De Pensioenparadox

Geldsnor!

De pensioenparadox. Ik weet niet of je deze kent, of dat het wellicht een volledig nieuwe term is die ik zelf heb verzonnen.
Maar het komt voort uit een gesprek wat ik ooit (inmiddels 15 jaar geleden) met een collega voerde. Althans, hij voerde een discussie met iemand, en ik luisterde. Het ging over pensioenen. Hij vond pensioenen niet interessant en vond het maar belachelijk dat we verplicht mee moesten doen aan een pensioen.
Dit speelde allemaal in het licht van de kredietcrisis, toen we werkten voor een bedrijf waar geen pensioenen waren geregeld en waar een overname speelde. Daardoor zou (met terugwerkende kracht!) het pensioen voor ons geregeld worden.

De collega in kwestie was een jong persoon (midden 20), net als ik destijds. Een leeftijd waar netto inkomen schijnbaar veel meer waard is dan je toekomstig pensioen inkomen. Daar ben je simpelweg nog niet mee bezig. Terwijl het juist de jonge jaren zijn waarin je geld het meeste oplevert. Dit ben ik de “pensioenparadox” gaan noemen.

Zelfde inkomen, zelfde pensioen?

Ik maak het allemaal expres even eenvoudig. Er zijn allerlei pensioenregelingen, maar de waarheid is dat ik daar geen expert in ben. Middelloonregelingen, eindloonregelingen, pensioenverzekeringen: geen idee.
Dus ik hou het simpel: 2 mensen die een bepaald inkomen hebben en daarvoor geld op zij zetten voor hun pensioen.
Geen ingewikkelde belastingconstructies of oplopende pensioenpremies tijdens het leven. Gewoon, simpel sparen in een van belasting vrijgesteld fonds.

Persoon 1, ik noem hem Pietje, begint met werken en krijgt 4000 EUR per maand als startsalaris. Na 45 jaar gaat hij met pensioen. Hij is zijn hele leven lang hetzelfde blijven doen en heeft geen promotie gemaakt. Het is puur door jaarlijkse verhogingen dat zijn salaris is gestegen tot 6.000 EUR per maand na 45 jaar.

Clarabella, persoon 2, eindigt haar carriere na 45 jaar met een salaris van 8653 EUR met een flinke bonus in het laatste jaar. Maar, ze heeft aanvankelijk een lager salaris en na 12 jaar gaat ze wat minder werken voor 4 jaar op een rij. Hierdoor blijft haar inkomen stilstaan. Haar startsalaris was 2000 EUR.

Beiden eindigen hun carriere met een gemiddeld inkomen van 4978 EUR per maand. En beiden hebben ze in totaal 268849 EUR aan premies betaald.

Echter: Clarabella krijgt 25% minder pensioen dan Pietje. Ondanks haar veel hogere salaris bij het pensioen.

Bovenstaande is een zeer simpele benadering van een middelloonregeling.

“Hoe kan hij dat nou betalen”

En dat doet me denken aan iets wat ik wel eens van mijn schoonouders hoor. Hoe kan Pietje, die zijn leven lang op de vrachtwagen heeft gezeten nu méér pensioen krijgen dan Clarabella, de leidinggevende van dezelfde toko?
Welkom in de pensioenparadox: Pietje is begonnen met meer pensioenpremie omdat hij op jongere leeftijd veel geld verdiende. En dat heeft stevig gerendeerd.

Aanvankelijk lijkt het verschil in opgebouwd pensioen wel mee te vallen. Maar dat verschil wordt steeds groter en nooit meer ingelopen door de hogere premie die Clarabella betaald.

In werkelijkheid is de situatie wellicht nog schrijnender. Stel je nu voor dat Clarabella geen 45 jaar werkt? Stel je voor dat ze lekker bij de roeivereniging heeft gezeten, met een bestuursjaar en “levenservaring” die ze heeft opgedaan.

Ze eindigt haar carriere na 39 jaar werken met een inkomen van 15.000 EUR per maand. Haar gemiddelde inkomen in deze 39 jaar is geen 4978 EUR, maar meer dan 8600 EUR. Gemiddeld, per maand! Ze heeft meer dan 400.000 EUR aan pensioenpremies betaald.

Is dat dan genoeg? Welnee: zelfs nu heeft ze nog steeds iets minder ingelegd dan de vroege pensioenspaarder.

Dit geeft enigzins een beeld van het enorme voordeel van “time in the market”: belegd zijn. De eerste jaren tellen keihard door naar het eind. Het geeft ook een aardig beeld hoeveel méér je opzij zou moeten leggen als je later start.
Of waarom het sparen voor de kinderen zelfs met lage bedragen nog zoveel op kan leveren.

Snor

De Geldsnor, kortweg "De Snor", is een blogger die zich ergens in het midden van zijn 30-ers bevindt. Getrouwd, meerdere kinderen, werkzaam in een boven-modale functie ontdekte hij in oktober van 2019 Het Begrip: Mr. Money Mustache. Nadat hij ALLES gelezen heeft wat MMM gepost heeft, kwam het idee om zelf te bloggen: wat is er in Nederland bereikbaar, in hoeverre wijkt onze positie af van de Amerikaanse mogelijkheden? En wat schetste zijn verbazing: ondanks het feit dat MMM een begrip is, een legende, 1 van de Grote Grondleggers van FIRE, was de website "Geldsnor.nl" nog beschikbaar. Deze naam is een geuzentitel, een eerbetoon zo u blieft.

6 gedachten over “De Pensioenparadox”

  1. Door de rente op rente-effect groeit je vermogen zonder dat je zelf extra geld in hoeft te leggen.
    Einstein zei hierover: Wie het 8e wereldwonder begrijpt verdient het, wie het niet begrijpt betaalt het.
    Ik neem aan dat je niet voor niets schrijft,” waarom het sparen voor de kinderen zelfs met lage bedragen nog zoveel op kan leveren”. Vraagje, Beleg jij voor de kinderen of hou je het voorlopig nog bij sparen!

  2. Ik proef wat cynisme?
    “Stel je voor dat ze lekker bij de roeivereniging heeft gezeten, met een bestuursjaar en “levenservaring” die ze heeft opgedaan.”

    Maar helemaal eens met de strekking. Daarom baal ik er stiekem van dat ik dit soort materie zo laat heb gevonden. Mijn kinderen heb ik al een les beleggen gegeven en ze krijgen iedere verjaardag een aandeel. Dat ze het maar gaan ervaren, dat rente-op-rente effect 😉

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *