vroeger? Die generatie Z en de millenials zoals ik nooit gekend hebben.

Knettergek. Van alle realiteit ontdaan, maar het zal vast niet lang duren.

Maar laten we ook kijken hoe we hier verzeild zijn geraakt. Crisis na crisis, zonder fatsoenlijk beleid of bestuur. Een liegende premier met teflon schouders. PFAS, stikstof, woningbouw, inflatie, armoede, verslechterde gezondheidszorg tegen hogere kosten en overal personeelstekorten van jewelste. Meer dan 10 jaar VVD brengt je nog dichter bij de afgrond. Schiet mij maar lek.

Ik begrijp het sentiment, maar niet de keuze. Maar goed, het is (nog) een vrij land. Niet als het aan de Blonde Profeet ligt. Maar nog wel…

Koekenbakkers in het team…

Om met de deur in huis te vallen: Geldsnor is manager bij een bedrijf. Dat ben ik nog niet zo lang (maar was ik daarvoor wel bij andere bedrijven). Voor sommige mensen is “manager” een vies woord, waar soms een smaakje aan hangt van mannen in pakken die een makkelijk leven leiden en andere mensen het werk op laten knappen.
Ik hoop dat ik daar niet bij hoor: ik werk efficiënt en vrij veel. Er komt veel werk uit mijn handen, en echt niet alleen uit het aansturen van andere mensen. Dat is wel mijn primaire functie: anderen in hun kracht zetten zodat zij het beste kunnen presteren. Al ben ik wat allergisch voor dit soort Bullshit-Bingo termen…

En soms, soms gaat het fout. Door mysterieuze redenen is er in de zomerperiode iemand aangenomen in mijn team – zonder dat ik er iets vanaf wist. Dat is een blogpost op zich, maar geeft wellicht iets teveel weg van mijn werksituatie, werkgever en dus mijzelf.
Maar is dus iemand aangenomen, die enige tijd geleden begonnen is.

Bij de eerste kennismaking zat de sfeer er meteen goed in. “Ik kom niet voor een specifieke rol en ik weet niet of ik je naam ga onthouden”. Nou, dat denk ik wel…Want ik ben je direct leidinggevende.
De beste man, type Boomer, had een schat aan ervaring. Hij was zó goed, dat een collega van mij tegen hem zei: “jij bent wel écht goed he?”. Dit beaamde hij – in plaats van de “clue” op te pakken.

Enfin: hij kon wel wat dingen in Jip & Janneke taal uitleggen, zei hij tegen een collega. Die er al 25 jaar zit. Zodat zij het ook zou begrijpen. Letterlijke woorden. Het hieruit voortvloeiende dedain en kleinerende was stekend en pijnlijk.
Mevrouw in kwestie is mijn rechterhand; zonder haar kan ik mijn werk niet doen. Maar ze zat enorm met de situatie in haar maag. Ze waren altijd allebei vroeg op kantoor, en ze moest eerst 30 minuten (zonder te overdrijven) aan gezever aanhoren. Ze zag enorm op tegen het aanwezig zijn samen met hem.

Uiteraard hebben we persoon in kwestie aangesproken op zijn gedrag. In vrij directe zin, maar het hielp niets. Toen heb ik hem nog meegenomen op een zakenreis. Een buitengewoon vervelende zakenreis uiteindelijk, vooral voor hem. Het bleek namelijk dat hij ook vakinhoudelijk niet sterk was. Geen bruggen slaan, en zelfs irritaties opwekken bij de andere partij. Niet luisteren naar de gesprekken en vragen stellen die al beantwoord zijn. Of stukken van het verhaal proberen samen te vatten, om terug te horen: Maar dát heb ik niet gezegd!

Na enkele weken heb ik hem de laan uitgestuurd. Een lastige situatie: ik kan de capaciteit op mijn afdeling heel goed gebruiken. Maar ten koste van wat? Tegelijkertijd realiseer ik me terdege dat mijn beslissing een verregaande invloed heeft op zijn leven. Zijn weekend zag er opeens een heel stuk anders uit dan hij die ochtend bedacht had. Kortom: niet leuk, maar wel noodzakelijk.

En daar zit het verschil met mijn voorgaande job. Daar was ik verantwoordelijk voor mijn werk, en mijn resultaat. Als manager ben ik verantwoordelijk voor mijn werk, en dat van het hele team. Maar ook voor het welzijn van mijn team. Dat is een grote verantwoordelijkheid, omdat werk en inkomen nu eenmaal een belangrijke rol speelt in het leven van de mensen met wie je werkt.

Dat is allemaal weer even (terug) wennen aan de situatie. Een situatie die je erft van je voorganger, en waar je zelf nu ook een mening over moet hebben.
Gelukkig lijken mijn collega’s redelijk tevreden met mij en hebben ze me uitvoerig bedankt voor het (snel) nemen van adequate maatregelen. En zo ging ik toch goed mijn weekend in!

Minimumloon naar 16 EUR(!)

Tegenwoordig volg ik het nieuws slechts vanaf de zijlijn. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik hooguit 1x per week het journaal kijk en nooit naar de radio luister. Slechts sporadisch lees ik nieuws-websites en ik zit dus een beetje buiten alle bubbels.

Dat komt simpelweg omdat ik er weinig tijd voor heb, en het gros me simpelweg niet interesseert. Zo las ik gister dat een McKinsey-consultant met een Shell-verleden die de KLM gered heeft met miljarden aan staatssteun nota bene eurocommisaris voor Klimaat wordt. Dat is alsof je Willem Holleder minister van justitie maakt en Taghi aanstelt als burgemeester van Amsterdam.

Anyway. Het minimumloon. Ik heb vernomen dat er is voorgesteld om het minimumloon te verhogen naar 16 EUR. Lieve mensen! Dat is 36.000 EUR per jaar (incl. vakantiegeld, gebaseerd op een fatsoenlijke werkweek van 40 uur). Dat gaat toch helemaal nergens meer over? Dat noemden we enkele jaren geleden “modaal”.

Ik vraag me ook af of mensen zich realiseren wat dat betekent. Los van de invloed op belastingen en toeslagen. Het duwt namelijk ook alle overige lonen omhoog. En er zijn nogal wat mensen die geen 16 EUR per uur verdienen. Er zijn ook (veel) CAO’s waar geen jeugdschalen meer bestaan. Iedere schoolverlater zou dan een salaris kunnen verdienen wat hoger is dan een gemiddeld Afrikaans dorp bij elkaar opgeteld.

Dat heeft op zijn beurt de noodzakelijke consequenties: kosten rijzen de pan uit. Ook voor de mensen met minimumloon. Toeslagen moeten terugbetaald worden, en we kennen allemaal de volstrekte incompetentie van de Belastingdienst. Dat gaat nooit goed – en ook daar zullen de vakantiekrachten in de kelders in Apeldoorn 16 EUR per uur betaald krijgen om blauwe enveloppen dicht te likken.

Het is kort gezegd niet het meest zaligmakende idee, maar wel lekker om stemmen te trekken bij mensen die niet verder denken.
Overigens geldt hetzelfde voor het waanzinnige plan om de accijns niet op te laten lopen. Onder het mom “daar profiteren de minima van”, terwijl het veruit ten goede komt aan de mensen met de grootste portemonnee. “Rijke” mensen rijden veel meer met de auto én vertonen weinig tot geen prijselasticiteit. Dat geld kun je dus gebruiken voor andere dingen.

Iets soortgelijks geldt ook de energiebelasting, maar daar laat ik me maar niet over uit. Oké, dan toch wel.
De energiebelasting op gas gaat omhoog. Oók voor energiecentrales, die hun stroom weer gaan verkopen en daar ook weer energiebelasting over wordt betaald. Goed idee, op zich. Ware het niet dat je enerzijds vooral de armste mensen treft. De tochtige huurwoningen, zonder zonnepanelen en isolatie.
De meer welgestelde mensen wonen in energieneutrale woningen, met veel zonnepanelen en isolatie, en gebruiken nauwelijks gas. En de energiebelasting op elektriciteit wordt juist verlaagd!

Prinsjesdag: Roderick Zevenvinker wordt weer overgeslagen

Verkiezingen en Prinsjesdag. Vlak na elkaar… het is weer smullen met diepgaand geneuzel in Den Haag. De tijd van het jaar dat het platteland er toe doet en dat er volop gesproken wordt over Jan Modaal.

Jan Modaal, die er x procent op vooruit of achteruit gaat in theoretische rekensommen. Alsof er geen sprake is van oplopende salarissen bijvoorbeeld. Sowieso is de kans dat Jan Modaal volgend jaar een ander leven leidt aanwezig. Een scheiding zit in een klein hoekje.

Gezin Geldsnor komt nooit voor in koopkrachtplaatjes. 3 kinderen, koophuis en grofweg 5x Modaal betekent dat wij een niet interessante groep zijn voor politici.

Wij hebben dan ook weinig te klagen zegt men. Vooral bij mensen voor wie nivelleren een feestje is. Wij vallen in de categorie Roderick Zevenvinker. Overal buiten. En dat is prima.

LinkedIn-lol

In mijn werkzame leven ben ik een frequent, maar niet fanatiek, Linkedin gebruiker. Het is handig om sollicitanten te bekijken en eventuele gemeenschappelijke connecties te onderzoeken.
De occassionele Chinees die me van alles probeert te verkopen met de meest exotische namen neem ik op de koop toe.

Vandaag las ik iets van de schrijver Hans Siepel. Ik citeer letterlijk zijn bericht.

“Dienstmedeling voor de politieke klimaatdrammers. Lezen graag! En wilt u vervolgens uitleggen aan de Nederlandse burgers, tegen de achtergrond van deze China-plannen, waarom u het gerechtvaardigd en moreel verantwoord vindt om de goedwillende en goudeerlijke mensen van dit land op te zadelen met plannen, maatregelen en dictaten die het gewone leven van miljoenen kapot maakt en in NIETS een bijdrage levert aan het herstel van het klimaat?

Mocht u geen afdoende antwoorden hebben, wilt u dan de GRONDWET nog eens heel goed lezen. Dan leest u dat u als politiek bent ingehuurd om de belangen van de inwoners van dit land te dienen. Kunt u dan vervolgens aan de kiezers uitleggen waarom u uw politieke ‘reet’ afveegt met de grondwet en de belangen van miljoenen ‘gewone’ mensen, en zich gedraagt als de ‘vijand’ van de grondwet en de inwoners van dit land? Dank u. Einde dienstmedeling.

P.s. Hallo gerechtelijke macht. Bestaat u nog of kan het u ook geen ruk meer schelen dat de samenleving door klimaatpolitici naar god wordt geholpen? Met als motto WIJ als rechtelijke macht zitten hier gezellig en oké. Laten we dan alvast een ding afspreken. Bespaar ons straks, als alles kapot is gemaakt, uw excuses voor uw wegkijken en normaal maken ervan. We weten inmiddels na zovele excuses van institutionele spelers over hun duister oorlogs- en slavernijverleden dat ze NIKS waard zijn en te rubriceren zijn onder de categorie narcistische compassie!”

De beste man is schrijver, communicatie-adviseur, media-trainer en docent. En dat vind ik hilarisch en treurig tegelijk.
Als communicatie-adviseur lijkt me bovenstaand epistel alleen maar schadelijk. Niet zozeer vanwege de mening: de mag iedereen hebben en uitten.

Maar wel vanwege het gebrek aan stijlvormen en klaarblijkelijk een gebrek aan mogelijkheden om effectief te communiceren. Een dergelijk schrijven uit meer woede en frustratie dan dat het iemand zal overtuigen van wat dan ook. Ergo: je bereikt er niets mee, maar laat je wel kennen.
Als anonieme blogger kun je nog wel eens een “rant” schrijven. Als niet-anonieme LinkedIn gebruiker wiens beroep het is om te schrijven en te communiceren, lijkt het me minder waardevol.

Maar ik heb er ook wel lol om. Het geeft een inzicht in een volstrekt andere bubbel dan waar ik in zit. Voor de LinkedIn-kenners: de man heeft geen gemeenschappelijke connecties met mij en zélfs geen 2e graads connecties. Voor de kenners van de theorie “six degrees of separation” is dat helemaal uitzonderlijk; ik heb duizenden contacten via LinkedIn (grote kans dat een deel van mijn vaste bezoekers mij latent kent).

Enfin. Het is vrijdagmiddag. Ik ga naar huis.